Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564079

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 maja 2014 r.
I SAB/Wa 87/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Dargas Iwona Maciejuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. F. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy

1.

stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

2.

umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie;

3.

zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz M. F. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

M. F., pismem z dnia (...) stycznia 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia (...) czerwca 2013 r. stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia (...) marca 1953 r. o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w K. Dz. (...) między ulicami (...) a (...) oraz w Dz. (...) przy ul. (...) i (...), w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości objętej lwh (...), składającej się z działek I. kat (...),(...) oraz (...) stanowiącej własność M. B. W skardze wniosła o zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi i wyjaśniła, że I. E. pismem z dnia (...) listopada 2006 r. wystąpiła do Ministra Budownictwa z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Następnie pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. wnioskodawczyni wystąpiła do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia. Pismem z 23 lutego 2012 r. Minister przekazał oba wnioski Wojewodzie (...) jako organowi właściwemu do rozpoznania niniejszej sprawy. Wskazała, że Prezes Rady Ministrów rozstrzygając (...) października 2012 r. spór stwierdził, że organem właściwym do rozpoznania obu połączonych spraw jest Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Akta przekazano Ministrowi 3 października 2012 r. Decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r. Minister stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia (...) marca 1956 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości objętej lwh (...), stanowiącej własność M. B. Skarżąca wskazała, że w dniu (...) sierpnia 2013 r. została poinformowana, że X wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. M. F. podniosła, że w postepowaniu wszczętym na skutek tego wniosku Minister nie wyznaczył terminu jego rozpoznania ani nie wskazał na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego. Strony postępowania nie zostały ponadto poinformowane o jakichkolwiek czynnościach podjętych przez organ w celu załatwienia sprawy. Zakreślony natomiast przepisem art. 35 § 3 k.p.a. termin został przekroczony o prawie sześć miesięcy. Jednocześnie organ nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki i nie wskazał terminu załatwienia sprawy do czego, zdaniem skarżącej, jest zobowiązany. Skarżąca wyjaśniła poza tym, że w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r. (doręczonym organowi w dniu (...) listopada 2013 r.) wezwała Ministra do zakończenia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, jednakże do tej pory organ nie wydał decyzji w sprawie, ani nie udzielił żadnej odpowiedzi.

Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając przedstawił przebieg prowadzonego postępowania i wyjaśnił, że decyzją z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) czerwca 2013 r. Organ wyjaśnił ponadto, że w sprawie niniejszej należało poddać analizie wielotomową dokumentację oraz zweryfikować stan prawny nieruchomości. Wskazał ponadto na dużą ilość spraw prowadzonych w Ministerstwie oraz braki kadrowe, a ponadto na zmiany organizacyjne wynikające z likwidacji Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i powołaniem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie przewlekłości postępowania w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia (...) lutego 2014 r. rozpoznał wniosek X o ponowne rozpatrzenie sprawy, kończąc tym samym postępowanie.

W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji (postanowienia) nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w zdaniu drugim ww. art. 149 § 1 p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Słusznie co prawda podnosi strona skarżąca, że organ rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przekroczył termin zakreślony przepisem art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Przekroczenie to oraz wynikająca z niego przewlekłość, nie miały jednak, zdaniem Sądu, charakteru rażącego. Sprawa została rozpoznana w przeciągu sześciu miesięcy, co biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu tj. braki kadrowe oraz przeprowadzona w tym czasie likwidację Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz powołanie Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, nie jest okresem rażąco długim.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.