Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211695

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 27 maja 1999 r.
II CKN 359/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Czech.

Sędziowie SN: M. Sychowicz, H. Wrzeszcz (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Krzysztofa Ż. przeciwko Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w G. o zapłatę na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 grudnia 1997 r., oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Wojewódzki wyrokiem z 19 III 1997 r. uchylił nakaz zapłaty wydany 29.I.1996 r. przez Rejonowy Sąd Gospodarczy w sprawie 914/95 i oddalił powództwo.

Z motywów rozstrzygnięcia wynika, że powód 10.II.1995 r. zawarł ze Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością "P." w Warszawie umowę, która dała mu prawo wyłącznego dystrybutora materiałów budowlanych i okładzin PCV na oznaczonym obszarze.

Za naruszenie prawa wyłączności groziła kara umowna w wysokości 100.000 zł. Porozumieniem z 22.III.1995 r. strony zawiesiły realizacji umowy z 10.II.1995 r. na trzy miesiące (od 23.III.1995 do 22.VI.1995 r.) i Krzysztof Ż. wyraził zgodę, aby prawo wyłącznego dystrybutora materiałów budowlanych otrzymała pozwana Spółdzielnia, która zobowiązała się sprzedawać materiały kupione od "P." wyłącznie powodowi. Za naruszenie prawa wyłączności Krzysztofa Ż. groziła kara umowna w wysokości 100.000 zł. Dnia 24.V.1995 pozwana Spółdzielnia sprzedała "D." okładziny PCV, gdyż jej pracownicy nie wiedzieli o prawie wyłączności powoda. Gdy ta okoliczność została ujawniona doszło 2 VI 1950 do rozwiązania umowy z "Drew-Polem" i zwrotu okładzin PCV.

Powód 15.VI.1995 r. zażądał od pozwanej kary umownej.

Sąd I instancji uznał, że wobec nieistnienia umowy z "D.", gdyż zarówno rozwiązanie umowy jak i odstąpienie od niej wywołuje skutek ex tunc, nie doszło do naruszenia przysługującego powodowi prawa wyłączności, a co zatem idzie nie ma podstaw do zasądzenia kary umownej.

Apelację powoda sąd odwoławczy oddalił zaskarżonym wyrokiem, podzielając stanowisko Sądu Wojewódzkiego.

W kasacji, opartej na drugiej podstawie z art. 3931 k.p.c., pełnomocnik powoda, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. "przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wypełniane luk domniemaniem faktycznym", wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem art. 233 § 1 k.p.c. okazał się bezskuteczny.

Pomijając fakt, że w uzasadnieniu zarzutu kasacyjnego skarżący nie wskazał - wbrew art. 3931 pkt 2 k.p.c. - że podniesione uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to chybione jest stwierdzenie, że "brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wypełnianie luk domniemaniem faktycznym" uzasadnia zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.

Przepis ten daje bowiem wyraz obowiązywaniu w postępowaniu sądowym zasady swobodnej oceny dowodów, która polega na tym, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Zatem zarzucając naruszenie omawianego przepisu skarżący musi wskazać konkretny środek dowodowy, który jego zdaniem został oceniony z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wskazać na czym to naruszenie polega i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie SN z dnia 11.III.1997, III CKN 13/97, OSNC Nr 8, poz. 114). Nie ulega wątpliwości, że zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przedstawiony w taki sposób, jak w kasacji nie spełnia powyższych wymogów i dlatego nie może stanowić skutecznej podstawy do podważenia zaskarżonego wyroku. Naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. również nie uzasadnia zarzut "wypełniania luk domniemaniem faktycznym", ponieważ wadliwe wnioskowanie oparte na domniemaniu faktycznym może stanowić podstawę uchybienia art. 231 k.p.c., natomiast nie godzi ono w zasadę swobodnej oceny dowodów, (por. wyrok SN z 29 stycznia 1999 I CKN 997/97 nie publikowane). Z powodu oparcia kasacji wyłącznie na drugiej podstawie z art. 3931 k.p.c. Sąd Najwyższy nie mógł brać pod rozwagę zawartych w uzasadnieniu środka odwoławczego okoliczności dotyczących interpretacji umowy, które mogłyby uzasadniać naruszenie art. 65 § 2 k.c. czy prawidłowości zastosowania art. 395 § 2 k.c. albowiem - z mocy art. 39311 k.p.c. - rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, którą wyznaczają zarzuty kasacyjne.

Z tych względów i na podstawie art. 39312 Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.