Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72612

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) we Wrocławiu
z dnia 3 lutego 2000 r.
I SA/Wr 755/98

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we W., po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2000 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia 24 lutego 1998 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1997 r.:

skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 25 września 1997 r. Nr [...] Urząd Skarbowy W.-F. na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 27, poz. 111 z późn. zm.), art. 10 ust 2 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) i art. 104 kpa określił firmie K. należącej do pana W. D. za lipiec 1997 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 214 zł, a nie jak wykazano w deklaracji VAT-7 nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 69.926 zł, a ponadto na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i art. 27 ust. 6 ustawy o VAT ustalił dodatkowe zobowiązanie w kwocie 20.586 zł płatne na rachunek Urzędu Skarbowego W.-F. w terminie 14 dni od otrzymania decyzji.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że kontrola podatkowa przeprowadzona przez pracowników Urzędu w dniu 18 sierpnia 1997 r. w firmie pana W. D. stwierdziła, iż w lipcu 1997 r. podatnik wykazał w deklaracji VAT-7 zgodnie z prowadzoną ewidencją zakup środka trwałego na kwotę netto 311.908 zł oraz podatek naliczony w wysokości 68.619,80 zł. Powyższe wynika z dokumentu SAD [...], dotyczącego zakupu maszyny drukarskiej ROLAND 202 odprawionej w dniu 30 lipca 1997 r. Powyższy dokument odebrano z Urzędu Celnego dnia 1 sierpnia 1997 r.

Zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym obniżenie podatku należnego, o którym mowa w ust. 1 i 3 nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę faktury, dokumentu odprawy celnej, albo w miesiącu następnym. W związku z powyższym Urząd uznał po rozpatrzeniu zastrzeżeń wniesionych do protokołu, że podatnik naruszył wyżej wymienione uregulowanie, gdyż wyżej wymieniona faktura powinna zostać ujęta w rozliczeniu za miesiąc, w którym została odebrana, to jest w sierpniu 1997 r. W dniu 26 sierpnia podatnik złożył prośbę dotyczącą uznania terminu odliczenia podatku naliczonego w lipcu 1997 r. Organ podatkowy uznał, że przepisy wykluczają taką możliwość w czasie innym niż ustawowo określony, to jest w miesiącu otrzymania dokumentu lub w miesiącu następnym. Tak więc otrzymując dokument w sierpniu podatnik ma prawo odliczyć podatek naliczony w sierpniu lub wrześniu.

Zgodnie z art. 21 ust 3 podatnikom dokonującym sprzedaży towarów opodatkowanych wyłącznie stawką podstawową, u których podatek naliczony jest wyższy od podatku należnego przysługuje zwrot różnicy podatku w kwocie nie wyższej od kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów są zaliczone u podatnika do środków trwałych.

Z uwagi na zawyżenie kwoty do Zwrotu zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Urząd ustalił dodatkową kwotę zobowiązania w wysokości 30% zawyżenia.

Decyzją z dnia 24 lutego 1998 r. Nr [...] Izba Skarbowa we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 335 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926) po rozpatrzeniu odwołania pana W. D. od powyższej decyzji Urzędu Skarbowego odwołania nie uwzględniła i utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Aby skorzystać z tego prawa należy tego dokonać za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument odprawy celnej albo w miesiącu następnym (art. 19 ust. 3).

Przepis art. 19 ust. 3 ustawy o VAT daje podatnikowi ograniczone terminem prawo dokonania odliczenia podatku. Jest to możliwe jedynie w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał dokument dający prawo do odliczeń, albo w miesiącu następnym. Decydujące znaczenie ma zatem data otrzymania stosownego dokumentu, nie zaś data jego wystawienia. Data otrzymania dokumentu wskazuje miesiąc, za który podatnik może najwcześniej rozliczyć kwoty podatku wynikające z tego dokumentu jako kwoty podatku naliczonego (wykazanych w części C deklaracji VAT-7, składanej za ten miesiąc), przy spełnieniu wszystkich pozostałych warunków do dokonania odliczenia. Wcześniejsze odliczenie podatku niż w terminie wskazanym wyżej powoduje zawyżenie kwot podatku naliczonego do odliczenia i zdaniem organu odwoławczego - zawsze naraża podatnika na sankcje określone w art. 27 ustawy o VAT.

