II C 798/38 - Orzeczenie Sądu Najwyższego - OpenLEX

II C 798/38 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1636069

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1938 r. II C 798/38

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Wyrok zaskarżony jest prawnie trafny. W r. 1928 pozwana ustanowiła na swej realności hipotekę 5000 zł na zabezpieczenie pretensji powoda ze stosunku służbowego jej brata, Wiktora T., przyjętego do służby skarbowej.

Wiktor T. sprzeniewierzył później 5134 zł, za co skazano go za zbrodnię sprzeniewierzenia, zaś prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Cieszynie z dnia 16 lutego 1932 r. 1. Cg. 26/32 zasądzono go na zapłatę tej kwoty powodowi.

Ustalono, że pretensji tej, wynikłej ze stosunku służbowego Wiktora T., dotąd powodowi tj. Skarbowi Państwa nie zapłacono, że zaś termin płatności minął, przeto zaszły wymogi odpowiedzialności hipotecznej z § 461 i 466 u.c., jakiej powód dochodzi w tym sporze.

Ustalono, że Wiktor T. kwotę 5134 zł zainkasował, jako należność podatkową od firmy M., zatem jego kwit był potwierdzeniem zapłaty podatku, danym przez powoda owej firmie (§ 25 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 1932 r. - o postępowaniu egzekucyjnem władz skarbowych - Dz. U. z 1932 r. Nr 62, poz. 580). Wiktor T. sprzeniewierzył więc nie pieniądze firmy M., lecz powoda własne, suma sprzeniewierzona jest ubytkiem z mienia powoda, uzasadniającym pretensję ze stosunku służbowego, za jaką pozwana dała zabezpieczenie hipoteczne.

Obojętne są w sporze wszelkie inne zdarzenia, o ile nie wyrównają tego ubytku. Tu należy szczegół, że powód żądał później od firmy M. ponownej zapłaty podatku, uiszczonego do rąk Wiktora T., oraz że w tejże wysokości odpisał później podatek owej firmie, gdyż ani jedno ani drugie z tych zdarzeń nie wyrównuje ubytku w mieniu powoda, wywołanego sprzeniewierzeniem przez Wiktora T.

Pozwana odpowiada hipotecznie nie za podatki firmy M., lecz za dług Wiktora T., powstały ze stosunku służbowego, zasądzony wyrokiem z 16 lutego 1932 r., dotąd nie zapłacony. Odpis podatku, dokonany przez powoda na dobro firmy M., ani nie umarza długu Wiktora T. u powoda, ani nie wyrównuje materialnej szkody powoda, ani nie jest ponowną zapłatą podatku przez firmę M.

Zasądzenie odsetek ustawowych od dnia pozwu jest zgodne z prawem § 1333-1334 u.c., art. 243-248 k.z.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.