Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211812

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 31 maja 1999 r.
II CZ 47/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN H. Ciepła.

Sędziowie SN: K. Kołakowski, Z. Strus (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 31 maja 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Ryszarda R. przeciwko Spółce Mieszkaniowej "K." Spółce z o.o. o ustalenie i z powództwa wzajemnego Spółki Mieszkaniowej "K." Spółki z o.o. przeciwko Ryszardowi R. o eksmisję na skutek zażalenia powoda (pozwanego wzajemnego) na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 20 stycznia 1999 r., postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Okręgowy odrzucił kasację pozwanego wzajemnego Ryszarda R. od wyroku Sądu Wojewódzkiego, w którym po rozpoznaniu apelacji pozwanej i zarazem powódki wzajemnej nakazano wymienionemu pozwanemu wzajemnemu opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego.

Postanowienie o odrzuceniu kasacji Sąd Okręgowy uzasadnił wartością przedmiotu zaskarżenia nie osiągającą progu kwotowego ustanowionego w art. 393 pkt 1 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie wniesionym osobiście przez Ryszarda R. zarzucono, że stanowisko Sądu zaliczającego sprawę do kategorii spraw o świadczenie jest arbitralne. Skarżący twierdzi, że wyłączenie spraw eksmisyjnych spod rozpoznania w instancji kasacyjnej musiałoby nastąpić w inny sposób niż poprzez kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia. Poza tym upatruje nierówność w traktowaniu stron procesu, gdyż powódka wzajemna miała możliwość skorzystania z instancji odwoławczej.

Uzasadnienie prawne

Uznając, że zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Pogląd o zaliczeniu spraw o opróżnienie lokalu mieszkalnego do kategorii spraw o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 k.p.c. jest ugruntowany a Sąd Najwyższy wielokrotnie dawał wyraz aprobacie jego trafności także w orzeczeniach publikowanych i dostępnych bez ograniczenia (np. postanowienie z 16 kwietnia 1997 r. II CZ 49/97 - OSNC 1998, z. 1, poz. 15).

Błędna jest także wykładnia wskazanego przepisu proponowana w zażaleniu oparta na braku jednoznacznej wypowiedzi ustawodawcy o wyłączeniu spod rozpoznania w kasacji tej kategorii spraw. Wbrew twierdzeniom żalącego się, stanowisko na którym oparto zaskarżone postanowienie nie oznacza, że kasacja w sprawie o opróżnienie lokalu mieszkalnego zawsze jest niedopuszczalna. Rzeczą prawodawcy było określenie kryteriów dopuszczalności rozpatrywanego tu środka odwoławczego. Jeżeli w ustawie dla spraw majątkowych o świadczenie, przyjęto miernik wartości przedmiotu zaskarżenia, to znaczy, że w razie osiągnięcia wymaganej kwoty kasacja byłaby dopuszczalna. Odpowiednie stosowanie przepisów o wartości przedmiotu sporu nakazuje uznać doniosłość określenia tej wartości w pozwie wzajemnym (726,45 zł). Strona przeciwna (tzn. Ryszard R.) miała prawo kwestionować wskazania powódki wzajemnej, tym bardziej, że w dacie doręczenia odpisu powództwa wzajemnego (9 czerwca 1998 r.) znaczenie wartości przedmiotu sporu dla przyszłego postępowania powinno być znane. Nie uczyniła tego w piśmie stanowiącym odpowiedź na pozew wzajemny. Wartość przedmiotu zaskarżenia uległa zatem stabilizacji i stanowiła podstawę do ustalenia wartości zaskarżenia kasacją.

Nie można zgodzić się z zarzutem nierównego traktowania stron procesu. Kasacja byłaby niedopuszczalna bez względu na to, która strona chciałaby ją wnieść. Zatem jednakowe jest traktowanie stron znajdujących się w analogicznej sytuacji prawnej.

Z przytoczonych względów trafnie Sąd Okręgowy ustalił, że wartość przedmiotu zaskarżenia nie osiąga kwoty 5.000 zł warunkującej dopuszczalność kasacji i odrzucił ją z mocy art. 3935 k.p.c. Nie dopatrując się uzasadnionych podstaw zażalenia, Sąd Najwyższy z mocy art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art. 39319 i art. 385 k.p.c. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.