Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211814

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 8 czerwca 1999 r.
II CZ 49/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN S. Dąbrowski.

Sędziowie SN: L. Walentynowicz, M. Wysocka (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Adama N. przeciwko Rafałowi B. o eksmisję, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 23 lutego 1999 r., postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 23 lutego 1999 r. odrzucił kasację powoda Adama N. od wyroku tegoż Sądu z dnia 3 września 1998 r. z tym uzasadnieniem, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, obliczona przy uwzględnieniu treści art. 23 k.p.c. oraz art. 7 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 24, poz. 110, ze zm.) jako równowartość trzymiesięcznej należności czynszowej, jest niższa niż 5.000 zł. co czyni kasację w sprawie niedopuszczalną (art. 393 pkt 1 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie powód, kwestionując prawidłowość ustalenia przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia i twierdząc, iż prawidłowo obliczona wynosi ona 6.000 zł. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Opierając żądania pozwu, a w dalszej kolejności także i kasacji, na twierdzeniu, że pozwany zajmuje lokal bez tytułu prawnego, nie może powód - wyłącznie dla potrzeb określenia wartości przedmiotu zaskarżenia kasacją - opierać jego obliczenia na kwestionowanym przez siebie stanowisku Sądu, że pozwany zajmuje sporny lokal na podstawie ważnej umowy najmu. Jednocześnie, powołując się na to stanowisko, skarżący wbrew poglądowi Sądu twierdzi, iż strony wiązała umowa zawarta na czas oznaczony (miałoby to prowadzić do określenia wartości przedmiotu sporu stosownie do art. 23 zd. 1 k.p.c.); Sąd bowiem przyjął, że umowa zawarta na czas oznaczony uległa następnie przedłużeniu na czas nieoznaczony (sytuacja, o której mowa w zd. 2 art. 23 k.p.c. - kiedy to wartość przedmiotu sporu odpowiada sumie czynszu za trzy miesiące).

O ile skarżący zamierzał obliczać wartość przedmiotu zaskarżenia przy przyjęciu istnienia umowy na czas oznaczony dłuższy niż rok (aczkolwiek - jak to wyżej wskazano, nie ma po temu podstaw), to wówczas za podstawę obliczenia nie mógłby przyjmować odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu (określanego przezeń na 500 zł.), lecz jedynie rzeczywisty czynsz najmu, nie przewyższający - jak wynika z ustaleń Sądu - 50 zł miesięcznie.

Natomiast przy żądaniu wydania lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego, nawet przy uwzględnieniu jako podstawy obliczeń kwoty 500 zł, mająca wówczas zastosowanie jej równowartość trzymiesięczna, jest także niższa niż 5.000 zł.

W rezultacie stanowisko skarżącego, nie może prowadzić do skutecznego zakwestionowania prawidłowego ustalenia przez Sąd Wojewódzki wartości przedmiotu zaskarżenia kasacji, a w rezultacie do podważenia przyjętej przez ten Sąd podstawy odrzucenia kasacji jako niedopuszczalnej.

Względy te uzasadniały oddalenie zażalenia, stosownie do art. 39319 k.p.c. w zw. z art. 385 i art. 397 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.