Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721978

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 24 września 2019 r.
I SAB/Kr 14/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. Sp.k. w K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie czynności sprawdzających w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. postanawia:

I. odrzucić skargę,

II. zwrócić stronie skarżącej T. Sp. z o.o. Sp.k. w K. kwotę (...) (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

T. Sp. z o.o. Sp.k. w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie czynności sprawdzających w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność nie skierował ponaglenia do organu wyższego stopnia, co czyni ją niedopuszczalną z uwagi na jej przedwczesność, wynikającą z niewyczerpania przysługujących stronie środków prawnych, zmierzających do jak najszybszego załatwienia sprawy i powoduje, że nie może ona być merytorycznie rozpoznana.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm. dalej jako: "o.p.") na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.

Z kolei na podstawie art. 141 § 2 o.p., organ ten, uznając ponaglenie za uzasadnione, winien wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podjąć środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy organem takim w odniesieniu do Naczelnika Urzędu Skarbowego jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej.

W tym miejscu zauważyć należy, że z analizy akt administracyjnych, a także oświadczenia organu wynika, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność, strona skarżąca nie wyczerpała trybu, o którym mowa powyżej. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby strona skarżąca wniosła ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) w sprawie dotyczącej czynności sprawdzających w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. Ponaglenia tego nie dopatrzył się Sąd w aktach administracyjnych, a brak ponaglenia potwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na skargę.

Zauważyć należy, że naruszenie przepisów o terminach załatwiania spraw jest podstawą wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Wskazuje się w związku z tym, że ponaglenie wynikające z art. 141 § 1 o.p. jest środkiem zaskarżenia, z którego skorzystanie, warunkuje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (postanowienie WSA w Ł. z dnia 16 maja 2006 r., I SAB/Łd (...), LEX nr 926485; podobnie zob. wyrok NSA w Ł. z dnia 17 lutego 2000 r., I SA/Łd (...), LEX nr 687481). Jest to środek prawny o szczególnym charakterze, ponieważ nie dotyczy konkretnego rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu podatkowym, tylko jego braku w sytuacji, gdy powinno ono zostać podjęte (por. R.M. Hauser, Komentarz do art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX wersja elektroniczna).

W świetle powyższego, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w prowadzeniu postępowania podatkowego, powinno zostać poprzedzone ponagleniem, skierowanym do organu wyższego stopnia. Brak ponaglenia oznacza, że nie zostały w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie przytoczonych przepisów, orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu, orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.