Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3082483

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 30 września 2020 r.
II CZ 33/20
Przymus adwokacko-radcowski w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postępowaniu egzekucyjnym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Anna Kozłowska.

Sędziowie SN: Krzysztof Strzelczyk (spr.), Roman Trzaskowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi R. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 sierpnia 2019 r. o przysądzeniu własności w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzyciela (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko R. D. o egzekucję z nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2020 r., zażalenia pozwanego R. D. na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt I WSC (...), odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 20 maja 2020 r. Sąd Rejonowy w G. odrzucił skargę R. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 sierpnia 2019 r. o przysądzeniu własności. W uzasadnieniu odrzucenia skargi, wniesionej osobiście przez uczestnika postępowania egzekucyjnego, Sąd Rejonowy odwołał się do wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c. obowiązku zastępstwa stron przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przed Sądem Najwyższy. Poza tym, zgodnie z art. 7674 § 3 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym nie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

R. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie podniesiono, iż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna w postępowaniu egzekucyjnym.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Uchybienie to nie podlega konwalidacji a gdy dotyczy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia skarga ta, stosownie do treści art. 4246 § 3 k.p.c., podlega odrzuceniu.

Podobna sankcja ma zastosowanie do zażalenia do Sądu Najwyższego złożonego z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. Zażalenie dotknięte takim brakiem podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącej do jego uzupełnienia (postanowienie SN z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt V CZ 16/18, nie publ.).

Wobec zawartego w zażaleniu wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu trzeba mieć na uwadze, że następcze podpisanie tego zażalenia przez pełnomocnika ustanowionego na dalszym etapie postępowania jest pozbawione podstaw prawnych i nie wywoła pożądanych przez skarżącego skutków. Dlatego bez względu na wynik postępowania wpadkowego o udzielenie pomocy prawnej, w każdym wypadku zażalenie do Sądu Najwyższego wniesione osobiście przez stronę podlega odrzuceniu. Zbędne było zatem uprzednie rozstrzygnięcie kwestii pomocy prawnej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.