Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54504

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 15 maja 2002 r.
II CZ 42/02

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SSN Maria Grzelka.

Sędziowie SN: Henryk Pietrzkowski, Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca).

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2000 r. zasądził solidarnie od Przedsiębiorstwa Robót Instalacyjno-Montażowych sp. z o.o. w M. i Skarbu Państwa Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Północno-Zachodni w S., do którego przystąpił jako interwenient uboczny PZU Oddział Okręgowy w S., na rzecz powódki 25.000 zł zadośćuczynienie z ustawowymi odsetkami i nałożył na pozwanych solidarny obowiązek zwrotu kosztów procesu.

Apelację od tego wyroku złożył interwenient uboczny i wniósł o zmianę rozstrzygnięcia przez oddalenie powództwa w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa. W postępowaniu odwoławczym nie brało udziału pozwane Przedsiębiorstwo, ponieważ Sąd nie uwzględnił jego wniosku o dopuszczenie do udziału w rozprawie apelacyjnej.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2001 r. uwzględnił apelację interwenienta ubocznego, stwierdzając, że nie ma podstaw do przypisania Skarbowi Państwa odpowiedzialności za krzywdę, której naprawienia domagała się poszkodowana.

Kasację od tego wyroku złożyło pozwane Przedsiębiorstwo, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił tę kasację jako niedopuszczalną. Zdaniem Sądu odwoławczego w sprawie nie było podstaw do podmiotowego rozszerzenia kontroli apelacyjnej, ponieważ będące przedmiotem zaskarżenia apelacją interwenienta ubocznego prawa i obowiązki nie są wspólne dla obu pozwanych (art. 378 § 2 k.p.c.). Należało więc uznać, że pozwane Przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do wniesienia kasacji od wyroku uwzględniającego apelację interwenienta ubocznego. Ponadto Sąd podkreślił, że orzeczenie pierwszoinstancyjne w stosunku do pozwanego Przedsiębiorstwa uprawomocniło się z chwilą upływu terminu do wniesienia apelacji.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia, zarzucając, że jest uprawniony do wniesienia kasacji, ponieważ uwzględnienie apelacji zmieniło na jego niekorzyść rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, które aprobował i dlatego go nie zaskarżył.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany dnia 30 sierpnia 2001 r., a zatem do postępowania kasacyjnego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554).

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z elementów konstrukcyjnych kasacji jest przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Brak kasacji, polegający na nieprzedstawieniu tych okoliczności - jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51) - powoduje odrzucenie kasacji bez wzywania do jego usunięcia. To stanowisko Sąd Najwyższy uściślił w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 52), stwierdzając, że spełnienie obowiązku określonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych bez przedstawienia okoliczności wskazanych w wymienionym przepisie, a w postanowieniu z dnia 22 marca 2001 r., V Cz 131/00 (OSNC 2001, nr 10, poz. 156) zaznaczył wyraźnie, że jeżeli skarżący nie wskazał w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich przedstawienia nie jest spełniony, choćby dały się one wywieść z uzasadnienia kasacji.

Uszło uwagi Sądu Apelacyjnego, że kasacja pozwanej Spółki nie zawiera przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, co - zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w przytoczonych orzeczeniach Sądu Najwyższego - stanowi wystarczającą podstawę do jej odrzucenia, niezależnie od powodów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. W nawiązaniu do tych powodów wystarczy zatem podkreślić, że w okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, iż Sąd Apelacyjny nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do rozpoznania apelacji interwenienta ubocznego, na podstawie art. 378 § 2 k.p.c., także na rzecz pozwanej Spółki. Reformatoryjny wyrok Sądu drugiej instancji dotyczy zatem wyłącznie pozwanego Skarbu Państwa i nie przysługuje od niego - jak trafnie przyjął Sąd odwoławczy - kasacja pozwanej Spółce. Wyrok Sądu pierwszej instancji w stosunku do pozwanej Spółki jest prawomocny, z tym że uprawomocnił się on dopiero z chwilą wydania przez Sąd odwoławczy wyroku na skutek apelacji interwenienta ubocznego (art. 363 § 3 k.p.c. in fine).

Zażalenie jako bezzasadne ulega więc oddaleniu (art. 385 k.p.c. w zw. z art. 39318 § 3 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.