Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1806163

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 września 2013 r.
I SAB/Wa 371/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Gdesz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. W., Z. T., B. A. i K. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji

1.

stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

2.

umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżących E. W., Z.T., B. A. i K. A. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent (...) decyzją z dnia (...) września 2011 r. nr (...) odmówił E. W., Z. T., B. A. i K. A. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości (...) położonej przy ul. (...), ozn. nr hip. (...) dz. nr (...).

Od wskazanej decyzji E. W., Z. T., B.A. i K. A. wnieśli odwołanie z dnia 27 września 2011 r., które Prezydent (...) przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w (...) przy piśmie z dnia (...) października 2011 r.

Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. ww. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu odwoławczego. Sąd postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 279/12 odrzucił skargę z powodu niewyczerpania przez skarżących trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.

Akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia z dnia 31 stycznia 2013 r. zostały zwrócone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) w dniu 27 marca 2013 r.

Pismem z dnia 24 czerwca 2013 r. E. W., Z. T., B. A. i K. A., reprezentowani przez adwokata M. L., wnieśli ponowną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) września 2011 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do opisanej nieruchomości (...). Organowi odwoławczemu zarzucili naruszenie art. 7, 8, 12, 35 § 1 i 36 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazali, że od dnia wniesienia odwołania do dnia złożenia niniejszej skargi minęło ponad rok i 9 miesięcy, a w sprawie nie wydano merytorycznej decyzji. Ponadto wobec bezczynności organu wystąpili z wezwaniem z dnia 10 października 2012 r. do usunięcia naruszenia prawa, do którego to wezwania organ się nie ustosunkował. Jednocześnie strony nie były w żaden sposób zawiadomione o niezałatwieniu sprawy w terminie ani o przyczynach takiego stanu rzeczy jak też o nowym terminie załatwienia sprawy. Zatem skarga na bezczynność organu jest w pełni uzasadniona.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o umorzenie postępowania, względnie oddalenie skargi. Wskazało, że postępowanie w sprawie zostało zakończone decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) utrzymującą w mocy opisaną decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) września 2011 r. Ponadto podniosło, że na czas rozpoznania odwołania wpływ miał m.in. skomplikowany charakter sprawy związanej z rozpoznawaniem roszczeń dekretowych, w tym w szczególności analizy materiału dowodowego a także fakt, iż przez prawie rok akta nie były w dyspozycji organu, bowiem razem z wcześniejszą skargą na bezczynność zostały przekazane do Sądu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Stosownie do przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - powoływanego dalej jako "k.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast przepisu art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Natomiast instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Wskazać ponadto należy, że zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z przepisu powyższego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyłącza możliwość jej uwzględnienia, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wydania. W takiej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) rozpoznało odwołanie skarżących od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) września 2011 r. o odmowie E. W., Z. T., B. A. i K. A. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości (...) położonej przy ul. (...), ozn. nr hip. (...) dz. nr (...). Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy decyzja ta podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro zatem ww. decyzja Kolegium została wydana po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W tym miejscu wskazać jednak należy, że przepis art. 149 p.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że choć istotnie rozpoznanie przez Kolegium odwołania z dnia 27 września 2011 r. nastąpiło z naruszeniem terminów przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego, to mając na uwadze skomplikowany charakter postępowania Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1, art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na postawie art. 200 oraz art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.