Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 751889

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 17 listopada 2010 r.
I SAB/Ol 5/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Zofia Skrzynecka.

Sędziowie: NSA Włodzimierz Kędzierski, WSA Wiesława Pierechod (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. W. przy uczestnictwie Ł. W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

B.W. wraz z Ł.W. wnieśli w dniu 10 sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "(...)" nr "(...)" wydane na skutek zażalenia B.W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji w sprawie umorzenia zaległości z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości i opłaty z tytułu przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności.

Z przesłanych do kontroli Sądu akt sprawy wynika, że B.W. pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. wniosła o umorzenie należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w "(...)" przy ul. P. i M. Prezydent Miasta pismem z dnia 20 maja 2010 r. odpowiedział stronie, że nie może ustosunkować się do jej wniosków o umorzenie należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste jak również opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ze względu na śmierć jej męża A.W. Wyjaśnił, że odpowiedzialność z tytułu wnoszenia opłat za użytkowanie wieczyste jest odpowiedzialnością solidarną użytkowników wieczystych i w sprawie niezbędne jest przeprowadzenie postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po A.W. oraz postępowania o dział spadku. W ocenie organu podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który zawiesił postępowanie właśnie z uwagi na niewskazanie następców prawnych po zmarłym A.W. Ponadto stwierdził, że Gmina nie może umarzać należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast uchwała Rady Miasta z dnia 22 kwietnia 2010 r. określająca zasady, sposób i tryb umarzania należności cywilnoprawnych nie obliguje Gminy do zastosowania ulgi z niej wynikającej, nawet w przypadku wystąpienia przesłanek o których mowa w uchwale. Organ dodał, że nie ma wymogów, aby jego odpowiedź przybrała formę decyzji administracyjnej, co jest zasadne w świetle aktualnego orzecznictwa i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Pismem z dnia 5 czerwca 2010 r. B. W. - działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a - wniosła zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta sprawy administracyjnej w terminie. Podała, że pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. wszczęła postępowanie w dwóch sprawach administracyjnych, które Prezydent Miasta winien był załatwić najpóźniej do 7 czerwca 2010 r. Są to postępowania w zakresie umorzenia należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste, oraz odrębnie z tytułu przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności. Pismo Prezydenta Miasta z 20 maja 2010 r. uznała za odmowę zajęcia stanowiska w sprawie, co zamyka jej drogę do dochodzenia jej praw i interesów, gdyż uniemożliwia skorzystanie ze środków prawnych. Podniosła, że wyłącznie ona była stroną postępowań administracyjnych wszczętych ww. pismem z 7 kwietnia 2010 r., a odmowę zajęcia stanowiska w oparciu o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w innej sprawie administracyjnej z uwagi na śmierć męża uznała za działanie naruszające wszelkie standardy demokratycznego państwa prawnego.

Postanowieniem z dnia "(...)" Nr "(...)" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 37 § 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a), uznało zażalenie za nieuzasadnione i nie wyznaczyło organowi I instancji dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że opłaty za użytkowanie wieczyste są należnościami cywilnoprawnymi. Przytoczył treść art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Wskazał, że w myśl uchwały Rady Miasta z 22 kwietnia 2010 r. umarzanie, odraczanie terminów lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny nie następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła B.W. wraz z Ł.W. (następcą prawnym A.W.)

Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "(...)", zarzucając:

-

naruszenie norm prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię norm z § 3 do § 7 uchwały Rady Miejskiej z dnia 22 kwietnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny przypadających Miastu oraz jednostkom podległym, a także wskazania organu i osób do tego uprawnionych;

-

naruszenie norm prawa formalnego - poprzez niestosowanie w postępowaniu administracyjnym art. 1, art. 6-11, art. 37 i art. 124 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżący zakwestionowali stanowisko zajęte zarówno w postanowieniu Kolegium, jak i w piśmie Prezydenta Miasta z 20 maja 2010 r. odnośnie trybu postępowania i sposobu podejmowanych rozstrzygnięć. Podnieśli, że skoro w sprawie umorzenia organ administracji publicznej decyduje w sposób arbitralny to można przyjąć, że odbywa się to w ramach sformalizowanego postępowania administracyjnego. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiać ma zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów, na które się powołali.

