Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2691547

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 4 lipca 2019 r.
II CSK 3/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Henryk Pietrzkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu

Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko D.P. o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...).

z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I ACa (...),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanej, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Pełnomocnik pozwanej D.P. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 29 maja 2018 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

W ocenie pełnomocnika pozwanej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sądy obu instancji nie uwzględniły z urzędu okoliczności, że "umowa cesji, z której powód wywodzi swoje roszczenie przeciwko pozwanej jest nieważna, albowiem zbywca wierzytelności zabezpieczonej hipoteką (bank (...). S.A.) był reprezentowany w sposób niezgodny z art. 38 k.c. - nie był reprezentowany ani przez zarząd, ani przez pełnomocnika, ani przez prokurenta, lecz przez pracowników zbywcy nieposiadających umocowania do tej czynności, a w konsekwencji nie doszło do przejścia hipoteki na powoda (z uwagi na jej akcesoryjny charakter w stosunku do samej wierzytelności).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz podstawa skargi kasacyjnej w postaci zarzutu naruszenia art. 38 k.c. w zw. z art. 368 § 1 k.s.h. w zw.

z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 79 § 1 i 2 u.k.w.h. przez niezastosowanie opierają się na okoliczności po raz pierwszy powołanej w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Zakaz ten obejmuje również powoływanie w postępowaniu kasacyjnym nowych faktów. Odnosząc się do okoliczności powołanej w skardze kasacyjnej D.P., należało stwierdzić, że fakt, iż zbywca wierzytelności reprezentowany był przez pracowników, którzy nie posiadali umocowania stanowi okoliczność faktyczną, która podlega ustaleniu przez Sądy pierwszej i drugiej instancji. W toku dotychczasowego postępowania powyższa okoliczność nie była objęta twierdzeniem żadnej ze stron, a więc nie została wprowadzona do materiału procesowego. Powołanie tego faktu po raz pierwszy w skardze kasacyjnej jest niedopuszczalne. W konsekwencji ocenie Sądu Najwyższego nie może podlegać to, czy pracownicy zbywcy wierzytelności byli umocowani do zawarcia umowy cesji. Aby ocenić powyższą kwestię - stosując adekwatne przepisy prawa materialnego - odpowiednie twierdzenie dotyczące okoliczności faktycznej w postaci braku umocowania pracowników zbywcy wierzytelności musiałoby zostać wprowadzona do materiału procesowego w toku postępowania przed Sądem pierwszej lub drugiej instancji. Skoro jednak fakt, że pracownicy zbywcy wierzytelności nie mieli umocowania do zawarcia umowy cesji, został powołany dopiero w postępowaniu kasacyjnym, to nie mógł być on podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz podstawą zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. jw

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.