Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211703

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 16 czerwca 1999 r.
II CKN 385/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN J. Suchecki (spraw.).

Sędziowie SN: F. Barczewska, Z. Strus.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z wniosku Jana K. z udziałem: Anny B. i in., o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego, na skutek kasacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 5 lutego 1998 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy oddalił wniosek o stwierdzenie nabycia przez ojca wnioskodawcy własności trzech działek gruntu w C., łącznej powierzchni 6,73 a, w trybie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.

Sąd ten ustalił, że przedmiotowe działki wchodziły w skład gospodarstwa rolnego Andrzeja K., który przeznaczył je dla uczestniczki Anny B., a ta weszła w ich posiadanie, zawierając z początkiem lat siedemdziesiątych umowę dzierżawy z ojcem wnioskodawcy - Walentym K.

Walenty K. w 1978 r. wystąpił o tzw. uwłaszczenie go posiadanymi gruntami rolnymi obejmując wnioskiem m.i. działki przedmiotowe w sprawie, lecz w tym zakresie aktu własności nie uzyskał. Na początku lat osiemdziesiątych wobec wyjazdu do USA gospodarstwo swe przekazał synowi - wnioskodawcy.

W tych warunkach Walenty K., jako jedynie w dniu 4 listopada 1971 r. dzierżawca działek, nie mógł nabyć ich własności, stąd oddalenie wniosku.

Sąd Wojewódzki oddalił apelację wnioskodawcy, dokonując w motywach orzeczenia ponownej analizy zebranego w toku postępowania przed Sądem Rejonowym materiału dowodowego i stwierdzając prawidłowość ustaleń co do zależnego tylko posiadania Walentego K. w dniu 4 XI 1971 r.

Postanowienie Sądu Wojewódzkiego wnioskodawca zaskarżył kasacją wnosząc o jego uchylenie, jako również uchylenie poprzedzającego go postanowienia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Kasację opiera na podstawie naruszenia przepisów postępowania - art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c., zarzucając poczynienie ustaleń sprzecznych z całokształtem materiału dowodowego. W motywach kasacji kwestionuje w szczególności przyjęcie wiarygodności zeznań Jana i Anieli K. jako sprzecznych z zeznaniami wnioskodawcy i dokumentami z akt sprawy I C 409/69 b. Sądu Powiatowego.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd pierwszej instancji szczegółowo rozważył całokształt materiału dowodowego, wyjaśniając przyczyny dla których przyjął wiarygodność zeznań Jana i Anieli K. Ocena powyższa - wbrew twierdzeniom kasacji - nie pozostaje w sprzeczności z dokumentami z wymienionej sprawy I C 409/69, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki który, jak wspomniano, ponownie zanalizował zebrany materiał dowodowy dochodząc do zbieżnych z Sądem Rejonowym wniosków.

W tym stanie rzeczy, jeżeli Sądy obu instancji wszechstronnie rozważyły zebrany materiał dowodowy a jego ocena nie może być uznana za wadliwą lub błędną - zarzut naruszenia art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c. jest nieuzasadniony, stąd kasacja z mocy art. 39312 k.p.c. ulega oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.