Izba Skarbowa stwierdziła, iż z zebranego w sprawie materiału wynika, że pan D. obniżył podatek należny o podatek naliczony w rozliczeniu za lipiec 1997 r. na podstawie JDA SAD [...] z dnia 30 lipca 1997 r., a otrzymanego w dniu 1 sierpnia 1997 r.

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 z późn. zm.) w postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Odprawa celna udokumentowana JDA SAD stanowi decyzję organu celnego zawierającą rozstrzygnięcie o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym lub do wywozu za granicę celną oraz o wymiarze należności celnych (art. 2 pkt 12 ustawy Prawo celne). Jeżeli zatem SAD jest decyzją administracyjną, to stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące doręczeń (Rozdział 1 kpa) oraz odwołań (Rozdział 10 Dział II kpa). Art. 39 kpa stanowi, że organ administracji państwowej (w przedmiotowej sprawie urząd celny) doręcza pisma (w tym decyzje) za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia (art. 46 § 1 kpa). Od dnia doręczenia decyzji s1rona może w terminie 14 dni wnieść do właściwego organu odwoławczego odwołanie za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 kpa).

W przedmiotowej sprawie agent celny reprezentujący stronę - zgodnie z art. 46 § 1 kpa - potwierdził doręczenie decyzji SAD z dnia 30 lipca 1997 r. w dniu 1 sierpnia 1997 r.

Bezsporne jest zatem, że podatnik nie otrzymał dokumentu odprawy celnej w lipcu 1997 r., lecz w dniu 1 sierpnia 1997 r. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 19 ust. 3 ustawy o VAT pan W. D. nabył prawo do dokonania obniżenia podatku należnego o podatek naliczony za miesiąc, w którym otrzymał dokument SAD (czyli w sierpniu) lub w miesiącu następnym (czyli we wrześniu). Istotna jest nie data zgłoszenia towaru do odprawy celnej, lecz data otrzymania dokumentu odprawy celnej, co nastąpiło najwcześniej 1 sierpnia 1997 r. Obniżenie to nie mogło zatem dotyczyć lipca 1997 r.

Izba Skarbowa stwierdziła, iż podnoszony przez stronę zarzut, że organ I instancji nie wziął pod uwagę wyjaśnień podatnika przedstawiających okoliczności, które spowodowały wcześniejsze dokonanie odliczenia - jest bezzasadny i pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem przepis art. 19 w związku z art. 27 ust. 6 ustawy o VAT nie jest przepisem uznaniowym, co oznacza, iż bez znaczenia są przyczyny, które spowodowały wcześniejsze odliczenie podatku naliczonego.

Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut podatnika, iż zastosowanie przez Urząd Skarbowy "sankcji finansowej" jest nadużyciem prawa, bowiem skoro skutkiem wcześniejszego odliczenia podatku należnego o podatek naliczony było zawyżenie kwoty podatku do zwrotu, organ I instancji zobligowany był przepisem art. 27 ust. 6 ustawy o VAT do określenia kwoty do zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty zawyżenia.

Jednocześnie Izba Skarbowa zauważyła, że nie ma przeszkód, aby wynikający z dokumentu odprawy celnej podatek został odliczony w rozliczeniu za sierpień lub wrzesień 1997 r. poprzez odpowiednią korektę deklaracji za jeden z wybranych wyżej miesięcy.

