Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSASz 2014/3/115-118

Postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z dnia 19 marca 2014 r.
II AKz 72/14
Skutki procesowe wniesienia przez aplikanta adwokackiego zażalenia bez uzyskania wyraźnego upoważnienia adwokata do wykonania tej czynności.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Grzegorz Chojnowski (sprawozdawca).

Sędziowie SA: Stanisław Stankiewicz, Piotr Brodniak.

Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska.

Sentencja

Sąd Apelacyjny, przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej w Sz. (...), po rozpoznaniu w sprawie Ł. S. zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Sz. z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt (...), w przedmiocie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., postanawia, wniesione zażalenie pozostawić bez rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r., Sąd Okręgowy w Sz. przedłużył stosowanie tymczasowego aresztowania wobec Ł. S. do dnia 18 czerwca 2014 r. Uzasadniając powyższe wskazał, iż nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Sz. z dnia 18 listopada 2013 r. została wymierzona oskarżonemu kara 10 lat pozbawienia wolności. W tej sytuacji, za dalszym stosowaniem wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania przemawia grożąca oskarżonemu surowa kara pozbawienia wolności.

Podstawy stosowania tymczasowego aresztowania określone w art. 258 § 2 k.p.k., przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 249 § 1 k.p.k. i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i § 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 r., OSNKW 2012/1/1).

W ocenie sądu meriti, nieizolacyine środki zapobiegawcze nie zabezpieczyłyby prawidłowego toku postępowania, a nie zachodzą okoliczności z art. 259 k.p.k., które nakazywałyby odstąpienie od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.

Uznano zatem, że przedłużenie tymczasowego aresztowania na okres czterech miesięcy, celem zakończenia postępowania międzyinstancyjnego, jest niezbędny dla zapewnienia prawidłowego toku tego postępowania.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego, który wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1.

naruszenie art. 249 § 5 k.p.k. poprzez niezawiadomienie obrońcy o terminie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania i naruszenie art. 131 § 1 k.p.k. i art. 137 k.p.k., konsekwencją czego było naruszenie prawa obrońcy do udziału w posiedzeniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania;

2.

naruszenie art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k., art. 257 § 1 k.p.k. i art. 259 § 1 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, że środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania jest konieczny dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania w sprawie, inny środek nie byłby wystarczający oraz dowolne przyjęcie, że oskarżony będzie ukrywał się z uwagi na grożącą mu wysoką karę pozbawienia wolności.

Tak podnosząc, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i zastosowanie w stosunku do oskarżonego środka o charakterze nieizolacyjnym; oraz zasądzenie kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Wniesione zażalenie należało pozostawić bez rozpoznania.

Na podstawie znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, aplikant adwokacki, po sześciu miesiącach aplikacji adwokackiej, może zastąpić adwokata przed sądami oraz innymi organami (art. 77 ust. 1), zaś pisma procesowe związane z występowaniem adwokata przed sądami oraz innymi organami (z wyłączeniem apelacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej) aplikant adwokacki może sporządzać i podpisywać jedynie na podstawie wyraźnego upoważnienia adwokata (art. 77 ust. 5).

W niniejszej sprawie, zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Sz. z dnia 14 lutego 2014 r. w przedmiocie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania Ł. S. zostało sporządzone i podpisane przez aplikanta adwokackiego Ł. K., który nie uzyskał wyraźnego upoważnienia adwokata M. K. do sporządzenia i wykonania tych czynności.

Z załączonego do akt sprawy Sądu Okręgowego w Sz., sygn. akt (...), upoważnienia wynika, że adwokat M. K. upoważnił aplikanta adwokackiego Ł. K. jedynie do zastępowania go w sprawie oskarżonego Ł. S.

W tych okolicznościach uznać należało, że omawiane zażalenie zostało złożone przez osobę nieuprawnioną, a w konsekwencji - na podstawie przywołanych na wstępie przepisów - pozostawić ten środek odwoławczy bez rozpoznania.