Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211693

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 27 maja 1999 r.
II CKN 357/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Czech (spraw.).

Sędziowie SN: M. Sychowicz, H. Wrzeszcz.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1999 r. na rozprawie, sprawy z wniosku Zdzisława B., z udziałem Jacka B. i in., o dział spadku, na skutek kasacji Jacka B. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 22 stycznia 1998 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy postanowieniem z 2 X 1997 r., dokonał działu spadku po Janie B. i Halinie B. w ten sposób, że:

1.

nieruchomość spadkową, stanowiącą zabudowaną działkę położoną w R. (szczegółowo opisaną w postanowieniu), przyznał na wyłączną własność wnioskodawcy Zdzisławowi B.,

2.

zasądził od wnioskodawcy spłaty i dopłaty na rzecz spadkobierców: Grażyny B. kwotę 13.075,80 zł. Barbary K. kwotę 13.422,80 zł i Jacka B. kwotę 20.330,26 zł,

3.

nie orzekł o wzajemnych spłatach między wnioskodawcą a uczestnikiem postępowania Włodzimierzem B.,

4.

zasądził od uczestnika postępowania Jacka B. tytułem zwrotu wartości pobranych pożytków, na rzecz:

a)

wnioskodawcy Zdzisława B. kwotę 10.967,08 zł,

b) Grażyny B. kwotę 4.690,74 zł,

c) Barbary K. kwotę 4.690,74 zł.

5.

wartość działu spadku ustalił na kwotę 65.779 zł,

6.

orzekł o kosztach postępowania.

Apelację uczestnika postępowania Jacka B. od tego postanowienia oddalił Sąd Wojewódzki postanowieniem z 22 I 1998 r97.

Uczestnik postępowania Jacek B. w kasacji zarzucił:

a)

naruszenie prawa procesowego przez "odmowę wyjaśnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.) i uznania apelacji za bezzasadną (art. 385 k.p.c.) pomimo nierozpoznania istoty sprawy (art. 378 § 2 k.p.c.) w szczególności zaniechania wbrew treści art. 686 k.p.c. rozliczenia w sposób wnikliwy nakładów i wydatków uczestnika Jacka B. w okresie posiadania przez niego spadkowej nieruchomości po śmierci rodziców, dot. utrzymania w należytym stanie i porządku tej nieruchomości, ogrzewania budynku, rozliczenia płaconych przez niego podatków oraz wykonania przyłącza wodociągowego i gazowego na łączną kwotę co najmniej 12.258 zł.",

b)

naruszenie "art. 212 i 207 k.c. przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, dla ustalenia wielkości uzyskanych pożytków oraz poniesionych kosztów na przedmiocie działu przez Jacka B., oraz obliczenia wysokości spłat oraz dopłat na rzecz uczestników postępowania", oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Wnioskodawca wniósł o oddalenie kasacji i zasądzenie na swoją rzecz od uczestnika postępowania Jacka B. kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesione w kasacji zarzuty nie są zasadne, zaś ich przedmiot znalazł swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, sporządzonego zgodnie z wymogami art. 328 § 2 k.p.c., czego zresztą skarżący nie kwestionuje.

1. Pomijając szersze wywody teoretyczne dotyczące rozumienia zwrotu "nierozpoznanie istoty sprawy", użytego w art. 378 § 2 k.p.c., należy jedynie przypomnieć, że znaczy on tyle co "niezbadanie podstawy merytorycznej dochodzonego roszczenia". W tym sensie Sąd I instancji zbadał sprawę (aczkolwiek - zdaniem wnoszącego kasację - błędnie) i Sąd II instancji nie miał - z tej przyczyny - obowiązku uchylać orzeczenia Sądu Rejonowego (art. 378 § 2 k.p.c.).

2. Odnośnie kosztów utrzymania nieruchomości w należytym stanie i porządku Sąd Wojewódzki przyjął trafnie, że skoro skarżący był posiadaczem nieruchomości i z niej korzystał, to na nim spoczywał obowiązek poniesienia tych kosztów, a poza tym nie zwiększyły one wartości nieruchomości i jemu wyłącznie służyły. Sąd przyjął też, że poniesienie tych kosztów nie zostało udowodnione. Tu należy przypomnieć, że kwotę tych kosztów (3.000 zł.) wymienił skarżący w piśmie z 8.I.1997 r. (k. 275-276 i 283), zaś w swoich zeznaniach bądź nie precyzował tych kosztów (k. 265), bądź nic na ten temat nie wspominał (k. 378).

3. Ciężarami, o których mowa w art. 207 k.c., są podatki i inne świadczenia o charakterze publicznoprawnym obciążające współwłaścicieli ze względu na nieruchomość będącą przedmiotem współwłasności. Skarżący trafnie utrzymuje, że podatek od nieruchomości powinien być rozliczony stosownie do zasad z tego przepisu. Rzecz jednak w tym, że z przeprowadzonych dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń wynika, że skarżący zdołał wykazać zapłatę jedynie kwoty 282,40 zł i taką też kwotę Sąd rozliczył (opinia biegłego R. W. - k. 349 i 376v).

4. Biegły wyliczył hipotetyczny koszt ogrzewania piętra budynku mieszkalnego. Sąd ustalił jednak na podstawie dowodu z zeznań uczestników postępowania i opinii biegłego R. W., że kondygnacja ta nie była ogrzewana. Skarżący nie wykazuje, by ocena dowodów w tym przedmiocie była sprzeczna z zasadami z art. 233 § 1 k.p.c., którego to przepisu skarżący nie powołuje zresztą w podstawach kasacyjnych.

5. Odnośnie kosztów przyłącza wodociągowego i gazowego Sąd ustalił, że ponieśli go wszyscy spadkobiercy w równych częściach. Ustalenie to oparte jest na ocenie dowodów, której to oceny skarżący w sposób zasadny nie podważa.

Powyższe świadczy o tym, że nie nastąpiło naruszenie przepisów wymienionych w podstawach kasacyjnych, a zatem podstawy te są nieusprawiedliwione i dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39312 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.