Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211696

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 27 maja 1999 r.
II CKN 364/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Czech (spraw.).

Sędziowie SN: M. Sychowicz, H. Wrzeszcz.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1999 r. na rozprawie, sprawy z wniosku Bożeny S., z udziałem Mieczysława S. i Krystyny P., o stwierdzenie nabycia spadku, na skutek kasacji uczestniczki postępowania Krystyny P. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 27 lutego 1998 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy postanowieniem z 11 IX 1997 r., stwierdził, że spadek po Elżbiecie S., zmarłej 5 III 1990 r. nabył syn spadkodawczyni Mieczysław S. na podstawie testamentu własnoręcznego z 19.II.1989 r.

Apelację uczestniczki postępowania Krystyny P. od powyższego postanowienia oddalił Sąd Wojewódzki postanowieniem z 27.II.1998 r.

Uczestniczka postępowania Krystyna P. w kasacji zarzuciła: a/ naruszenie art. 510 k.p.c. przez przyjęcie, że uczestnictwo skarżącej w postępowaniu jest "przymiotem przyjętym błędnie" oraz naruszenie art. 381 k.p.c. przez pominięcie zawnioskowanych w apelacji dowodów, b/ naruszenie "prawa materialnego - w szczególności przepisów o spadkobraniu", oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Wnioskodawczyni wniosła o oddalenie kasacji i zasądzenie na jej rzecz od uczestniczki postępowania kosztów instancji kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca zasadnie zarzuciła, że Sąd Wojewódzki nietrafnie przyjął, iż przypisano jej błędnie przymiot uczestnika postępowania. Skarżąca, jako spadkobierczyni po Marianie S. (zmarłym później niż Elżbieta S., jego żona), jest osobą zainteresowaną w niniejszej sprawie. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla zasadności kasacji, albowiem zarzut naruszenia art. 381 k.p.c. jest nieusprawiedliwiony.

Art. 381 k.p.c. stanowi, że sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Wynika z tego, że strona zgłaszająca w postępowaniu apelacyjnym nowe fakty i dowody powinna uprawdopodobnić, że nie mogła ich powołać przed sądem pierwszej instancji. Tymczasem skarżąca tego nie uczyniła.

W szczególności nie uprawdopodobniła, że kartę pocztową, napisaną-jak twierdzi - przez wnioskodawczynię, odnalazła dopiero po rozprawie 11.IX.1997 r., zaś powołując się na chorobę uniemożliwiającą jej uczestnictwo w rozprawie w Sądzie Rejonowym, przedłożyła świadectwo lekarskie (k. 83) z którego nie wynika, że nie mogła działać w postępowaniu przed tym Sądem.

W tej sytuacji Sąd Wojewódzki władny był pominąć dowód zgłoszony przez uczestniczkę postępowania w postępowaniu apelacyjnym i nie naruszył przez to przepisu art. 381 k.p.c.

Skoro zatem podstawa kasacji okazała się nieusprawiedliwiona, a brak nieważności postępowania uwzględnianej z urzędu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39312 k.p.c.) w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.