I SAB/Wr 99/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3180773

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2020 r. I SAB/Wr 99/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Daria Gawlak-Nowakowska, Katarzyna Radom.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B.D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy

I. stwierdza, że Wojewoda D. pozostaje w bezczynności;

II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 800 (osiemset) złotych:

V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej (...) stycznia 2020 r. jest bezczynność Wojewody D. w sprawie rozpoznania wniosku B.D. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z (...) kwietnia 2019 r. (wpływ do organu administracji (...) maja 2019 r.).

Z akt sprawy wynika, że (...) maja 2019 r. wpłynął do Wojewody D. wniosek B.D. obywatelki Algierii (dalej: Skarżąca, Strona) z (...) kwietnia 2019 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wraz z załącznikami. W aktach sprawy znajduje się następujące dokumenty:

- protokół kontroli legalności pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z (...) lipca 2019 r., z którego wynika, że Strona nie posiada ważnego tytułu pobytowego uprawniającego ją do pobytu na terytorium Polski (koniec ważności karty pobytu (...).09.2018 r.), a złożony w dniu (...).09.2018 r. wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy Wojewoda D. w dniu (...).02.2019 r. pozostawił bez rozpoznania;

- decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w W. z (...) lipca 2019 r. o zobowiązaniu Strony do powrotu;

- protokół zatrzymania Strony z (...) lipca 2019 r.

Jak wynika z ww. dokumentów kolejny wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy z (...) maja 2019 r. Strona złożyła w okresie kiedy nie posiadała ważnego tytułu pobytowego w Polsce.

Pełnomocnik Strony w dniu (...) stycznia 2020 r. wniósł ponaglenie na niezałatwienie w terminie i bezczynność organu administracji w sprawie rozpoznania wniosku Strony o zezwolenie na pobyt czasowy z (...) maja 2019 r.

Pismem z (...) lutego 2020 r. Wojewoda wezwał Stronę do osobistego stawiennictwa oraz o uzupełnienie złożonego (...) maja 2019 r. wniosku (brak dowodu doręczenia), a pismem z (...) lutego 2020 r. przekazał ponaglenie Strony do Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniesionej (...) stycznia 2020 r., pełnomocnik Strony, powołując przepisy art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 § 1 oraz art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) zarzucił bezczynność Wojewody D. w zakresie rozpatrzenia wniosku Strony o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, podnosząc zarzut naruszenie przepisów art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej: k.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Tak formułując zarzuty wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ administracji dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy;

2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku;

4) przyznanie od organu administracji na rzecz Strony kwoty 5.000 zł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.;

5) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym bez przeprowadzania rozprawy;

