Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211798

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 22 kwietnia 1999 r.
II CZ 31/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN M. Sychowicz.

Sędziowie: SN K. Zawada (spraw.), SA S. Paprzycka.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa małoletnich: Izabeli, Anity i Rafała S. działających przez przedstawiciela ustawowego - matkę Alicję S. przeciwko Janowi S. o alimenty na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 12 stycznia 1999 r., postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 15 grudnia 1998 r. Sąd Wojewódzki oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego z 19 maja 1998 r.

W dniu, w którym zapadł wyrok Sądu Wojewódzkiego pozwany złożył osobiście w Sądzie Wojewódzkim pismo z prośbą o rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Wojewódzkiego do wyjaśnienia w terminie siedmiu dni, czy wspomniane pismo należy traktować jako wniosek o doręczenie odpisu wyroku Sądu Wojewódzkiego z uzasadnieniem w celu złożenia kasacji, czy też jako kasację - pozwany oświadczył, iż chce, aby to pismo zostało potraktowane jako kasacja.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia Sąd Okręgowy odrzucił kasację pozwanego, jako uchybiającą art. 3934 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem kasację wnosi się w ciągu miesiąca od dnia doręczenia orzeczenia stronie skarżącej, zaś orzeczenie z uzasadnieniem doręcza się stronie, która w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji zażądała doręczenia (art. 387 § 3 k.p.c.).

Zażalenie pozwanego kwestionuje zasadność odrzucenia kasacji, powołując się na art. 5 k.p.c. Podnosi mianowicie, że pozwany nie korzystał z pomocy pełnomocnika, a mimo to sąd nie udzielił mu żadnych pouczeń, ani wskazówek.

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Rozstrzygnięcie takie, jakie podjął Sąd Okręgowy w dniu 12 stycznia 1999 r., było uzasadnione z kilku przyczyn. Należało tak orzec w szczególności nie tylko z powodu wskazanego przez Sąd Okręgowy, ale również z powodu niespełnienia przez pismo powoda wymagań przewidzianych w art. 3932 k.p.c.

Zgodnie z art. 3932 k.p.c., kasacja powinna być wniesiona-z zastrzeżeniem wyjątków, które mogą tu być pominięte, jako nieaktualne w niniejszej sprawie - przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Ustawodawca postawił takie wymaganie, gdyż będąca przedmiotem postępowania kasacyjnego kontrola prawidłowości zastosowania prawa przez sąd drugiej instancji (zob. art. 392 § 1, art. 3931, 39311 k.p.c.) zakłada wniesienie kasacji przez osobę fachową.

Kasacja nie czyniąca zadość powyższym wymaganiom podlega odrzuceniu przez sąd drugiej instancji jako niedopuszczalna (art. 3935 k.p.c.). Nie wykluczają tego żadne zachodzące dodatkowo okoliczności (por. post. SN z 18 kwietnia 1997 r., I PKN 120/97, OSNAPiUS 1998/3, poz. 87; post. SN z 15 kwietnia 1997 r., II CZ 35/97), również zatem te, na które powołuje się zażalenie. Okoliczności te mogą mieć znaczenie co najwyżej dla przywrócenia terminu do wniesienia kasacji.

Mając powyższe na względzie należało zażalenie oddalić (art. 385 w zw. z art. 39319 i 397 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.