Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2054802

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 marca 2016 r.
I SAB/Wa 312/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Dargas Elżbieta Lenart.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia (...) marca 2014 r. o wydanie z akt sprawy dokumentów i przyznanie pomocy ze środków pomocy społecznej

1.

oddala skargę w części dotyczącej nierozpoznania wniosku w zakresie wydania żądanych w nim kserokopii dokumentów;

2.

umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

T. G. pismem z dnia (...) marca 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia (...) marca 2014 r. o wydanie kopii akt sprawy oraz o udzielenie pomocy pieniężnej.

Odpowiadając na skargę Prezydent (...) wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wniosek T. G. z dnia (...) marca 2014 r. (I.dz. (...)) w zakresie doręczenia kopii z akt sprawy został załatwiony przez organ pismem z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...). Kopie dokumentów skarżąca odebrała osobiście (...) kwietnia 2014 r. W odniesieniu do drugiej części wniosku skarżącej, a dotyczącego udzielenia pomocy pieniężnej organ wskazał, że wniosek w tej części został rozstrzygnięty przez organ w dniu (...) kwietnia 2014 r., poprzez wydanie trzynastu decyzji administracyjnych, które skarżąca odebrała osobiście w dniu (...) maja 2014 r.

W piśmie procesowym z dnia (...) września 2015 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu dodatkowo podniósł, że organ dopuścił się bezczynności nie wydając decyzji administracyjnych, lub wydał ale nie doręczył ich skutecznie skarżącej. Pełnomocnik wskazał także, że skarżąca wielokrotnie ustnie oraz pisemnie sygnalizowała, że nie ma dostępu do skrzynki pocztowej i chciałaby odbierać przedmiotowe decyzje osobiście zwłaszcza, że co kilka dni odwiedza organ. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ w swoim postępowaniu naruszył również art. 73 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) nie wydając skarżącej kopii z akt sprawy lub też nie udostępniając jej akt do wglądu.

Pismem procesowym z dnia (...) grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę oraz argumentację przedstawioną w piśmie procesowym z dnia (...) września 2015 r.

Na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej punktu 2 wniosku z dnia (...) marca 2014 r., który odnosi się do wydania decyzji. Natomiast podtrzymał skargę w pozostałej części.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej.

Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie w części, dotyczącej nierozpoznania wniosku z dnia (...) marca 2014 r. w zakresie wydania żądanych w nim kserokopii dokumentów.

Przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, T. G. wnioskiem z dnia (...) marca 2014 r. zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej (...) o wydanie kopii z akt sprawy oraz wniosła o udzielenie pomocy pieniężnej. W odniesieniu do pierwszej części wniosku (tekst jedn.: doręczenia żądanych kopii akt sprawy) wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że organ pismem z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...), załatwił wniosek skarżącej w tej części, przesyłając skarżącej żądane kopie z akt sprawy. Skarżąca odebrała przedmiotowe kopie osobiście w dniu (...) kwietnia 2014 r.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że przedmiotowy wniosek w zakresie pkt 1, tj. doręczenia kopii wskazanych w nim dokumentów, nie został załatwiony w całości. Ponieważ zarówno pełnomocnik, jak i sama skarżąca nie potrafiły wskazać jakich kopii organ nie doręczył skarżącej, to Sąd odroczył rozprawę i zobowiązał pełnomocnika do sprecyzowania, w terminie 14 dni, w jakim zakresie wniosek z dnia (...) marca 2014 r. w pkt 1 nie został rozpoznany przez organ przy piśmie z dnia (...) kwietnia 2014 r. Zarówno w piśmie z (...) grudnia 2015 r., jak i na kolejnej rozprawie, która odbyła się 10 marca 2016 r., nie zostało przez stronę skarżącą wskazane w jakiej części żądanie zawarte w pkt 1 wniosku z (...) marca 2014 r. nie zostało wykonane przez organ. W tej sytuacji należy uznać, że organ nie pozostaje bezczynny.

Organ podał, że przy piśmie z dnia (...) kwietnia 2014 r. przekazał kopie dokumentów żądanych przez skarżącą we wniosku z (...) marca 2014 r. Skarżąca nie potrafiła wskazać w jakim zakresie, w jej ocenie, ta część jej wniosku nie została wykonana przez organ.

Daty podjętych przez Prezydenta (...) czynności również wskazują, że rozpoznając wniosek skarżącej organ nie przekroczył terminów zakreślonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W odniesieniu do drugiej części wniosku (tekst jedn.: w sprawie udzielenia pomocy pieniężnej) należy zaznaczyć, że na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że cofa skargę w części dotyczącej punktu 2 wniosku z dnia (...) marca 2014 r., który odnosi się do wydania decyzji. Z uwagi na złożenie przez stronę skarżącą na rozprawie oświadczenia o cofnięciu skargi, Sąd zastosował przepis art. 60 p.p.s.a., który stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.