6) zasądzenie od organu administracji na rzecz Strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej w wysokości 17 zł.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony wyjaśnił, że wniosek Strony z (...) maja 2019 r. jest drugim złożonym w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce. Poprzedni wniosek Strona złożyła (...) września 2018 r. i Wojewoda D. pismem z (...) lutego 2019 r. wniosek ten pozostawił bez rozpoznania, Skarga na bezczynność Wojewody jest w trakcie rozpoznawania sygn. akt III SAB/Wr 947/19 (błędnie podano w skardze sygn. akt winno być sygn. akt III SAB/Wr 174/20 - uwaga Sądu). Ponieważ od złożenia drugiego wniosku upłynęło 8 miesięcy, a organ administracji nie podjął żadnych czynności w sprawie Strona, po wniesieniu ponaglenia, wniosła skargę do Sądu na bezczynność Wojewody. Pełnomocnik Strony podnosi, że na skutek nierozpoznania wniosku z (...) maja 2019 r. pobyt na terytorium Polski Strony - która nie poruszała się swobodnie w polskich przepisach prawna - po (...) września 2018 r. został uznany za nielegalny, wydano decyzję o zobowiązaniu Strony do powrotu w terminie 30 dni (termin upłynął w dniu (...).08.2019 r.) i orzeczono o zakazie wjazdu na obszar Schengen w okresie 6 miesięcy. Skarżąca jest studentką (...) Uniwersytetu (...) w W. W związku z nakazem opuszczenia terytorium Polski najpóźniej (...) sierpnia 2019 r. Strona została pozbawiona możliwości przystąpienia do egzaminu poprawkowego z (...), który to egzamin został wyznaczany na (...) września 2019 r., skutkowało to skreśleniem Skarżącej z listy studentów i negatywnie zaważy na jej edukacji, gdyż nie będzie mogła kontynuować studiów. Pełnomocnik Strony dodał ponadto, że za każdy rok studiów Skarżąca zapłaciła czesne 48.300 zł, co w tych okolicznościach należy uznać za stratę finansową, poniesioną w związku z zaniedbaniem organu administracji. Zatrzymanie Skarżącej przez Straż Graniczną w dniu (...).07.2019 r., w związku z uznaniem jej pobytu za nielegalny, wywołało u niej traumę i negatywne przeżycia, szczególnie w sytuacji gdy cierpi na ataki paniki psychicznej. W tych okolicznościach pełnomocnik Skarżącej za uzasadniony uznał wniosek o przyznanie sumy pieniężnej oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w ternie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu Wojewoda zarzucił niezgodność przedstawionego w skardze opisu zdarzeń ze stanem faktycznym. Wyjaśnił, że wydana (...) lipca 2019 r. decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej dotyczyła zdarzeń sprzed złożenia przez Skarżąca wniosku, który wpłynął do organu (...) maja 2019 r., co jednoznacznie wynika z uzasadnienia tej decyzji. W dniu (...) maja 2019 r. Skarżąca przebywała już na terytorium Polski nielegalnie, zatem kwestia terminu rozpoznania wniosku Skarżącej z (...) maja 2019 r. nie miała żadnego znaczenia. Zdaniem Wojewody to zachowanie Skarżącej doprowadziło do pozostawienia jej poprzedniego wniosku bez rozpoznania i było przyczyną orzeczenia nakazującego opuszczenia kraju. Ponadto Wojewoda stwierdził, że (...) lutego 2020 r. wezwano Skarżąca do uzupełnienia braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zatem jakkolwiek organ spóźnił się z podjęciem czynności to obecnie nie pozostaje już w bezczynności. Za bezzasadne uznano wniosek Skarżącej o zobowiązanie do wydania decyzji w terminie 14 od dnia uprawomocnienia się wyroku, bowiem aktualnie organ jest na etapie uzupełnienia braków formalnych wniosku i nieznany jest przebieg postępowania dowodowego, obejmujący sprawdzenia w trybie art. 109 ust. 1 i 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2206. z późn. zm.). Ponadto Wojewoda wskazał, że rozpoznawanie wniosków z opóźnieniem nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływem pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Te okoliczności uzasadniają opóźnienie w rozpocznie spraw, a zatem nie jest uzasadnione przypisywanie organowi bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Żądanie zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz Skarżącej Wojewoda uznał za bezzasadne. Stwierdził, że wszystkie okoliczności powoływane przez Skarżąca na uzasadnienie tego wniosku wynikają z zachowanie Skarżącej w innej sprawie, dotyczącej rozpoznaniem wniosku Skarżącej z (...) września 2018 r. Wskazał też, że rozpoznawana przez Sąd sprawa dotycząca bezczynności i przelękłości w rozpoznaniu wniosku z (...) września 2019 r. wyklucza przyznanie sumy pieniężnej w niniejszej sprawie bowiem obie dotyczą tego samego stanu faktycznego i prawnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Na wstępie należy wskazać, że Skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpała, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 k.p.a., środki zaskarżenia. Stosowanie zatem do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.

Skarga jest zasadna.

Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).

Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Dla oceny zasadności skargi nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., jest zasada szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień winny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.

