Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2621606

Postanowienie
Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 14 lutego 2019 r.
II Cz 147/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Piotr Rajczakowski.

Sędziowie SO: Maciej Ejsmont, Aleksandra Żurawska.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym zażalenia pozwanego P. M. na postanowienie Sądu Rejonowego w Kłodzku z 7 listopada 2018 r., sygn. akt I Nc 3031/18, w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej (...) o zapłatę 20.620,48 zł

postanawia:

oddalić zażalenie.

(...)

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z 7 listopada 2018 r., Sąd Rejonowy odrzucił sprzeciw pozwanego P. M. od nakazu zapłaty z 7 czerwca 2018 r. W uzasadnieniu wskazano, że sprzeciw został wniesiony 7 listopada 2018 r., a więc po upływie terminu przewidzianego dla tej czynności, co skutkowało uznaniem go za spóźniony, a w konsekwencji podlegał on, na podstawie art. 504 § 1 k.p.c., odrzuceniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, uzupełnionym pismami z 7 grudnia 2018 r. oraz 7 stycznia 2019 r., skarżący podniósł, że sprzeciw ten został wniesiony w terminie, gdyż o sprawie nie wiedział, a nie doręczono mu żadnego awiza. Ponadto, skarżący podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem, gdyż to strona powodowa ma zadłużenie wobec niego, pobierając przez kilkanaście lat zawyżony czynsz. Mając na uwadze powyższe względy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył. Zażalenie, jako nieuzasadnione, podlegało oddaleniu. Jak wynika jednoznacznie z akt postępowania, dnia 7 czerwca 2018 r. wydano przeciwko pozwanemu nakaz zapłaty, w którym to nakazano mu, aby zapłacił na rzecz strony powodowej kwotę 20.620,48 zł wraz odsetkami ustawowymi oraz 2.658 zł tytułem kosztów procesu. Przesyłka z nakazem oraz odpisem pozwu została nadana na adres miejsca zamieszkania pozwanego, tj. ul. (...), (...)- (...) N. Wobec podwójnego awizowania przesyłki, została ona złożona do akt ze skutkiem doręczenia na dzień 6 lipca 2018 r. (k. 15). W judykaturze Sądu Najwyższego i sądów powszechnych utrwalony jest pogląd, że datą doręczenia korespondencji nie podjętej w terminie jest data, w której bezskutecznie upłynął termin do odbioru złożonego pisma. Jest to wprawdzie fikcja doręczenia, ale fikcja prawnie skuteczna, tzn. pociągająca za sobą wszelkie skutki doręczenia. Pozostawienie zatem zawiadomienia o miejscu złożenia pisma w sposób przewidziany w art. 139 § 1 k.p.c. uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że dotarło ono do adresata najpóźniej z dniem ustania przyczyny, która uniemożliwiła doręczenie zwykłe. Skarżący powyższego domniemania w żaden sposób nie wzruszył. Stwierdził jedynie lakonicznie, że o żadnej przesyłce nie wiedział (gdy była ona kierowana na taki sam adres, jaki obecnie pozwany sam wskazuje) oraz podniósł zarzuty niezwiązane z przedmiotem rozstrzygnięcia, a istotą procesu, a które to zarzuty w postępowaniu zażaleniowym znajdują się poza zakresem kognicji Sądu Okręgowego. W niniejszym postępowaniu wywołanym na skutek zażalenia ocenie podlega bowiem jedynie zasadność wydanego przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia (odrzucenia sprzeciwu od nakazu zapłaty), nie zaś zarzuty merytoryczne wobec samego roszczenia strony powodowej. Zgodnie natomiast z art. 504 § 1 k.p.c. w zw. z art. 502 § 1 k.p.c., sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie dwutygodniowego terminu. Ponieważ zaś tenże sprzeciw został w niniejszej sprawie złożony 7 listopada 2018 r. (k. 19), a zatem ze znacznym uchybieniem terminu, rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego należało uznać za trafne.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzekł jak w postanowieniu.

(...)

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.