Wskazali, że utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym jednostronne rozstrzygnięcie zewnętrzne, podejmowane przez organ administracji publicznej w konkretnej sprawie, dotyczące konkretnego adresata, o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawnej jest decyzją administracyjną. W ocenie skarżących również umorzenie należności cywilnoprawnych odbywa się w ramach postępowania administracyjnego. Ponadto uznanie rozstrzygnięcia, zapadłego w konkretnej sprawie wobec konkretnego adresata, za decyzję administracyjną, zwiększa sferę ochrony praw przyznanych adresatowi takiej decyzji, i tym samym, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem "w wypadkach spornych należy przyjąć ogólne domniemanie działania w formie decyzji". NSA i SN idą zaś w swych orzeczeniach od początku w kierunku rozszerzającej wykładni pojęcia decyzji administracyjnej, co z punktu widzenia ochrony sfery praw i interesów jej adresata zasługuje na aprobatę. Również zgodnie z występującą w piśmiennictwie teorią domniemania decyzji administracyjnej przyjmuje się, że w razie wątpliwości co do formy załatwienia sprawy administracyjnej w sposób władczy przez dany organ administracji publicznej, załatwienie to powinno nastąpić w formie prawnej decyzji administracyjnej. Tym samym organ wyższej instancji przyjmując, że o umorzeniu należności cywilnoprawnych decyduje organ administracji publicznej poza postępowaniem administracyjnym naruszył normy z § 3 do § 7 uchwały Rady Miejskiej oraz normę art. 1 k.p.a., precyzyjnie wskazującą zakres zastosowania tej ustawy.

W zakresie naruszeń przepisów postępowania skarżący uznali, że obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było przeprowadzić na mocy art. 37 postępowanie odwoławcze z zachowaniem standardów określonych w art. 6-11, art. 37 i art. 124 k.p.a., które zestawiono w skardze z konkretnymi naruszeniami, dostrzeżonymi w sprawie.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej - o oddalenie. Kolegium stwierdziło, że na postanowienie organu wyższego stopnia w przedmiocie rozstrzygnięcia zażalenia na bezczynność organu I instancji nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego Ł.W. nie był stroną postępowania przed Kolegium, jak też nie wykazał interesu prawnego pozwalającego uznać go za stronę zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ustosunkowując się merytorycznie do zarzutów skargi Kolegium powtórzyło swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z "(...)".

Zarządzeniem z 12 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 626/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zmienił przedmiot zaskarżenia nadając sprawie nową sygn. akt - I SAB/Ol 5/10.

W piśmie procesowym z dnia 29 października 2010 r. strona skarżąca ustosunkowała się do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi organu na skargę. Skarżący wskazali, że skarga na ww. postanowienie Kolegium z "(...)" dotyczy odmowy zajęcia się sprawą administracyjną przez właściwy organ. Stąd też Kolegium błędnie podnosi, że skarga dotyczy kwestii rozstrzygnięcia zażalenia na bezczynność organu I instancji. Kolegium odmówiło zajęcia się sprawą, co zamykało stronie dostęp do postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących zasadniczym problemem jest forma prawna, w jakiej Prezydent Miasta winien rozstrzygać na podstawie uchwały Rady Miasta z 22 kwietnia 2010 r. Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie Kolegium z "(...)" rozstrzygnęło sprawę co do istoty, co nastąpiło poprzez wskazanie, że przedmiotowa sprawa nie ma waloru sprawy administracyjnej, a tym samym nie należy do zakresu jego właściwości, jak i do właściwości organu I instancji.

Na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta wyjaśnił, że strona skarżąca wniosła zażalenie na pismo Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2010 r., które zostało uwzględnione w części odnoszącej się do zastosowania odpowiedniej procedury w sprawie umorzenia opłaty z tytułu przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając zażalenie wyznaczyło Prezydentowi Miasta 30-dniowy termin na załatwienie sprawy. Nie została ona dotychczas załatwiona, a wydano postanowienie o zawieszeniu postępowania, gdyż strona nie przedłożyła postanowienia sądowego o stwierdzeniu nabycia spadku po A.W., zmarłym w styczniu 2010 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że sądowa kontrola działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem dokonywana jest według zasad i reguł określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Granice właściwości sądów administracyjnych i zakres ich kompetencji określają art. 3 par. 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a. Między innymi - w myśl art. 3 par. 2 pkt 2 sąd orzeka w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Według pkt 8 cyt. przepisu sąd rozstrzyga też w sprawach skarg na bezczynność organów, tj. niewydania, mimo obowiązku, stosownego aktu.

