Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1661936

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 20 marca 2015 r.
II CZ 108/14
Nienależyte wykonywanie obowiązków przez pełnomocnika jako podstawa wznowienia postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Krzysztof Strzelczyk.

Sędziowie SN: Maria Szulc, Karol Weitz (sprawozdawca).

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi J. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2002 r., wydanym w sprawie z powództwa J. R. przeciwko O. Polska Spółce Akcyjnej w W. następcy prawnemu T. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. Obszaru w Z. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2015 r., zażalenia powoda J. R. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 4 sierpnia 2014 r.,

oddala zażalenie i wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie faktyczne

Powód J. R. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2002 r. w sprawie o zapłatę o sygnaturze akt. (...). Wskazał, że podstawą skargi jest brak należytej reprezentacji go w wymienionym postępowaniu przez adwokata ustanowionego przez sąd.

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w jego punkcie 3 odrzucił skargę o wznowienie przyjmując, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie i że została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c., liczonego do dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Na postanowienie z dnia 4 sierpnia 2014 r., sprostowane postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 listopada 2014 r., pełnomocnik J. R. złożył zażalenie w zakresie punktu 3, tj. odrzucenia skargi o wznowienie. Zarzucił naruszenie art. 410 § 1 w zw. z art. 407 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c. Na tej podstawie wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 4 sierpnia 2014 r. w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Twierdzenie, że ustanowiony przez sąd pełnomocnik nienależycie wykonywał swoje obowiązki, nie stanowi podstawy wznowienia w postaci pozbawienia możności działania lub w postaci braku należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.; por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., II PZ 41/11, nie publ.). Niezależnie od tego trzymiesięczny termin do wniesienia skargi opartej na tych podstawach biegnie od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 407 § 1 k.p.c.). Z akt sprawy wynika, że ani powód ani reprezentujący go wtedy w sprawie pełnomocnik nie byli obecni na rozprawie apelacyjnej i podczas ogłoszenia wyroku. Wyrok z dnia 29 października 2002 r. został jednak doręczony pełnomocnikowi powoda w dniu 12 listopada 2002 r. Najpóźniej w tym dniu pełnomocnik powoda ze skutkiem dla niego dowiedział się więc o wyroku. Oznacza to, że skarga o wznowienie została wniesiona już po upływie terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c.

Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu został oddalony, gdyż pełnomocnik J. R. nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490; zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 133/11, nie publ.).

Z tych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.