II C 1952/37 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(C) 1938/12/552

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1938 r. II C 1952/37

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia dr Wł. Dbałowski.

Sędziowie: dr A. Hołowczak (sprawozdawca), E. Korecki.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Miejskiej Komunalnej Kasy Oszczędności we Lwowie, wierzycielki egzekwującej, przeciwko Józefie B., dłużniczce, o 1.250 zł Ud., na rekurs rewizyjny wierzycielki Klary B. od uchwały Sądu Okręgowego we Lwowie jako Sądu rekursowego z dnia 17 kwietnia 1937 r., którą uchwałę Sądu Grodzkiego Zam. we Lwowie z dn. 18 listopada 1936 r. na rekurs tejże wierzycielki Klary B. zatwierdzono, powziął następującą uchwałę:

nie uwzględnić rekursu rewizyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wierzytelność Banku Gospodarstwa Krajowego wynika z kredytu długoterminowego, jest zatem pod względem kolejności zaspokojenia uprzywilejowana o tyle, że z kapitałem mają równy stopień pierwszeństwa wszelkie zaległości w ratach, odsetkach i opłatach administracyjnych bez względu na czas ich powstania.

Wywód rekursu rewizyjnego, jakoby przywilej ten odnosił się jedynie do tych należności rat, odsetek itp., które odroczone zostały w drodze ulgi, nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 1 rozp. Prez. Rzplitej z dn. 27 października 1932 r. (Dz. U. poz. 810), z którego wynika, że należności instytucji kredytu długoterminowego od pożyczek zabezpieczających listy zastawne lub obligacje powstałe do dnia tego rozporządzenia z tytułu rat umorzeniowych odsetek itd. mają pierwszeństwo hipoteczne równe z kapitałem pożyczki i nie ulegają przedawnieniu bez względu na to, czy są odroczone w drodze ulg - czy też figurują jako zaległość powstała bez takiego odroczenia.

W ślad za tym chybiony jest wywód rekursu w przedmiocie wyeliminowania z zaskarżonej uchwały rat umorzeniowych i odsetek wymienionych w poz. 1) do 21) na skutek rzekomego ich przedawnienia jeszcze przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia, skoro rozporządzenie to wyłącza omawiane zaległości od przedawnienia, bez względu na czas ich powstania.

Niemniej bezzasadny jest zarzut, jakoby przypadającą do zaspokojenia wierzytelność Banku Gospodarstwa Krajowego należało obniżyć do sumy 20.600 zł dlatego, że wpis hipoteczny opiewa tylko na taką sumę, skoro należność ta według planu likwidacyjnego w związku ze skryptem dłużnym z dn. 22 lipca 1925 r. wynosi w rzeczywistości 32.390 zł 29 gr i przychodzi w całości do zaspokojenia w równym stopniu pierwszeństwa z kapitałem.

Dalsze zarzuty, dotyczące tej samej wierzytelności Banku Gospodarstwa Krajowego, a stanowiące dosłowne powtórzenie rekursu skierowanego przeciw uchwale Sądu Grodzkiego, nie wymagają osobnego omówienia, gdyż zostały rozpoznane w uchwale Sądu 2. instancji oraz przy sposobności odparcia zarzutów na wstępie niniejszego rekursu przywiedzionych.

Bezpodstawny jest zarzut rzekomo błędnego obliczenia wierzytelności Miejskiej Komunalnej Kasy Oszczędności we Lwowie, gdyż wierzytelność ta została w rzeczywistości obliczona na kwotę 19.864 zł 80 gr, a nie, jak zarzuca rekurs, na 20.909 zł 20 gr, a wobec tego przepis § 216, 217 o. e. nie doznał żadnego naruszenia.

Okoliczność, że Lwowskie Akcyjne Towarzystwo Browarów nie remonstrowało przeciw pominięciu jego wierzytelności w uchwale z dn. 2 lutego 1936 r., nie stanowiła przeszkody w uwzględnieniu tej wierzytelności w ponownej uchwale - skoro poprzednia uchwała została mimo to w całości uchylona uchwałą Sądu Okręgowego z dn. 20 czerwca 1936 r.

Z tych zasad w związku z pobudkami zaskarżonej uchwały bezzasadny rekurs rewizyjny musiał pozostać bez skutku.