Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2676999

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 31 maja 2019 r.
II CZ 28/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Agnieszka Piotrowska.

Sędziowie SN: Władysław Pawlak (spr.), Marta Romańska.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi W. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I C (...), wydanego w sprawie z powództwa W. D. przeciwko C. D. o ochronę dóbr osobistych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2019 r., zażalenia W. D. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I WSC (...), odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę powoda W.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z uzasadnieniem, że została złożona z naruszeniem wymogu określonego w art. 871 § 1 k.p.c.

Na powyższe orzeczenie zażalenie, sporządzone samodzielnie, wniósł powód.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy także czynności procesowych, podejmowanych przed sądem niższej instancji, chyba że strona jest osobą wymienioną w § 2. Powód jednak nie ma wymaganej przez ten przepis zdolności postulacyjnej. W związku z czym, zażalenie na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucającego skargę na niezgodność z prawem prawomocnego wyroku powinno być sporządzone i podpisane przez adwokata lub radcę prawnego. Zażalenie sporządzone i podpisane przez stronę nie mającą zdolności postulacyjnej przed Sądem Najwyższym jest dotknięte brakiem formalnym nieusuwalnym skutkującym odrzuceniem środka odwoławczego jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełniania tego braku i bez możliwości jego usunięcia przez pełnomocnika (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r. V CZ 132/11, nie publ., z dnia 21 września 2011 r. I CZ 59/11, nie publ., z dnia 25 sierpnia 2010 r., II UZ 16/10, nie publ., z dnia 6 listopada 2008 r. III CZ 35/08, nie publ.). Skutki niezachowania przymusu adwokackiego normowanego przez przepis art. 871 § 1 k.p.c. reguluje ogólnie art. 130 § 5 k.p.c., a w odniesieniu do środków odwoławczych objętych przymusem adwokackim, w tym zażaleń do Sądu Najwyższego, obowiązują szczególne regulacje (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c., art. 370 k.p.c. i art. 373 k.p.c.), które przewidują odrzucenie zażalenia wniesionego osobiście przez stronę.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 3 k.p.c. a

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.