Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2687572

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 27 listopada 2018 r.
II AKa 407/18
Szczególność przesłanek stosowania kumulacji albo absorpcji przy wymiarze kary łącznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA-Jerzy Leder.

Sędziowie: SA-Anna Zdziarska, SR (del.) do-Beata Adamczyk-Łabuda (spr.).

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny Przy udziale Prokuratora Anny Adamiak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 roku sprawy T. B., syna Z. i W. z domu R., urodzonego (...) roku w W., o wydanie wyroku łącznego, na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 06 sierpnia 2018 roku, sygn. akt VIII K 71/18

I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy;

II. zasądza od skazanego T. B. na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie faktyczne

T. B. został skazany prawomocnymi wyrokami:

1. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie o sygn. XVIII K 235/08 za:

a) czyn popełniony w bliżej nieustalonym czasie, lecz nie później niż do dnia 16 sierpnia 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 258 § 1 k.k., na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

b) czyn popełniony w dniu 21 października 2004 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 30 (trzydzieści) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

c) czyn popełniony w dniu 31 marca 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

d) czyn popełniony w dniu 9 marca 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

e) popełniony w dniu 14 października 2004 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

f) czyn popełniony w dniu 24 lutego 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

g) czyn popełniony w dniu 16 lutego 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

h) czyn popełniony w dniu 31 stycznia 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 40 (czterdzieści) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

i) czyn popełniony w dniu 18 kwietnia 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 90 (dziewięćdziesiąt) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

j) czyn popełniony w dniu 9 marca 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

k) czyn popełniony w dniu 21 grudnia 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 30 (trzydzieści) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

l) czyn popełniony w dniu 5 sierpnia 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda;

m) czyn popełniony w dniu 20 marca 2007 r., wyczerpujący dyspozycję art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

n) czyn popełniony w dniu 17 stycznia 2005 r., wyczerpujący dyspozycję art. 297 § 1 k.k., na karę (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

o) czyn popełniony w okresie bliżej nieustalonym nie później niż do dnia 26 stycznia 2007 r., wyczerpujący dyspozycję art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k., na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dziennych w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych każda; które to kary połączono i wymierzono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 540 stawek dziennych w wysokości 20 zł każda.

II. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. VIII K 404/10, za czyn popełniony w dniu 5 stycznia 2007 r., wyczerpujący dyspozycję art. 282 k.k. w zb. z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych w wysokości 30 (trzydzieści) złotych każda;

III. Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. w sprawie o sygn. V K 269/09, za czyny popełnione w okresie od 13.01.2007 r. do 21.02.2007 r. w warunkach ciągu przestępstw, wyczerpujących dyspozycję art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem w dniu 06 sierpnia 2018 r. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 569 § 1 i 2 k.p.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami opisanymi w pkt. I. i III tj. Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie o sygn. XVIII K 235/08 oraz Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w sprawie o sygn. V K 269/09 i w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych tymi wyrokami wymierzył skazanemu T. B. karę łączną 5 lat i 6 miesięcy (pięć lat i sześć miesięcy) pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 569 § 1 i 2 k.p.k. połączył kary grzywny orzeczone wyrokami opisanymi w pkt. I. i II tj. Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie o sygn. XVIII K 235/08 oraz Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie w sprawie o sygn. VIII K 404/10 i w miejsce jednostkowych kar grzywny orzeczonych tymi wyrokami wymierzył skazanemu T. B. karę łączną grzywny w wymiarze 630 (sześćset trzydzieści) stawek dziennych grzywny w wysokości 20 zł (dwadzieścia złotych) każda; na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I. wyroku zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie VIII K 235/08 od dnia 20.03.2007 r. do dnia 07.11.2008 r. i od dnia 17.04.2009 r. do dnia 15.04.2010 r. oraz w sprawie V K 269/09 od dnia 09.12.2008 r. do dnia 10.12.2008 r.; na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. ustalając, że połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu w pozostałej części; na podstawie art. 572 k.p.k. w pozostałym zakresie postępowanie umorzył. Zwolnił skazanego od zapłaty kosztów sądowych w całości.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w całości na korzyść i na zasadzie przepisu art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na jego treść, a w szczególności przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie przez Sąd całokształtu okoliczności, od których zależy wymiar kary łącznej, w tym w szczególności poprzez nieuzasadnione zmarginalizowanie i zaniechanie nadania właściwego znaczenia syntetycznej, całościowej ocenie zachowania skazanego po wydaniu wyroków, a także zachowania skazanego w warunkach izolacji, co miałoby uzasadniać wymierzenie skazanemu kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji lub asperacji zbliżonej do absorpcji.

