Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211715

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 maja 1999 r.
II CKN 478/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN J. Suchecki.

Sędziowie SN: H. Pietrzkowski, L. Walentynowicz (spr.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 10 maja 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Lecha N. przeciwko Skarbowi Państwa - Urzędowi Rejonowemu w K. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli na skutek kasacji powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lutego 1998 r., postanawia:

odrzucić kasację i oddalić wniosek pełnomocnika powoda z urzędu o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nie spłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Wojewódzki oddalił powództwo Lecha N. o zobowiązanie Skarbu Państwa - Kierownika Urzędu Rejonowego do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie przeniesienia na rzecz powoda własności zabudowanej nieruchomości położonej w R.

Sąd Wojewódzki ustalił, iż przetarg mający na celu wytypowanie osoby nabywcy nie doszedł do skutku z braku oferentów, a przyczyna nieobecności powoda na przetargu nie była zawiniona przez stronę pozwaną. W konsekwencji powód nie wykazał - zdaniem Sądu - istnienia materialnoprawnych przesłanek swego żądania.

Stanowisko te podzielił Sąd Apelacyjny oddalając apelację powoda wyrokiem z dnia 2 lutego 1998 r.

W kasacji wywiedzionej przez reprezentującego powoda adwokata z urzędu powołana została pierwsza jej podstawa (art. 3931 pkt 1 k.p.c.), polegająca na "naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w następstwie którego nastąpiło negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcie sporu".

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznanie kasacji następuje w granicach jej podstaw (art. 39311 k.p.c.), przy czym podstawa zaskarżenia wymaga konkretyzacji. Przy zgłoszeniu pierwszej podstawy (art. 3931 pkt 1 k.p.c.) skarżący ma obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które zostały błędnie zinterpretowane lub niewłaściwie zastosowane. Zaniechanie tego obowiązku pozbawia skargę kasacyjną jej podstawowych walorów, mających umożliwić kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, przez co stanowi istotną i nieusuwalną wadę tego środka odwoławczego. Przy braku przytoczenia i uzasadnienia podstaw kasacja podlega odrzuceniu (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1997, II CKN 65/97- OSNC 1997, z. 6-7, poz. 93, z dnia 25 marca 1997, II CKN 60/97 - OSP 1997, z. 12, poz. 230, z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97 - OSNC 1997, z. 8, poz. 114, z dnia 24 czerwca 1998, I CKN 774/97 - OSNC 1999, z. 2, poz. 29...).

W kasacji powoda nie wskazano jakichkolwiek przepisów, które by zostały błędnie zinterpretowane bądź niewłaściwie zastosowane. Należało więc ją odrzucić (art. 3938 § 1 k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c.).

Nie został też uwzględniony wniosek adwokata z urzędu o przyznanie mu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym. Przede wszystkim we wniosku pełnomocnika z urzędu nie zamieszczono jego oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co warunkowało przyznanie kosztów od Skarbu Państwa (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98 - OSNC 1999, z. 3, poz. 63). Ponadto wypada przyjąć, że nie spełnia profesjonalnych wymagań sporządzenie kasacji na poziomie wywołującym konieczność jej odrzucenia.

W takiej sytuacji wniosek o przyznanie adwokatowi kosztów zastępstwa prawnego z urzędu nie może być skuteczny (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98 - nie publ.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.