Argumentacja skargi wskazuje, że strona skarżąca uznała postanowienie SKO z dnia "(...)", za rozstrzygające o istocie sprawy. Jednocześnie podkreśliła, (szczególnie w piśmie procesowym z dnia 29 października 2010 r.), że przedmiotem zaskarżenia jest również bezczynność organu I instancji.

Słusznie strona skarżąca podniosła, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd jest zobowiązany do rozstrzygania w granicach danej sprawy i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze sąd dokonał zmiany oznaczenia przedmiotu sprawy po stwierdzeniu, że skarga dotyczy w istocie bezczynności Prezydenta Miasta i wezwał ten organ do udziału w postępowaniu sądowym. Ponadto sąd uznał, że Ł.W., który nie występował z wnioskiem o umorzenie należności i nie składał zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. może występować przed sądem w charakterze uczestnika, na podstawie art. 33 par. 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentów skargi należy stwierdzić, że błędny jest pogląd odnośnie znaczenia prawnego postanowienia SKO z dnia "(...)". Tym samym nieuzasadnione są zarzuty naruszenia wskazanych zasad postępowania administracyjnego. Postanowienie to zostało wydane na skutek zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że zażalenie na bezczynność organu przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. stanowi w swej istocie szczególny środek prawny służący wyłącznie zwalczaniu bezczynności organu administracji publicznej poprzez otwarcie drogi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę bezczynność. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia (działającego w takim wypadku jak organ nadzoru a nie organ odwoławczy) wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny. Ogranicza się wyłącznie do oceny słuszności stanowiska strony, zarzucającej organowi I instancji brak działania. Wyrażane jest w formie postanowienia, ale nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Można tu wskazać na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2006 r. II GSK 138/06 (CBOiS) iż " W razie negatywnego załatwienia zażalenia, o jakim mowa w art. 37 k.p.a., stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w formie postanowienia, powinno ograniczać się wyłącznie do kwestii niezasadności zażalenia i przybrać w sentencji odpowiednią do tego formułę, bez względu na przyczyny nieuwzględnienia zażalenia. Bezzasadność tego zażalenia, jako kwestia merytoryczna co do bezczynności organu, bez względu na przyczynę takiej oceny, w tym także z powodu uznania, że sprawa nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub ma charakter cywilny nie oznacza bezprzedmiotowości zażalenia." Niezależnie zatem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ewentualnie podważać stanowisko wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. Podkreślić trzeba, że w odniesieniu do skargi na bezczynność organów administracji publicznej nie mają zastosowania ograniczenia czasowe, określone w art. 53 p.p.s.a. Skargę taką można wnieść do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności.

Jak wynika z akt przedłożonych sądowi a także wyjaśnień złożonych na rozprawie przez pełnomocnika Prezydenta Miasta, B. W. wraz z mężem A.W. od kilku lat ubiegali się o umorzenie zaległych opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntów oraz opłat z tytułu przekształcenia tego prawa w prawo własności. Złożone przez B. W. wnioski z dnia 7 kwietnia 2010 r. były kolejnymi w tych sprawach, z tym, że zawarto w nich żądanie załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia 20 maja 2010 r. Prezydent Miasta poinformował wnioskodawczynię, że rozpoznanie kwestii ewentualnego umorzenia wierzytelności będzie możliwe po przeprowadzeniu postępowania o nabyciu spadku po zmarłym A. W., jako że dług ciążył solidarnie na obojgu małżonkach. Powyższe, w ocenie sądu, przesądza o tym, że skarga na bezczynność organu nie jest uzasadniona, niezależnie od zawartych w piśmie wypowiedzi odnośnie trybu postępowania.

W tym zakresie istotne wątpliwości wynikają z uwagi na przedmiot żądania, jakim jest umorzenie zaległych opłat za użytkowanie wieczyste. Należy zaznaczyć, że granice rozstrzygania spraw na drodze administracyjnej określone zostały w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że kodeks normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Stwierdzenie, czy w danej sprawie wskazana przesłanka zachodzi, wymaga wykładni prowadzonej na podstawie przepisów prawa materialnego. Zauważyć należy, że administracja publiczna wykonuje zadania publiczne w różnych formach prawnych. Natomiast przepisy prawa materialnego regulujące różne dziedziny działalności podmiotów publicznych: Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego nie zawsze wyznaczają formę prawną,

w jakiej mają być załatwiane sprawy wynikające ze stosunków prawnych między tymi podmiotami a obywatelami.

