II C 1072/37 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(C) 1938/7/332

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1937 r. II C 1072/37

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia M. Stefko. Sędziowie: St. Staszewski (sprawozdawca), Cz. Koneczny.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Dawida R. przeciwko Lwowskiej Fabryce Chemicznej Tlen sp. z ogr. odp. we Lwowie o 2.403 zł 49 gr z pn., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dn. 8 stycznia 1937 r.,

zmienił zaskarżone postanowienie, oddalił zarzut miejscowej niewłaściwości Sądu Pracy w Krakowie.

Uzasadnienie faktyczne

Przepis art. 52 k. p. c. dozwala stronom oddać spór pod jakikolwiek sąd, miejscowo według ustawy niewłaściwy, pod warunkami, danymi w tym artykule ustawy.

Natomiast przepis art. 17 prawa o sądach pracy z r. 1934 zezwala na wytoczenie sporu przed jeden z trzech sądów, w przepisie tym wyliczonych, przy czym użyto wyrażenia, że pozew wnieść można wyłącznie przed jeden z tych sądów, z czego wynika, że inny sąd nie może stać się miejscowo właściwy nawet w drodze zgodnego porozumienia stron.

Zestawienie obu tych przepisów wykazuje przeto, że pro-rogacja sądu z art. 52 k. p. c. nie ma zastosowania do sądów pracy, że więc strony nie mogą umówić oddania sporu przed sąd pracy, miejscowo wedle art. 17 pr. o sądach pracy niewłaściwy.

Skoro zaś przepis art. 52 k. p. c. nie ma zastosowania i w postępowaniu,przed sądami pracy niedopuszczalna jest proroga-cj.a wedle tego przepisu, to nie jest ona dopuszczalna nawet w granicach art. 17 pr. o sądach pracy i strony nie mogą ważnie umówić właściwości jednego z sądów, wyliczonych w art. 17 pr. o .sądach pracy, gdyż do takiej umowy mógłby je uprawnić tylko przepis art. 52 k. p. c, który nie obowiązuje w postępowaniu przed sądem pracy.

Zasady wyżej wyrażone odnoszą się też do przypadku, gdy w sporze orzeka sąd grodzki, powołany w myśl art. 3 pr. o sądach pracy, gdyż przepis ten zarządza, że w takim razie co do właściwości miejscowej stosować należy art. 17 pr. o sądach pracy, a tym samym art. 52 k. p. c. nie ma zastosowania.

Według treści pozwu chodzi o roszczenie ze stosunku pracy, pełnionej,w okręgu krakowskim, zatem pozew do Sądu Pracy w Krakowie .wniesiono przed sąd miejscowo według art. 17 pr. o sądach pracy właściwy.,W umowie pracy z dn. 23 lutego 1934 r. strony umówiły .wprawdzie .właściwość,sądu lwowskiego, byłaby to zatem prorogacja lwowskiego sądu pracy, niedopuszczalna, jak wyżej wywiedziono.

Pozwany mieszka we Lwowie, zatem lwowski Sąd Pracy jest jednym z sądów miejscowo według art. 17 pr. o sądach pracy właściwych, jednak i taka prorogacja jednego z trzech sądów, właściwych według art. 17 pr. o sądach pracy nie jest dopuszczalna, skoro art. 52 k. p. c. nie ma tu zastosowania, a nie ma innego przepisu, zezwalającego na prorogację sądu pracy, lub na zrzeczenie się .przez stronę praw, jakie jej daje art. 17 pr. o sądach pracy.