Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211712

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 maja 1999 r.
II CKN 455/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN J. Suchecki.

Sędziowie SN: H. Pietrzkowski, L. Walentynowicz (spr.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 10 maja 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Edwarda B. i in., o zasiedzenie na skutek kasacji wnioskodawców Edwarda B. i Mieczysława W. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 6 listopada 1997 r., postanawia:

odrzucić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy oddalił wniosek Edwarda B., Mieczysława W. i Andrzeja D. o stwierdzenie zasiedzenia części działek leśnych nr nr 175/6, 185 i 186 położonych w P., stanowiących własność uczestnika postępowania Jerzego F., wnioskodawcy bowiem - zdaniem Sądu - nie legitymowali się przymiotem posiadaczy samoistnych tych nieruchomości.

Sąd Wojewódzki oddalił apelację wnioskodawców.

W kasacji wniesionej przez wnioskodawców Edwarda B. i Mieczysława W. przedstawione zostały zarzuty:

1.

naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek naruszenia przepisów dotyczących zasiedzenia przez wnioskodawców nieruchomości objętej wnioskiem;

2.

naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przez częściowe przeprowadzenie dowodów oraz oparcie orzeczenia na dowodach niekorzystnych dla wnioskodawców, z pominięciem dowodów dla nich korzystnych, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści art. 3933 k.p.c. wynika konkluzja, iż podstawy kasacyjne (art. 3931 pkt 1 i 2 k.p.c.) wymagają konkretyzacji przez wskazanie przepisów prawa materialnego, które zostały błędnie zinterpretowane bądź niewłaściwie zastosowane oraz przez ujawnienie przepisów procesowych, które zostały naruszone, z wykazaniem istotnego wpływu tych naruszeń na wynik sprawy (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97 - OSNC 1997, z. 8, poz. 114, z dnia 4 kwietnia 1997, II CKN 68/97...).

Kasacja jest szczególnym środkiem zaskarżenia i z uwagi na jej charakter wymagane jest uzasadnienie zgłoszonych podstaw w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną. W szczególności nie należy do Sądu Najwyższego odczytywanie niejasnych zamiarów skarżącego, co mogłoby okazać się niezgodne z jego intencją oraz z dyspozycjami procesowymi. Dla uniknięcia takich rozbieżności wprowadzony został przymus adwokacko-radcowski, (art. 3932 § 1 k.p.c.), mający gwarantować profesjonalny poziom skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał pogląd, że brak uzasadnienia podstaw kasacyjnych jest brakiem nieusuwalnym, wywołującym skutek procesowy w postaci odrzucenia kasacji (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1997, II CKN 98/96 - OSNC 1997, z. 10, poz. 144, z dnia 16 października 1997, II CKN 404/97 - OSNC 1998, z. 4, poz. 59, z dnia 24 czerwca 1998, I CKN 774/97 - OSNC 1999, z. 2, poz. 29...).

W kasacji wnioskodawców nie powołano jakiegokolwiek "naruszonego" przepisu prawa materialnego i procesowego, tym samym ten środek odwoławczy nie daje możliwości przeprowadzenia przez Sąd Najwyższy kontroli instancyjnej. Należało zatem kasację odrzucić (art. 3938 § 1 k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.