Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211689

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 12 maja 1999 r.
II CKN 319/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Czech.

Sędziowie SN: L. Walentynowicz, K. Kołakowski (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 12 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Stanisława K. i Andrzeja K. przeciwko Gminie - Miasto K. o odszkodowanie na skutek kasacji powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 grudnia 1997 r., oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Wojewódzki oddalił powództwo części spadkobierców o odszkodowanie za część nieruchomości należącej do spadku, a przejętej przez "Miasto K". Uznał, że nie zostało ono udowodnione, a nadto powodowie nie wykazali, że reprezentują pozostałych spadkobierców.

Sąd Apelacyjny, oddalając apelację powodów opartą na zarzucie niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału "dowodowego" oraz "innych uchybieniach procesowych mających wpływ na wynik sprawy", podzielił stanowisko Sadu I instancji. Uznał, że żadna z przesłanek zarówno z art. 209, jak i art. 417 k.c. oraz art. 160 k.p.a., powoływanych jako podstawa powództwa, nie została wykazana. Stwierdził również, że strona pozwana nie jest następcą prawnym Skarbu Państwa lub "odpowiada za jego zobowiązania".

Kasacja wniesiona w imieniu powodów oparta została na podstawie naruszenia "prawa materialnego, a w szczególności art. 417 k.c. przez błędną jego wykładnię". W jej uzasadnieniu powołano się na to, że "z winy kierownika Miejskiej Pracowni Geodezyjnej... doszło do wyrządzenia szkody K. przez pracownika administracji miejskiej w rozumieniu art. 417 k.c.". Skoro pozwany "uznał roszczenie powodów... odmienne stanowisko Sądu Apelacyjnego narusza art. 417 k.c." W konkluzji tej kasacji wniesiono o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy oddalił tę kasację gdyż nie jest ona oparta na "usprawiedliwionej" podstawie (art. 39312 k.p.c.).

Zgodnie z treścią przepisów art. 3931 pkt 1 i art. 3933 k.p.c. oraz ich utrwaloną w orzecznictwie Sądu Najwyższego wykładnią, nie jest dopuszczalne powołanie, przez powtórzenie treści pierwszego z tych przepisów, ogólnikowej podstawy naruszenia wszelkich przepisów "prawa materialnego". Sąd Najwyższy rozpoznaje zatem kasację wyłącznie w granicach przepisu powołanego w niej jedynie "w szczególności". Nie jest bowiem powołany do poszukiwania innej normy, która mogłaby być zaskarżonym rozstrzygnięciem naruszona.

Rozważając kasację w takim zakresie, Sąd Najwyższy miał na uwadze, że w toku postępowania odstąpiono - w istocie - od pierwotnej faktycznej i prawnej podstawy zgłoszonego powództwa, na rzecz twierdzenia, że w następstwie zaświadczenia wydanego w 1967 r. przez kierownika jednostki organizacyjnej ówczesnego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej doszło do "bezprawnego przyłączenia własności K. do księgi wieczystej M. A".

Trafnie zatem uznał Sąd Apelacyjny, że powoływana podstawa z art. 417 k.c. nie została w stosunku do pozwanej Gminy miasta K. wykazana. W uzasadnieniu kasacji nie odniesiono się do wyłączenia przez ten Sąd podstaw odpowiedzialności strony pozwanej. Posłużono się jedynie określeniem, że dochodzona szkoda została wyrządzona przez "pracownika administracji miejskiej w rozumieniu art. 417 k.c.". Tymczasem - wymaga jedynie powtórzenia - że przepis ten stanowić może podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Jakkolwiek więc możliwe byłoby wykazanie, że osoba podpisana pod kwestionowanym zaświadczeniem mogła być w owym czasie - wedle ustawowej definicji zawartej w art. 417 § 2 zd. pierwsze k.c. - zaliczona do funkcjonariuszy państwowych, to jednak nie Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, mogłaby obecnie ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą za ewentualną tak wyrządzoną szkodę.

W kasacji nie wykazano więc, że dokonana przez Sąd Apelacyjny wykładnia art. 417 k.c. narusza ten przepis.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.