Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211700

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 8 czerwca 1999 r.
II CKN 371/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN S. Dąbrowski.

Sędziowie SN: L. Walentynowicz, M. Wysocka (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Macieja T. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej im. Stefana Batorego o przyjęcie w poczet członków, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 11 lutego 1998 r.,

oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 11 lutego 1998 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej im. S. Batorego od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 19 listopada 1997 r., którym uwzględniono powództwo Macieja T. o nakazanie pozwanej Spółdzielni przyjęcia go w poczet członków i przydzielenie lokalu nr 14 położonego przy ul. E. 6. Rozstrzygnięcie Sądu oparto na ocenie, iż powód wykazał spełnienie przesłanek z art. 221 prawa spółdzielczego, bowiem będąc synem członka Spółdzielni Wiesława T. zamieszkiwał na stałe z nim w jego mieszkaniu, nieprzerwanie od czerwca 1995 r., aż do śmierci ojca.

W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwana Spółdzielnia powołuje podstawę naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię "a w szczególności przepisu art. 221 § 1 ustawy prawo spółdzielcze oraz przepisów art. 247 k.p.c. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego ponad dokument". W konkluzji w kasacji wnosi się o zmianę zaskarżonego wyroku, bez sprecyzowania postulowanej treści orzeczenia.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja wywiedziona jest w sposób oczywiście nieprawidłowy, czego pierwszym przejawem - poza niewłaściwym sformułowaniem wniosku - jest powołanie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (naruszenie prawa materialnego) zarówno przepisu prawa materialnego (art. 221 prawa spółdzielczego), jak i przepisu postępowania (art. 247 k.p.c.)

Jedynie fakt, że skarżący powołał konkretny przepis postępowania, którego naruszenie zarzuca oraz przytoczył okoliczności, które miałyby go - według skarżącego - czynić uzasadnionym, skłonił Sąd Najwyższy do rozważenia kasacji także w płaszczyźnie drugiej podstawy kasacyjnej. Wynik tego rozważenia musiał jednak okazać się dla skarżącego niekorzystny. Uzasadnienie naruszenia art. 247 k.p.c. jest całkowicie nieodpowiednie (nieadekwatne) do treści tego przepisu. Art. 247 k.p.c. formułuje warunki dopuszczalności prowadzenia dowodu ze świadków lub z przesłuchania stron przeciwko osnowie lub ponad osnowę dokumentu obejmującego czynność prawną; dotyczy on wyłącznie określonej kategorii dokumentów, tamże wymienionych. Tymczasem wywody kasacji, przytoczone dla uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 247 k.p.c. w ogóle nie odnoszą się do dokumentów, o jakich mowa w omawianym przepisie, lecz do różnorodnych dokumentów prywatnych mających postać pism i wniosków kierowanych przez powoda i jego ojca do Spółdzielni. Pisma te miały zatem charakter dowodów, podlegających ocenie Sądu na równi z innymi dowodami w sprawie, bez żadnych po temu formalnych ograniczeń. Z tego względu zarzut naruszenia art. 247 k.p.c. ocenić trzeba jako oczywiście chybiony.

Zbędne, a nawet niedopuszczalne jest rozważanie tych wywodów kasacji, które dotyczą oceny dowodów z zeznań świadków, czy kwestionują trafność ustaleń faktycznych, albowiem nie są one odniesione do konkretnych przepisów postępowania, które w zakresie tej oceny i ustaleń miałyby ulec naruszeniu, a już w żadnym stopniu nie odnoszą się do przepisów normujących postępowanie odwoławcze, choć tylko postępowanie przed sądem drugiej instancji może być przedmiotem skargi kasacyjnej.

Powołując pierwszą podstawę kasacyjną, czyli naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 221 prawa spółdzielczego, skarżący nie spełnił nieodzownego wymogu, jakim jest uzasadnienie przytoczonej podstawy. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, skarżący obowiązany jest wskazać na czym - według niego - polega błędne zrozumienie przez Sąd treści lub znaczenia normy prawnej. W uzasadnieniu kasacji nie da się odnaleźć żadnej wzmianki, która miałaby stanowić takie uzasadnienie. Taki sposób powołania podstawy kasacyjnej musi się okazać bezskuteczny.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacji, podlegała ona oddaleniu, stosownie do art. 39312 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.