Na zasadzie przepisu art. 438 pkt 4 k.p.k. powyższemu wyrokowi obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność kary łącznej wymierzonej T. B. w szczególności w kontekście zachowania skazanego w warunkach izolacji. Obrońca podniósł, że zarówno pozytywna prognoza kryminologiczna i społeczna szkodliwość czynów uzasadniają orzeczenie kary w niższej wysokości.

Na zasadzie przepisu art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. Autor apelacji wniósł o zmianę wyroku w całości i orzeczenie wobec T. B. kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji lub asperacji zbliżonej do absorpcji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy skazanego jest niezasadna i nie może skutecznie prowadzić do postulowanej w jej petitum zmiany zaskarżonego wyroku łącznego. Skarżący nie kwestionuje zastosowanych w sprawie procedur, poczynionych w oparciu o nie ustaleń faktycznych, jak i przyjętych za podstawę wyroku przepisów prawa karnego materialnego, zaś Sąd Apelacyjny nie stwierdza, aby wyrok był dotknięty tego rodzaju uchybieniami, które nakazywałyby ingerencję z urzędu w rozstrzygnięcie, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Jakkolwiek w niniejszej sprawie obrońca skazanego w części wstępnej wywiedzionej apelacji wskazał, iż kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w całości, to jednak treść sformułowanych zarzutów daje asumpt do przyjęcia, iż jego celem było poddanie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji w zakresie prawidłowości wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności. Zdaniem obrońcy skazanego, wymierzenie T. B. kary łącznej na poziomie 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywy i ilości 630 stawek dziennych po 20,00 złotych stawka jest obarczone rażącą niewspółmiernością. Podążając za zasadą względności ustawy, wyartykułowaną w treści przepisu 4 § 1 k.k., Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy sytuacji prawnej T. B. pod kątem możliwości wydania wyroku łącznego w oparciu o przepisy art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. Uwzględnił zatem, iż węzłem kary łącznej mogły zostać połączone wyłącznie kary za przestępstwa tworzące tzw. "realny zbieg przestępstw", czyli za czyny popełnione zanim zapadł pierwszy (chociażby nieprawomocny) wyrok. Po przeprowadzeniu analizy, która znalazła odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu orzeczenia, Sąd Okręgowy w Warszawie słusznie uznał, iż przy zastosowaniu tzw. "starych" zasad łączenia kar w wyroku łącznym, sytuacja skazanego T. B. jawi się jako korzystniejsza. Doszedłszy zatem do konkluzji, iż zastosowanie przepisów rozdziału IX kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym po dniu 01 lipca 2015 r. nie spowodowałoby powstania dla skazanego korzystniejszej sytuacji procesowej niż orzeczenie o karze łącznej na podstawie przepisów obowiązujących przed tą datą, Sąd Okręgowy prawidłowo zdecydował o zastosowaniu w niniejszej sprawie regulacji prawnych dotyczących kary łącznej obowiązujących do dnia 30 czerwca 2015 r.

