Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211699

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 12 maja 1999 r.
II CKN 370/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Czech (spraw.).

Sędziowie SN: K. Kołakowski, L. Walentynowicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 12 maja 1999 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Marii W., o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa Mieczysława S., przeciwko Marii W. o zachowek, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 29 lutego 1996 r., o zachowek, na skutek kasacji Marii W. od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 1998 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Jest poza sporem, że Sąd Wojewódzki wyrokiem z 29 II 1996 r., zasądził z tytułu zachowku od pozwanej Marii W. na rzecz powoda Mieczysława S. kwotę 36.174,16 zł z odsetkami, oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach postępowania. Rewizję pozwanej od tego wyroku oddalił Sąd Apelacyjny wyrokiem z 25.VI.1996 r.

Pozwana Maria W. w skardze z 14.XI.1997 r. wniosła o wznowienie postępowania w wyżej wymienionej sprawie, albowiem po rozstrzygnięciu sprawy uzyskała dokument z którego wynika, że została oszukana przez swojego pełnomocnika co do wartości czynnej spadku, ponieważ pełnomocnik ten zagarnął pieniądze po spadkodawcy. W skardze zamieściła również wniosek o ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Sąd Wojewódzki postanowieniem z 8 XII 1997 r., odrzucił skargę przyjmując, że pozwana nie powołała ustawowej podstawy wznowienia, a nadto wskazana okoliczność nie może mieć wpływu na wynik sprawy, albowiem dotyczy wzajemnych rozliczeń pozwanej z jej pełnomocnikiem. Nadto Sąd Wojewódzki zauważył, że gdyby nawet przyjąć, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, to wniesiona została po upływie terminu z art. 407 k.p.c. i podlega odrzuceniu.

Zażalenie pozwanej oddalił Sąd Apelacyjny postanowieniem z 28.I.1998 r.

Pozwana w kasacji, zarzucając naruszenie art. 5 i 999 k.c. przez ich niezastosowanie oraz art. 403 § 2 k.p.c. przez błędną wykładnię, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Wojewódzkiego i uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z mocy art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Sąd Apelacyjny przyjął trafnie, że okoliczność wskazana przez skarżącą nie może mieć wpływu na wynik sprawy o zachowek, albowiem dotyczy wzajemnych rozliczeń skarżącej z jej pełnomocnikiem i w związku z tym nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia w rozumieniu art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarga o wznowienie podlegała zatem odrzuceniu (art. 410 § 1 i art. 411 k.p.c.) niezależnie od tego czy wniesiona została w ustawowym terminie. Sąd Apelacyjny oddalił zatem zasadnie zażalenie.

Sąd Apelacyjny nie naruszył również przepisów art. 5 i 999 k.c., albowiem nie mają one jakiegokolwiek zastosowania w rozpoznawanej sprawie o wznowienie postępowania.

Skoro zatem podstawy kasacji okazały się nieusprawiedliwione, a brak nieważności postępowania uwzględnianej z urzędu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39312 zw. z art. 3938 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.