Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211801

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 24 czerwca 1999 r.
II CKN 336/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN K. Zawada.

Sędziowie SN: Z. Świeboda (spraw.), H. Wrzeszcz.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Krystyny G. i Anny B. przy uczestnictwie Anny K. i in., o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego, na skutek kasacji uczestniczki postępowania Anny K. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 15 stycznia 1998 r., postanawia:

odrzucić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 1998 r. Sąd Wojewódzki oddalił apelację uczestniczki Anny K. od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 24 czerwca 1997 r., którym tenże Sąd stwierdził, że Maria H. i Stanisław H. stali się z mocy prawa nieodpłatnie z dniem 4 listopada 1971 r. właścicielami dz. ewid. nr 4074 o powierzchni 0,0815 ha położonej w N. na prawach ustawowej wspólności małżeńskiej. Sąd Wojewódzki podzielił ustalenia Sądu Rejonowego, że w latach 1959-1972 r. Maria H. wraz ze swym mężem Stanisławem G., a po jego śmierci - sama posiadała samoistnie gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzi działka nr 4074 będąca przedmiotem postępowania. Sąd Wojewódzki uznał, że Maria H. spełnia przesłanki z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.

W kasacji uczestniczka Anna K. działająca przez pełnomocnika adwokata wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie, że to ona nabyła z mocy ustawy działkę nr 4074 ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego kasacja powinna być zredagowana tak, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych (OSNC 1998, z.4, poz. 59). Należało wskazać w kasacji przepisy prawa, których naruszenia dopuścił się Sąd II instancji, może być to naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3931 k.p.c.). Kasacja nie jest dopuszczalna w sytuacji, w której w skardze kasacyjnej, jak to czyni skarżąca, jedynie ogólnikowo zarzuca się, że rozstrzygnięcie dotknięte jest wadami powodującymi jego nieprawidłowość lub niesłuszność, bez wskazania jednoznacznie i wyraźnie, na czym miałoby polegać niewypełnienie przez Sąd II instancji wskazanych mu zadań. Sąd Najwyższy nie może wdawać się w dociekanie zasadności tak ogólnikowo sformułowanych zarzutów i nie może ich traktować jako wymaganego przez art. 3933 k.p.c. przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (OSNC 1998, z.5, poz. 61).

Kasacja nie czyniąca zadość przewidzianemu w art. 3933 k.p.c. wymaganiu przytoczenia i uzasadnienia podstaw kasacyjnych, polega odrzuceniu.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odrzucił kasację (art. 3938 § 1 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.