Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 15 listopada 2005 r.
I SA/Wr 891/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta.

Sędziowie: WSA Ireneusz Dukiel, NSA Andrzej Szczerbiński (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia (...) nr (...) ustalającej warunki restrukturyzacji zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w kwocie 414.834,10 zł

I.

uchyla zaskarżoną decyzję

II.

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego B. S. kwotę 455 zł (czterysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) pełnomocnik B. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHP A w S. G., skierował do Urzędu Skarbowego w Z. Ś. wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, dotyczącego między innymi zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w kwocie 415.259 zł, wynikającej ze złożonej deklaracji podatkowej, którą określił jako niesporną. W uzupełnieniu wniosku z dnia (...) podniesiono, że zaległości te stały się sporne w związku z wydaniem przez Urząd Skarbowy w dniu (...) decyzji określającej zobowiązanie B.S. w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w wysokości (...), zaległość w tym podatku w wysokości (...) i odsetki za zwłokę w kwocie (...). Z uwagi na wniesienie odwołania od tej decyzji należności te są zatem sporne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.).

Mimo to Urząd Skarbowy w Z. Ś. decyzją z dnia (...) nr (...) ustalił B. S. warunki restrukturyzacji zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w kwocie (...) oraz opłatę restrukturyzacyjną w wysokości (...), a Izba Skarbowa we W., Ośrodek Zamiejscowy w W. utrzymała tę decyzję w mocy swoją decyzją z dnia (...) nr (...) (pozostała część wniosku o restrukturyzację dotycząca innych zaległości podatkowych objęta została odrębnym postępowaniem).

W dniu (...) wpłynął do Izby Skarbowej we W. wniosek pełnomocnika B. S. z dnia (...) o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia (...) w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. jako obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podniesiono, że Urząd Skarbowy przeprowadził od (...) do (...) kontrolę rozliczenia podatku od towarów i usług za ten miesiąc, sporządzając w dniu (...) protokół kontroli, po czym w dniu (...) wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe za maj 2000 r. w wysokości (...), zaległość podatkową w wysokości (...) i odsetki za zwłokę w kwocie (...). Od tego czasu są to należności sporne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy restrukturyzacyjnej, w związku z czym postępowanie należało na podstawie art. 15 tej ustawy zawiesić, a skoro je prowadzono i wydano decyzję ustalającą warunki restrukturyzacji przed uzyskaniem prawomocnej decyzji określającej wysokość zaległości podatkowych, to nastąpiło to z rażącym naruszeniem tego przepisu.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia (...) nr (...) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacji zaległości podatkowych B. S. w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. podnosząc, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia (...) sygn. (...) stwierdził nieważność decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia (...) i decyzji organu odwoławczego, Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia (...) w sprawie podatku od towarów i usług B. S. za maj 2000 r., w związku z czym w czasie składania wniosku z dnia (...) o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego nie była to należność sporna w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Strona dopiero obecnie jest w sporze z organami podatkowymi w tej sprawie w związku ze złożeniem odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia (...), a następnie wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego z dnia (...).

Po rozpoznaniu odwołania na podstawie art. 221 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) nr (...) utrzymał swoją decyzję z dnia (...) w mocy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i stwierdzając, że należność z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000 r. miała sporny charakter od dnia złożenia przez stronę odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia (...) do dnia (...), to jest wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdzając nieważność decyzji obu instancji usunął jakikolwiek spór co do należności podatkowej strony z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000 r., a uruchomienie nowego toku instancji w sprawie miało miejsce po dniu (...). Strona znowu jest w tej sprawie w sporze z organami podatkowymi w wyniku złożenia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia (...).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie decyzji podtrzymując zarzuty naruszenia art. 2 pkt 4 i art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania stwierdzając, że aby strona miało możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów, powinna być wcześniej poinformowana o proponowanym sposobie załatwienia sprawy jeszcze przed wydaniem decyzji.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Stwierdził też, że żaden przepis postępowania nie wymaga od organu podatkowego, aby przed wydaniem decyzji informował stronę o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Strona uczestniczyła w postępowaniu, zapoznano ją też z zebranym materiałem dowodowym, umożliwiając wypowiedzenie się w tej kwestii zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, powołanej na wstępie, restrukturyzacji podlegają w szczególności znane na dzień (...) zaległości z tytułu podatku od towarów i usług (z zastrzeżeniem ust. 4 i art. 16). Art. 15 ustawy stanowi, że w przypadku istnienia należności spornych postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu do dnia zakończenia sporu prawomocną decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi. Definicję należności spornych podaje art. 2 pkt 4 mówiąc, iż rozumie się przez to należności, o których mowa w art. 6, będące przedmiotem sporu - w przypadku gdy: a) od decyzji dotyczącej danej należności, wydanej przed dniem 1 lipca 2002 r., wniesiono odwołanie lub skargę do sądu, b) decyzja dotycząca danej należności, wydana przed dniem 1 lipca 2002 r., jest przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia, lub stwierdzenia jej wygaśnięcia, wszczętego na wniosek.

W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy mamy wbrew ocenie organów podatkowych do czynienia wprost z sytuacją, opisaną w art. 2 pkt 4 lit. a). Urząd Skarbowy w Z. Ś. wydał bowiem przed dniem (...), mianowicie (...) decyzję, którą określił zobowiązanie B. S. z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w wysokości (...), zaległość podatkową w wysokości (...) i odsetki za zwłokę w kwocie (...). Skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie, a Izba Skarbowa we W., Ośrodek Zamiejscowy w W. uchyliła decyzję organu I instancji w całości i decyzją z dnia (...) określiła zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. w wysokości (...), zaległość podatkową w wysokości (...) i odsetki za zwłokę w kwocie (...). Podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który co prawda nie przyznał racji stronie co do metritum, ale wyrokiem z dnia (...) sygn. (...) stwierdził nieważność decyzji obu instancji na skutek rażącego naruszenia przez organy podatkowe art. 21 § 3 i art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z określeniem zaległości podatkowej w kwocie (...) i odsetek od tej kwoty, mimo że skarżący nie wpłacił podatku, deklarowanego wcześniej w kwocie (...).

Nie można twierdzić, że w tym momencie spór co do wysokości zobowiązania podatkowego B. S. w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. przestał istnieć w rozumieniu art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji (...), a później powstał jakiś nowy, zupełnie inny spór. Z wyroku z dnia (...) wyraźnie wynikały przyczyny takiego rozstrzygnięcia i konieczność dalszego prowadzenia postępowania dla prawomocnego określenia wysokości zaległości B. S. w podatku od towarów i usług za maj 2000 r.

W chwili zatem wpłynięcia do Urzędu Skarbowego w Z. Ś. w dniu (...) wniosku B. S. z dnia (...) o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, który takie postępowanie po myśli art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej wszczynał, a już tym bardziej po otrzymaniu uzupełnienia wniosku z dnia (...), który na taką konieczność zwracał uwagę, należało postępowanie restrukturyzacyjne zawiesić zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepis ten, którego treść przytoczono wyżej, nie daje organowi podatkowemu możliwości wyboru sposobu działania, ale przez swoje kategoryczne sformułowanie, że postępowanie w sprawie restrukturyzacji "ulega zawieszeniu", obliguje go do tego.

Wydanie zatem decyzji z dnia (...), ustalającej warunki restrukturyzacji, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia (...) - o których była mowa wyżej - nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) ocenić należało jako wydaną z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), mający istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji na tej podstawie zasądzono zgodnie z art. 200 i art. 209 powołanej ustawy na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.