Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211706

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 16 czerwca 1999 r.
II CKN 397/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN J. Suchecki (spraw.).

Sędziowie SN: F. Barczewska, Z. Strus.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa głównego Bronisławy P. przeciwko Wiesławowi Z. o eksmisję oraz z powództwa wzajemnego Wiesława Z. przeciwko Bronisławie P. o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu, na skutek kasacji powódki i pozwanej wzajemnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 4 lutego 1998 r., oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy oddalił powództwo Bronisławy P. o nakazanie Wiesławowi Z. by opuścił i wydał powódce lokal mieszkalny nr 1 przy ul. K. nr 11, a uwzględniając powództwo wzajemne Wiesława Z. ustalił, że wstąpił on w stosunek najmu wymienionego lokalu po swym ojcu Wilhelmie Z.

Sąd ten ustalił, że najemcami przedmiotowego mieszkania byli rodzice powoda wzajemnego (uprzednio, od roku 1938, najemcami byli rodzice jego matki).

Ojciec jego zmarł w 1988 r. matka w 1996 r. Wiesław Z. wyprowadził się od rodziców w roku 1970, uzyskując wraz z żoną spółdzielcze lokatorskie prawo do mieszkania przy ul.N. 11/24. Wprowadził się jednak ponownie w roku 1983 z uwagi na faktyczną separację z żoną i konieczność opieki nad rodzicami - inwalidami zaliczonymi do pierwszej grupy inwalidztwa. Mimo nie uregulowania obowiązku meldunkowego (pozostaje nadal zameldowany przy ul.N., jednakże spółdzielcze prawo do tego lokalu przysługuje obecnie jego synowi Jarosławowi) w mieszkaniu spornym od 1983 r. stale zamieszkuje, stąd uwzględnienie powództwa wzajemnego.

Oceniając sprzeczny materiał dowodowy Sąd Rejonowy rozważył rozbieżne zeznania świadków, jak również wziął pod uwagę wspomniane kwestie meldunkowe wskazując w uzasadnieniu orzeczenia przyczyny dla których przyjął wiarygodność zeznań świadczących o zamieszkiwaniu przez W.Z. w spornym lokalu w chwili śmierci ojca, i odmowę wiarygodności dowodom przeciwnym.

Sąd Wojewódzki oddalił apelację powódki Bronisławy P. po rozważeniu m.in. zarzutu obrazy art. 233 § 1 k.p.c. W kwestii tej stwierdził, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena dowodów "została przez Sąd Rejonowy przeprowadzona, acz swobodnie to w sposób nie uchybiający przepisowi art. 233 k.p.c.". W szczególności oceny tej - zdaniem Sądu Wojewódzkiego - nie może podważyć fakt zaniechania obowiązku meldunkowego w spornym lokalu.

Wyrok Sądu Wojewódzkiego powódka i pozwana wzajemna zaskarżyła kasacją wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Kasację opiera na podstawie naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c., zarzucając brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia sprzecznych zeznań świadków w powiązaniu ze wspomnianymi kwestiami meldunkowymi i przedstawiając własną ocenę materiału dowodowego sprawy.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie jest już ugruntowany pogląd, że w razie postawienia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie dokonuje się ponownej oceny wiarygodności i mocy dowodów lecz jedynie sprawdza czy wyznaczone w tym przepisie granice swobody sędziowskiego osądu nie zostały przekroczone. Szczegółowa wykładnia zasad stosowania art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c. przez sąd kasacyjny przedstawiona została w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r. II CKN 704/97 (OSN 12/1998, poz. 214), w którym też wskazano wcześniejsze orzecznictwo w tej kwestii.

Jeśli więc Sąd Rejonowy szczegółowo rozważył całokształt zebranego materiału dowodowego, a Sąd Wojewódzki - nie prowadząc postępowania dowodowego - rozważył postawiony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. stwierdzając i uzasadniając, że granice swobodnej oceny dowodów nie zostały przekroczone przez Sąd pierwszej instancji i jeżeli ocena ta nie może zostać uznana za rażąco wadliwą lub w sposób oczywisty błędną - zarzut naruszenia wskazanych w kasacji norm prawa nie jest uzasadniony, stąd z mocy art. 39312 k.p.c. ulega ona oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.