Rację ma skarżąca, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty jest kierunek wykładni, dyktowany ochroną praw jednostki w demokratycznym państwie prawnym, zmierzający do wypracowania zasady domniemania załatwiania sprawy w drodze decyzji administracyjnej, w trybie k.p.a. Zasada ta znajduje zastosowanie wtedy, gdy w drodze wykładni przepisów prawa materialnego można wywieść taką formę działania. Zatem ustalenie, w jakiej formie prawnej powinien być załatwiony wniosek o umorzenie zaległych opłat za użytkowanie wieczyste gruntów wymaga dokonania analizy przepisów prawa materialnego: ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1240 ze zm.). Obowiązująca od 1 stycznia 2010 r. ustawa o finansach publicznych w rozdziale 5 zatytułowanym "Zasady gospodarowania środkami publicznymi" przewiduje możliwość umarzania, odraczania lub rozkładania na raty, przypadających jednostkom sektora finansów publicznych, należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny. W przepisach art. 55-58 ustanawia przesłanki, organy właściwe i tryb dokonywania tych czynności. Według art. 58 ust. 2 następuje to "w formie pisemnej, na podstawie przepisów prawa cywilnego".

Natomiast art. 59 ust. 1 ustawy wskazuje na przesłanki jakie mogą stanowić podstawę umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny, przypadających jednostce samorządu terytorialnego. Ust. 2 tego artykułu zawiera upoważnienie dla organu stanowiącego j. s. t. do określenia szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania ulg, wymienionych w ust. 1 oraz wskazania organu lub osoby uprawnionej do działania w tym zakresie. Nadto ustawa o finansach publicznych w art. 60-67 określa (poprzez wyliczenie, aczkolwiek nie mające charakteru zamkniętego) "niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym", organy właściwe do ich ustalania a także udzielania ulg, o których mowa w art. 55. Określa również formę załatwiania spraw - w drodze decyzji, na podstawie k.p.a., którego przepisy mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o finansach publicznych. Spośród katalogu środków publicznych wymienionych w art. 60 ustawy o finansach publicznych, dla których ustawa wyznacza administracyjny tryb postępowania, rozważać można, w kontekście rodzaju należności, których umorzenia domaga się skarżąca, treść punktu 7 art. 60. Wskazano w nim " dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw."

Z powyższego wynika, że o charakterze danej należności, przysługującej Skarbowi Państwa lub Gminie, Powiatowi, Województwu, przesądzają przepisy ustaw, w których przewidziano ich ponoszenie na rzecz wskazanych podmiotów publicznych.

Zasady ustalania i płatności opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów określone zostały w powołanej wyżej ustawie z 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej w skrócie: u.g.n.). Ustawa ta zastąpiła poprzednio obowiązującą ustawę z 25.04. 1985 r., wprowadzając regulacje, które przesądziły cywilnoprawny charakter użytkowania wieczystego. Trzeba wskazać, że prawo użytkowania wieczystego jest unormowane w kodeksie cywilnym (art. 232- 243). Natomiast u. g. n. w Rozdziale 3 (art. 27-36) określa sposób powstawania tego prawa i korzystania z niego., wskazując na umowę w formie aktu notarialnego, a dalsze przepisy - jak już stwierdzono-kwestie wysokości i zasad uiszczania opłat. Ustalenie opłat następuje w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. W aktualnym stanie prawnym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznawania tego rodzaju płatności za niepodatkowe należności budżetowe w rozumieniu art. 60 ustawy o finansach publicznych. Ponad wszelką wątpliwość opłaty roczne, o których mowa w art. 71 ust. 1u. g. n. mają charakter cywilnoprawnego świadczenia okresowego. Trzeba jednak zauważyć, że taki stan obowiązuje od 1 stycznia 1998 r. tj, wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Art. 219 tej ustawy przewiduje możliwość umorzenia, w drodze decyzji właściwego organu, odsetek od opłat zaległych na dzień 1 stycznia 1998 r. Z akt sprawy wynika, że zaległości dotyczą także roku 1997.

W tym więc zakresie zasadnym byłoby odniesienie się do wniosku o umorzenie w drodze decyzji (po zbadaniu kwestii ewentualnego przedawnienia - zgodnie z regułami kodeksu cywilnego) po przedstawieniu przez stronę postanowienia Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po A.W. Wbrew zarzutom skargi, kwestia spadkobrania po jednym z dłużników solidarnych stanowi zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia żądania, tak w postępowaniu administracyjnym jak i w trybie cywilnoprawnym, na podstawie powołanej Uchwały Rady Miasta z dnia 22 kwietnia 2010 r., wydanej na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy o finansach publicznych.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.