Na powyższą decyzję pan W. D. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, a mianowicie:

a. art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 67 ust 1 i 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne przez bezpodstawne utożsamianie pojęcia otrzymania decyzji organu celnego z doręczeniem jej pełnomocnikowi celnemu;

b. art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 19 ust 3 i 3a tej ustawy - przez wymierzenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacji, w której nie było podstaw do uznania, że podatnik wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości wyższej od należnej;

c. art. 7 i 77 § kpa przez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a w szczególności:

- braku analizy dowodowej dotyczącej czynności pełnomocnika strony - agencji celnej, o co wnosiła w odwołaniu strona skarżąca,

- przyjęcia domniemania o prawidłowości adnotacji o odbiorze w polu 54 dokumentu odprawy celnej JDA SAD w sytuacji, w której z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że został on wykonany w całości przed tą datą, jak również wykonana została usługa zleceniobiorcy - agencji celnej M. Sp. z o.o.

W uzasadnieniu skargi pan W. D. podał, że bezsporną okoliczności w sprawie jest to, że strona skarżąca w dniu 30 lipca 1997 r. dokonała ostatecznej odprawy celnej sprowadzonej z zagranicy maszyny drukarskiej. Zgodnie z treścią adnotacji zawartej w polu 54 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD decyzja organu celnego odebrana została w dniu 1 sierpnia 1997 r. przez upoważnionego przez stronę skarżącą przedstawiciela - pracownika agencji celnej.

Strona skarżąca w deklaracji VAT-7 złożonej za lipiec 1997 r. wykazała zwrot różnicy podatku, bowiem przyjęła, iż decyzję o dopuszczeniu towaru na polski obszar celny faktycznie otrzymała przed datą widniejącą w polu 54 JDA SAD, jako że:

- dysponowała sprowadzonym do kraju towarem;

- wywiązała się ze wszystkich ciążących na niej obowiązkach finansowych, które określał JDA SAD;

- w ostatnim dniu lipca 1997 r. otrzymała fakturę VAT obejmującą prowizję za usługi związane z obsługą celną, wystawioną przez agenta celnego.

Powołując się na. wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 2 lipca 1997 r. sygn. akt SA/Lu 2525/95 (nie publikowany) Skarżący podniósł, że aczkolwiek powyższe orzeczenie było wiążące jedynie w sprawie, to wskazuje ono, iż argumenty podniesione w odwołaniu strony są zasadne. W szczególności dotyczy to braku podstaw do utożsamiania adnotacji w polu 54 JDA SAD z datą otrzymania dokumentu odprawy celnej w sytuacji, gdy z innych okoliczności w sposób bezdyskusyjny wynika, że decyzja o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym została wydana w dacie wcześniejszej niż widniejąca w polu 54 JDA SAD, zaś strona z treścią tej decyzji została zapoznana. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie ustosunkowuje się jednak do podniesionej argumentacji strony w tym zakresie.

Skarżący podniósł, że:

- organ celny nie udzielił Izbie informacji, jak wyglądała procedura postępowania przed organami celnymi, a w szczególności, czy strona znała treść decyzji w dniu, w którym dokonano ostatecznej odprawy celnej;

- organ celny nie wskazał, dlaczego decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym nie doręczył niezwłocznie (do czego był zobowiązany w myśl art. 67 ust. 2 Prawa celnego), co jest jednoznaczne w sytuacji, w której wydał stronie decyzję o dopuszczeniu do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 30 sierpnia 1997 r., a w postępowaniu przed tym organem. stronę reprezentował podmiot wyspecjalizowany i wykonujący powierzone czynności na terenie placówki celnej.