Podkreślić należy, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonej czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wymaga złożenia na formularzu przez zainteresowanego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wraz ze stosownymi załącznikami w myśl art. 98, art. 105, art. 106 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 z późn. zm.) Jako, że organ administracji zobowiązany jest do dokonania konsultacji z innymi organami (Komendant Oddziału Straży Granicznej, Komendant Wojewódzki Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także konsul właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub inny organ) przed wydaniem decyzji, a ww. organy mają termin na udzielenie informacji od 30 do 60 dni, to należy tę okoliczność uwzględnić w ocenie przewlekłości postępowania (art. 109 ww. ustawy).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 k.p.a. termin rozpozna sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikająca z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2206. z późn. zm.), która zajmuje 30 dni, sprawa Skarżącej winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie mimo upływu 9 miesięcy od daty złożenia przez Stronę wniosku, tj. od (...) maja 2019 r. (data wpływu wniosku do organu administracji) do dnia wniesienia skargi (tj. do (...) stycznia 2020 r.) organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącej. Przez okres 9 miesięcy organ administracji nie podjął żadnej czynności w sprawie. Pierwsza czynność została podjęte przez Wojewodę (...) lutego 2020 r., tj. po wniesieniu przez Stronę skargi do Sądu ((...).01.2020 r.). Sąd badając bezczynność organu administracji czy przewlekłe działanie organu administracji dokonuje oceny na dzień wniesienia skargi do Sądu. Nie ma zatem racji Wojewoda podnosząc w odpowiedzi na skargę, że wysłanie wezwania (...) lutego 2020 r. (tj. po wniesieniu skargi) wpływa na ocenę Sądu. Można jedynie stwierdzić, że pierwsze czynności organ podął dopiero upływie 2 tygodnie od wniesienia skargi. Organ administracji nie zawiadomił też Strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie rozpozna sprawy, także w piśmie z (...) lutego 2020 r.

Uwzględniać, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Strony przez 9 miesięcy i w tym okresie nie podjął żadnych czynności w sprawie, należy stwierdzić, że naruszył zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu z wniosku Skarżącego (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.

Sąd uznał, uwzględniając czas trwania bezczynności, że w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Przy czym stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie pojął żadnych czynności przez 9 miesięcy, nie informował Strony o przyczynach zwłoki, ani nie wskazał innego terminu rozpoznania sprawy, pierwsze czynności podjął dopiero po dwóch tygodniach od wniesienia przez Stronę skargi do tut. Sądu. Oznacza to, że całkowicie ignorował Storę przez 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Istnieją zatem przesłanki do przyjęcia, że bezczynność Wojewody miał charakter rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę Sąd zauważa, że opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie bezczynności w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców - obecnie charakterystycznych) przyczyn bezczynności. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi petentów, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić trzeba, że powołane przez organ okoliczności mają charakter już utrwalony, bowiem powoływane są od niemal 2 lat, podobnie jak argumenty o podejmowanych działaniach zmierzających do usprawnienia funkcjonowania organu, które nie przynoszą zauważalnych skutków.

Ponieważ do dnia orzekania Wojewoda nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku). Odnosząc się do podnoszonych w odpowiedzi na skargę uwag, co do możliwości zakończenia postępowania w takim terminie, należy wskazać, że skargę Strony organ administracji otrzymał (...) stycznia 2020 r. do dnia wydania wyroku ((...).11.2020 r.) upłynęło zatem 7 miesięcy, uwzględniając uregulowania zawarte w art. 15 zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. Nr 374 - dalej: ustawa dot. COVID-19), w brzmieniu obowiązującym w okresie od 31 marca do 23 maja 2020 r. Nie było zatem przeszkód aby w tym okresie organ prowadził postępowanie, 14 dniowy termin zakończenia postępowania, liczony od dnia otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu, nie powinien być terminem zbyt krótkim.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. Na wniosek Skarżącej Sąd przyznał zatem sumę pieniężną, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt IV sentencji wyroku) uznając, że przyznana kwota 800 zł z jednej strony zdyscyplinuje organ administracji do wprowadzenia efektywnych zasad procedowania w tego rodzaju sprawach, z drugiej strony w sposób dostateczny zrekompensuje Skarżącej trudności i krzywdy związane z długim oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku. W ocenie Sądu, zawarte w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł w realiach sprawy jest zbyt wygórowane. Przy czym Sąd nie podziela stanowiska Wojewody, że bezczynność organu przy rozpoznaniu wniosku Skarżącej o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, który wpłynął do organu (...) września 2018 r. i sprawę organ zakończył wydaniem (...) lutego 2019 r. zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i wniosek Skarżącej o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, który wpłynął do organu (...) maja 2019 r. i postępowanie nie zostało zakończone jest w istocie jedną sprawą. Jakkolwiek oba wnioski dotyczą zezwolenia na pobyt czasowy to postępowania w z każdego z tych wniosków prowadzone były odrębnie. Postępowanie oceniane w niniejszej sprawie przez Sąd, w kontekście bezczynności organu administracji, rozpoczęło się po zakończeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżącej z (...) września 2018 r.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.