Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211707

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 12 maja 1999 r.
II CKN 401/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Czech.

Sędziowie SN: L. Walentynowicz (spraw.), K. Kołakowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 12 maja 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa S. Spółdzielni Mieszkaniowej przeciwko Weronice K. i Kazimierze B. o eksmisję na skutek kasacji pozwanych od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 15 grudnia 1997 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Uwzględniając apelację powódki, Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 1 października 1997 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego i orzekł eksmisję pozwanych Kazimiery B. i Weroniki K. z zajmowanego przez nich lokalu spółdzielczego.

Sąd Wojewódzki odrzucił następnie wniosek pozwanych o przywrócenie im terminu do wniesienia kasacji. Stwierdził bowiem, że sprawa jest niekasacyjna, jako że wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza 5.000 zł, a tym samym uchybienie terminu do wniesienia kasacji nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych (art. 168 § 2 k.p.c.).

W kasacji pozwani wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc zarzut naruszenia art. 19 § 2 k.p.c., art. 23 k.p.c. i art. 168 § 2 k.p.c.

Skarżący stali na stanowisku, że wartością zaskarżenia jest wartość lokalu lub wartość spółdzielczego prawa do lokalu, a nie wielokrotność czynszu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgłoszone w kasacji zarzuty wyznaczają zakres rozpoznania kasacyjnego (art. 39311 k.p.c.); skarżący zamierzają dowieść, iż rozpoznawana sprawa eksmisyjna jest sprawą kasacyjną ze względu na inny - niż sądowy - sposób obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Strony nie kwestionowały, iż sprawa o eksmisję jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 k.p.c. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96 - OSNC 1997, z.4, poz. 42). Sąd Wojewódzki określił więc wartość zaskarżenia sumą czynszu za okres trzech miesięcy, posługując się przepisem art. 23 k.p.c.

Pozwane bezspornie utraciły spółdzielcze prawo do zajmowanego lokalu i zajmują go obecnie w sposób bezumowny. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, iż w sprawach o eksmisję osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego należy obliczać wartość przedmiotu sporu (i zaskarżenia) według zasad określonych w art. 23 k.p.c. i art. 7 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1997 r., II CZ 7/97 - nie publ.) z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 18/97 - OSNC 1997, z.10, poz. 154, z dnia 22 lipca 1997 r., I CKN 202/97 - nie publ., z dnia 13 sierpnia 1997 r., I CZ 87/97 - OSNC 1998, z.1, poz. 15...). W obu powołanych przepisach (art. 23 k.p.c. i art. 7 ksc) miarodajna jest równowartość 3-miesięcznego czynszu; aktualnie obowiązującego lub należnego od danego rodzaju nieruchomości. Przepis art. 7 ksc mówi wprost o sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego, toteż próba konstruowania przez skarżących innych zasad obliczenie wartości zaskarżenia nie może być aprobowana. W postanowieniu z dnia 6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97 (OSNC 1997, z.11, poz. 180) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że w sprawie przeciwko byłemu członkowi spółdzielni mieszkaniowej o opuszczenie należącego do spółdzielni lokalu mieszkalnego wartość zaskarżenia kasacyjnego powinna być ustalona według reguł określonych w art. 23 k.p.c. i art. 7 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Z podanych wyżej przyczyn Sąd Wojewódzki nie naruszył powołanych w kasacji przepisów art. 19 § 2 k.p.c. i art. 23 k.p.c., gdyż wskazał prawidłowe reguły obliczania wartości zaskarżenia kasacyjnego w rozpoznawanej sprawie. Wypada też zauważyć, iż sądy nie są związane podaną przez strony wartością zaskarżenia, o ile wskazana wartość koliduje z ustawą. W świetle ustalonych faktów (k. 75 i 84v) 3-miesięczna wartość czynszu miarodajnego dla lokalu pozwanych jest niższa niż 5.000 zł (art. 393 pkt 1 k.p.c.), zatem kasacja w tej sprawie jest niedopuszczalna.

Odrzucony wniosek o przywrócenie terminu dotyczył wniesionej już kasacji od wyroku odwoławczego. Sąd Wojewódzki miał obowiązek ocenić, czy ta kasacja jest dopuszczalna (por. art. 3935 k.p.c.), a dokonana ocena okazała się trafna. Niedopuszczalność złożonej kasacji czyni również niedopuszczalnym wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, dlatego kwestionowanie odrzucenia wniosku (art. 171 k.p.c.) nie może być skuteczna.

Należało w konsekwencji oddalić kasację (art. 39312 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.