Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1283713

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 19 kwietnia 2001 r.
II AKa 123/01

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Stanisław Raszka.

Sędziowie SA: Wiesława Gawrońska (spr.), Jan Dybek.

Przy udziale Prokuratora Prok. Apel.; Stefana Jarskiego.

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2001 r. sprawy wnioskodawcy T. K. - o odszkodowanie z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt XVI1 Ko 50/98:

1.

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2.

kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 7 lutego 2001 r. oddalił wniosek T. K. o odszkodowanie dochodzone w trybie art. 8 ustęp 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego z tytułu niesłusznego skazania jej męża K. K. wyrokiem łącznym Wojskowego Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 października 1954 r. sygn. Sr 207/54.

Od tego wyroku apelację wniósł pełnomocnik wnioskodawczyni T. K. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawczyni odszkodowania, o którym mowa w art. 8 ustęp 1 ustawy rehabilitacyjnej i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie dochodzonego odszkodowania, ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 8 ustęp 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 149) dochodzone odszkodowanie i zadośćuczynienie za wyrządzoną krzywdę musi wynikać nie tylko z wydanego orzeczenia, co do którego stwierdzono nieważność w oparciu o art. 1 ustęp 1, 2 lub 4 w/cyt. ustawy, ale również wiązać się musi z karą niesłusznie wykonaną, którą przepis art. 552 § 1 k.p.k. określa jako tę karę pozbawienia wolności, której skazany "nie powinien był ponieść".

W przypadku K. K. tylko przestępstwa objęte wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 1954 r. sygn. Sr 62/54 miały charakter uzasadniający uznanie za nieważne tego skazania. Wyrokiem tym orzeczono wobec K. K. dwukrotnie kary 10 lat więzienia (za przestępstwa z art. 14 § 1 oraz art. 4 § 1 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r.) oraz dwukrotnie kary 5 lat więzienia (za przestępstwa z art. 259 dkk i art. 24 § 1 dkk WP w zw. z art. 259 dkk) i jako karę łączną wymierzono 10 lat więzienia.

Powyższe kary połączone zostały następnie z innymi (kara 15 lat więzienia za czyn z art. 1 § 3 mkk i 8 lat więzienia za czyn z art. 4 § 1 mkk) orzeczonymi przez Wojskowy Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 27 lipca 1951 r. sygn. Sr 335/51 i w wyroku łącznym Wojskowego Sądu Rejonowego w S. (K.) z dnia 11 października 1954 r. sygn. Sr 207/54 wymierzono K. K. łączną karę 15 lat więzienia.

W wyniku zastosowania ustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r. złagodzono o 1/3 karę 15 lat więzienia za przestępstwo z art. 1 § 2 mkk to jest do 10 lat więzienia, złagodzono o 1/2 karę 8 lat więzienia za przestępstwo z art. 4 § 1 mkk tj. do 4 lat więzienia oraz złagodzono o połowę dwukrotnie orzeczone kary 10 lat więzienia za przestępstwo z art. 14 § 1 mkk i art. 4 § 1 mkk tj. do 5 lat więzienia i orzeczono nową łączną karę 10 lat więzienia (postanowienie Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 27 czerwca 1956 r. sygn. IV A Kow 1211/56) Sr.207/54/. K. K. odbył tę karę w rozmiarze 7 lat i 4 miesięcy (od 10 kwietnia 1951 r. do 10 sierpnia 1958 r.) Pominięcie wyroku, co do którego stwierdzono nieważność nie pozwala na przyjęcie, że K. K. odbył w ramach łącznej kary z wyroku łącznego jakikolwiek okres kary pozbawienia wolności, której "nie powinien był ponieść". W wyniku unieważnienia jednego z wyroków należy uznać, że wyrok łączny stracił móc, ale nadal podlegały wykonaniu kary 10 lat i 4 lat więzienia orzeczone w wyroku z dnia 27 lipca 1951 r. sygn. Sr 335/51.

Tak więc odbyta przez K. K. kara w rozmiarze 7 lat i 4 miesięcy nie przekracza kary łącznej, którą "należałoby wymierzyć" w ww. sprawie o sygn. Sr 335/51, a która nie mogłaby być niższa aniżeli 10 lat więzienia (art. 86 § 1 k.k.).

W tej sytuacji zaskarżony wyrok należało uznać za trafny tym bardziej, że znajduje on wsparcie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1992 r. I KZP 4/92 (OSNKW 1992 r. nr 5-6, poz. 37).

Z tych więc względów należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.