Natomiast zarzut rażącej niewspółmierności kary łącznej, orzeczonej zaskarżonym wyrokiem wobec T. B., Sąd Apelacyjny musi uznać za niezasadny. Kontestując oparty o regułę asperacji wymiar kary łącznej i wywodząc, jakoby karę tę należało ukształtować wedle skrajnej zasady absorpcji bądź asperacji zbliżonej do absorbcji skarżący pomija ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo, zgodnie z którym priorytetową przy orzekaniu kary łącznej powinna być właśnie zasada asperacji. Zarówno kumulacja, jak i postulowana przez skarżącego absorpcja, stanowią bowiem rozwiązania skrajne, których zastosowanie wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności, a takich autor apelacji bynajmniej nie przywołuje. Za takim krańcowym rozwiązaniem, jakim jest zasada pełnej absorpcji lub postulowana asperacja zbliżona do absorpcji i na które wskazuje w swojej apelacji obrońca przemawiałby na przykład bardzo ścisły, zbliżony do pomijalnego zbieg popełnionych przestępstw, przy jednoczesnym uwzględnieniu prewencyjnego oddziaływania kary tak w znaczeniu ogólnym, jak też indywidualnym, związanym z ustalonym przebiegiem procesu resocjalizacji skazanego. Eksponowaną w apelacji tożsamość przedmiotową i podmiotową przestępstw objętych wyrokiem łącznym, miał na uwadze Sąd I instancji kształtując karę łączną i słusznie przy tym uznając, że wobec wykazanego związku przedmiotowego oraz odzwierciedlonej w wyrokach skazujących skali dotychczasowej przestępczej aktywności skazanego, jest ona elementem niewystarczającym do dalej idącej redukcji orzeczonych kar, niż przyjęta w zaskarżonym wyroku. Stanowisko Sądu Okręgowego w tym zakresie podyktowane jest właśnie należycie rozumianymi względami prewencji zarówno indywidualnej, jak i ogólnej. Orzekana wyrokiem łącznym kara łączna musi być bowiem tak ukształtowana, aby w odczuciu skazanego, jak i ogółu społeczeństwa, nie była poczytana za premię wynikającą z wielości popełnionych przestępstw i nie stanowiła swoistej zachęty do dalszej przestępnej działalności na tym polu. Kwestionowana w apelacji kara łączna, jakkolwiek odnosi się do trzech kar jednostkowych stanowi podsumowanie aż szesnastu popełnionych przez skazanego przestępstw a nadto czynów popełnionych w warunkach ciągu przestępstw, których liczba nie może zostać pominięta przy wymiarze kary łącznej, a im jest wyższa, tym surowszy powinna pociągać za sobą jej wymiar, podważając zasadność stosowania reguły absorpcji (vide: wyrok SA w Katowicach z 20 maja 2008 r., II AKa 129/08, KZS 2008/9/48; wyrok SA w Krakowie z 19 października 2007 r., II AKa 183/07, KZS 2007/11/19; wyrok SA w Łodzi z 20 września 2001 r., II AKa 154/01; a także: S. Żółtek, w: M. Królikowski, R. Zawłocki (red.), Kodeks Karny, Komentarz, t. 2, 2010, s. 500). Stosowanie zatem kumulacji albo absorpcji, z uwagi na to, że są to rozwiązania zupełnie skrajne, wymaga istnienia szczególnych przesłanek, przemawiających za jednym albo drugim rozstrzygnięciem. W niniejszej sprawie brak jest takich przesłanek do zastosowania postulowanej przez obrońcę skazanego zasady absorpcji. Nie jest nią ani dotychczasowa linia życiowa skazanego, ani sposób zachowania skazanego w zakładzie karnym, ani relacje pomiędzy czynami, za które wymierzono kary podlegające łączeniu. Podkreślić należy, że poprzednie, jednostkowe skazania nie powstrzymały T. B. przed powrotem na drogę przestępstwa, zatem wymierzone za nie kary nie spełniły pożądanych funkcji wychowawczych ani prewencyjnych. Nie ma zatem żadnych racjonalnych powodów, by poprzez zastosowanie absorpcji w swoisty sposób obecnie premiować skazanego.

