Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1806162

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 września 2013 r.
I SAB/Wa 284/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.).

Sędziowie WSA: Jolanta Dargas Joanna Skiba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość

1.

zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z (...) listopada 2010 r. w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. (...), nr hip. (...) - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem;

2.

stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3.

zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej J. S. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...) listopada 2010 r. J. S. wystąpiła do Prezydenta W. o przyznanie, na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. (...) (nr hip. (...)) o powierzchni (...) m2. W dniu (...) lutego 2011 r. wnioskodawczyni wystąpiła z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.

Pismem z dnia (...) marca 2011 r. Prezydent W. zwrócił się do (...) o przesłanie akt własnościowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Ponadto pismem z tej samej daty organ, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., udzielił stronie informacji, że decyzja w sprawie zostanie wydana do dnia (...) czerwca 2011 r. Wskazał na konieczność zgromadzenia dokumentacji niezbędnej do ustalenia, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki określone w art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Poinformował, że z uwagi na bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie w terminie określonym w art. 35 k.p.a.

Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) marca 2011 r. nr (...) uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia (...) maja 2011 r. Akta sprawy zostały zwrócone do Prezydenta W. w dniu (...) marca 2011 r.

Pismem z dnia (...) lipca 2011 r. organ, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. poinformował stronę, że w aktach własnościowych dotyczących nieruchomości znajduje się wniosek E. C. o przyznanie własności czasowej złożony w terminie określonym w art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 729) i do dnia dzisiejszego nie został rozpatrzony. Podał, że podstawę dla rozstrzygnięcia spraw o odszkodowanie daje odmowa uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej. W związku z powyższym oraz bardzo dużą ilością rozpatrywanych wniosków dotyczących zarówno odszkodowań, jak i ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntów objętych działaniem powołanego dekretu nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie za ww. nieruchomość w terminie określonym przez Wojewodę w postanowieniu z dnia (...) marca 2011 r. Organ wskazał, że sprawa odszkodowania za przedmiotową nieruchomość zostanie zakończona w terminie 2 miesięcy od zakończenia postępowania w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości.

Pismem z dnia (...) lipca 2011 r. organ wezwał Urząd (...) do nadesłania dokumentów w sprawie.

Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) listopada 2011 r. nr (...) mając na uwadze tok postępowania uznał kolejne zażalenie wnioskodawczyni z dnia (...) września 2011 r. na bezczynność Prezydenta W. za nieuzasadnione.

J. S. pismem z dnia (...) sierpnia 2011 r. wniosła o jak najszybsze rozpoznanie wniosku dekretowego. Żądanie to ponowiła w piśmie z dnia (...) lutego 2012 r.

Prezydent W. decyzją z dnia (...) marca 2013 r. nr (...), po rozpatrzeniu wniosku E. C. z dnia (...) stycznia 1949 r., odmówił J. S., jako spadkobierczyni, ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do gruntu o pow.(...) m2 położonego w W. przy ul. (...) włączonego w granice działek ewidencyjnych nr: (...) z obrębu (...) uregulowanej w księdze wieczystej (...), (...) z obrębu (...) uregulowanej w księdze wieczystej (...) oraz (...) z obrębu (...).

Pismem z dnia (...) kwietnia 2013 r. J. S., reprezentowana przez radcę prawnego, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. (...) (nr hip. (..]) o powierzchni (...) m2. Wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) marca 2011 r. nr (...) wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin na rozpoznanie wniosku do dnia (...) maja 2011 r. Do dnia wniesienia skargi organ nie wydał decyzji w sprawie odszkodowania.

Prezydent pismami z dnia (...) czerwca 2013 r. zwrócił się do (...) o nadesłanie dokumentów dotyczących nieruchomości objętej wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i przeprowadzenie rozprawy. Wskazał, że postępowanie znajduje się na etapie uzupełnienia zgromadzonej dokumentacji mającej na celu określenie, czy nieruchomość będąca przedmiotem wniosku spełnia przesłanki wyznaczone w art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pismem z dnia (...) czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącej został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w postanowieniu Wojewody oraz o tym, że postępowanie w sprawie zostanie zakończone do dnia (...) września 2013 r.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik organu przedłożył odpisy pism, przekazywane do wiadomości strony, wskazujące na działania podejmowane w sprawie po wniesieniu skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Wobec żądania organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, sprawa rozpoznana została na rozprawie.

Skarga jest zasadna. Z tego względu podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.

W ocenie Sądu, sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Jest bezsporne, że do dnia rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawa z wniosku z dnia (...) listopada 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. (...) nr hip (...) nie została zakończona w przewidzianej przez prawo formie. Wniosek o odszkodowanie, pomimo upływu ustawowego terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a., pozostaje zatem nierozpoznany. Sąd podkreśla przy tym, że ustalenie dotyczące upływu terminu ustawowego dokonane zostało z uwzględnieniem faktu toczącego się w międzyczasie postępowania o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego). Biorąc pod uwagę, że postępowanie z wniosku z dnia (...) stycznia 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...) położonej przy ul. (...) ozn. hip. (...) zakończyło się decyzją Prezydenta W. z dnia (...) marca 2012 r. nr (...), niewątpliwie upłynął termin dwóch miesięcy określony przez ustawodawcę w art. 35 § 3 k.p.a. na rozpatrzenie sprawy o odszkodowanie za nieruchomość.

Z tego względu, Sąd uznał skargę na bezczynność organu administracji publicznej za uzasadnioną i zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta W.

nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie tej bowiem organ do dnia (...) marca 2013 r. prowadził postępowanie dotyczące wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Niewątpliwie przed rozpoznaniem, co do istoty, sprawy z wniosku o odszkodowanie za nieruchomość (...), na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), organ miał obowiązek zakończyć wskazane wyżej postępowanie w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Terminów postępowania toczącego się w tym przedmiocie Sąd nie zakwalifikował - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - jako uzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu wniosku o ustalenie odszkodowania. Po wydaniu zaś decyzji z dnia (...) marca 2013 r. Prezydent W. podejmował działania i dokonywał ustaleń niezbędnych do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość. Organ zawiadamiał również stronę o przyczynach opóźnienia w załatwieniu sprawy. Zawiadomienia, na podstawie art. 36 k.p.a. w sprawie o odszkodowanie, organ kierował do strony również w czasie prowadzenia postępowania o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, wskazując na konieczność jego zakończenia przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, bezczynności organu nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, na podstawie przepisu art. 200 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.