Podzielić należało zaprezentowane stanowisko Sądu Okręgowego, wedle którego, a wbrew twierdzeniu obrońcy, brak jest pomiędzy czynami ścisłego związku przedmiotowego, bo wypełniającymi dyspozycje różnych przepisów ustawy - art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 §1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk, art. 282 kk w zb. z art. 191 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 279 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk., art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, godzącymi w różne rodzaje dóbr prawnie chronionych, co kierować winno karę w stronę kumulacji. Natomiast Sąd meriti uwzględnił związek czasowy pomiędzy czynami objętymi wyrokiem opisanym w punkcie I komparycji, ich bliskość czasową, bo czyny z wyroków zostały popełnione na przestrzeni lat 2005 - 2007. W konsekwencji tej oceny ukształtował karę według systemu asperacji. Nie sposób zatem określić orzeczonej kary łącznej 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 630 stawek dziennych grzywny po 20,00 złotych stawka za rażąco surową, jeśli się zważy, że najwyższa z kar wynosi 3 lata, zaś suma kar, które są karami łącznymi - 14 lat i 6 miesięcy, a granice kary łącznej grzywny od 180 stawek dziennych do 810 stawek dziennych. T. B. był tymczasem trzykrotnie karany za liczne przestępstwa skierowane przeciwko różnym dobrom prawem chronionym, przy czym orzeczona zaskarżonym wyrokiem kara łączna obejmuje 16 jednostkowych przestępstw, a nadto czyny popełnione w warunkach ciągu przestępstw, których bliskość rodzajową i czasową dostatecznie uwzględniono w zaskarżonym wyroku. Trzeba przy tym zaznaczyć, że jakkolwiek Sąd Okręgowy nie analizował swoistej "specjalizacji" skazanego T. B. na płaszczyźnie przestępczości z zakresu oszustw kredytowych z obiektywnego punktu widzenia może świadczyć o niepoprawności sprawcy i jego konsekwencji, czy wręcz premedytacji w dążeniu do ukierunkowanego łamania porządku prawnego (vide: postanowienie SN z 05 stycznia 2011 r. II KK 172/2010, OSNKW 2011/2/13). W tych konkretnych realiach obrazuje właściwości osobiste skazanego, który łamiąc przepisy karne, mające na celu ochronę interesów majątkowych państwa oraz innych podmiotów udzielających wymienionych w art. 297 kk form wsparcia finansowego lub zajmujących się przygotowaniem i obsługą elektronicznych instrumentów płatniczych uczynił z przestępstw tej kategorii swoisty model funkcjonowania.

Wbrew stanowisku obrońcy skazanego, eksponowanym w apelacji, za szczególne osiągnięcie na polu resocjalizacji skazanego trudno uznać okoliczność, że będąc pozbawiony wolności przestrzegał obowiązującego w jednostce penitencjarnej porządku i dyscypliny, skoro taki stan rzeczy stanowi normę, a dopiero odstępstwo od niej poczytywane jest za negatywny element prognostyczny. Za dalszym zmniejszeniem sankcji karnej nie przemawiają żadne obiektywnie uzasadnione okoliczności, w tym również podnoszony przez skarżącego krytycyzm skazanego wobec popełnionych przestępstw i dobre zachowywanie w zakładzie karnym, czy w końcu aktywność na rzecz własnej resocjalizacji, założenie rodziny, praca poza granicami kraju. Przede wszystkim jednak zachowanie się skazanego po wyroku, w tym w okresie odbywania kary stanowi tylko jeden z elementów, które Sąd orzekający zobowiązany jest uwzględnić orzekając w wyroku łącznym karę łączną, która zgodnie z art. 85 kk winna realizować przede wszystkim cele indywidualno-prewencyjne i ogólnie-prewencyjne. Wobec informacji, uzyskanej w drodze wywiadu środowiskowego przez kuratora zawodowego o niemożliwości ustalenia miejscu pobytu skazanego T. B. prezentowana przez obrońcę postawa skazanego nie mogła zostać bardziej doceniona. Orzeczona w zaskarżonym wyroku łącznym kara łączna należycie uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania przyszłych postaw skazanego oraz prawnej świadomości społeczeństwa, należycie uwzględniając fakt, że zawsze popełnienie więcej niż dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzekaniem kary surowszej od wynikającej z zasady absorpcji, wszak w przeciwnym razie prowadziłoby to do bezkarności sprawcy popełniającego serię przestępstw, uprzywilejowując jego sytuację w porównaniu z położeniem sprawcy jednego przestępstwa, a to z kolei prowadziłoby do kolizji z wymogami prewencji ogólnej i indywidualnej oraz ze społecznym poczuciem sprawiedliwości. W przedmiotowych realiach brak jest podstaw do stwierdzenia, że kara łączna jest rażąco surowa, bo za taką mogłaby uchodzić jedynie wówczas, gdyby nie tylko w oczach skazanego, ale też ogółu społeczeństwa, jawiła się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość.

Wobec podniesionej argumentacji Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 626 §1 k.p.k. bowiem uznano, że z uwagi na sytuację majątkową i ustanowienie przez skazanego obrońcy z wyboru uiszczenie owych kosztów przez skazanego nie będzie dla niego zbyt uciążliwe.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.