Skona skarżąca podnosi zatem, że nie można uznać za prawidłową wykładni art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, którą zastosowały organy podatkowe obu instancji. Przyjęcie, że bezwzględnym warunkiem do skorzystania z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego VAT jest fizyczne posiadanie dokumentu SAD prowadzi do nieuzasadnionego pozbawienia podatnika prawa o charakterze podmiotowym. Nadto, za. nielogiczne i niezgodne z doświadczeniem życiowym należy uznać - zdaniem skarżącego - przyjęcie przez organy podatkowe, że "pojęcie otrzymania dokumentu odprawy celnej nie nastąpiło w momencie, w którym z innych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że treść decyzji organu celnego o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym była nie tylko znana stronie, ale sama decyzja przez stronę została wykonana, zaś pełnomocnik ustanowiony dla potrzeb wykonywania czynności celnych obciążył stronę należnościami za wykonaną przez siebie usługę, której podstawowym celem było przekazanie stronie decyzji".

Zdaniem strony skarżącej w rozumieniu art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług "otrzymanie dokumentu odprawy celnej" to pojęcie, które należy wiązać z istnieniem przesłanek do wykonania tej decyzji w rozumieniu art. 67 ust. 1 i 2 Prawa celnego.

W ocenie skarżącego argumentację tę potwierdza również wykładnia systemowa treści przepisów ustawy o podatku VAT. Jeżeli bowiem obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z dniem dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze (art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.), to oczywistym jest, że wszelkie obowiązki publicznoprawne określone w tej decyzji, w szczególności zapłata należności celnych oraz pobranie przez organ celny podatku VAT, mogą nastąpić jedynie po doręczeniu tej decyzji.

Strona skarżąca kwestionuje również argumentację organów podatkowych obu instancji, z której wynika, że dla wykładni art. 19 ust. 3 cytowanej ustawy i nabycia uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego nie ma znaczenia, czy chodzi o otrzymanie dokumentu odprawy celnej, czy faktury VAT. Wniosek taki skarżący wyciąga z faktu przytoczenia przez organ II instancji szeregu wyroków NSA, które w zdecydowanej większości dotyczą analizy pojęcia "otrzymania faktury", nie zaś dokumentu odprawy celnej. Jest to - w ocenie skarżącego - założenie błędne, bowiem w przypadku dokumentu odprawy celnej należy uwzględniać zasady wynikające z treści obowiązków określonych przez prawo celne.

Według strony skarżącej w przypadku dokumentu odprawy celnej należałoby przyjąć, że data jego otrzymania to bądź data doręczenia tej decyzji widniejąca w polu 54 JDA SAD, bądź data dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym, jeśli strona finansowe obowiązki publicznoprawne określone w tej decyzji wykonała przed datą widniejącą w polu 54.

Skarżący podkreślił, że art. 19 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług posługuje się pojęciem "otrzymania", a nie "doręczenia" tej decyzji w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego. W jego ocenie oznacza to, że istotnym elementem dla nabycia uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego jest fakt znajomości treści decyzji o dopuszczeniu do obrotu na polskim obszarze celnym, a więc dokumentu odprawy celnej. Sytuację tę należy utożsamić z faktycznym zapoznaniem się z treścią tego dokumentu, co w jego sytuacji miało miejsce przed dniem 1 sierpnia 1997 r.

W odpowiedzi na skargę organ I instancji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) - Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych opierając się jedynie na kryterium zgodności z prawem. Sąd nie może oprzeć kontroli na kryterium słuszności, czy też sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 22 cytowanej wyżej ustawy o NSA).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżona decyzja została wydana po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przy czym organ odwoławczy stosując właściwe przepisy dokonał prawidłowej ich wykładni.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Aby jednak skorzystać z tego prawa należało - zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o VAT w jego brzmieniu obowiązującym m.in. w lipcu i sierpniu 1997 r. - dokonać tego za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument odprawy celnej, albo w miesiącu następnym.

Powołany przepis daje podatnikowi ograniczone. terminem prawo dokonania odliczenia podatku. Jest to możliwe jedynie w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał dokument dający mu prawo do odliczeń, albo w miesiącu następnym. Decydujące znaczenie ma więc data otrzymania, a nie data wystawienia stosownego dokumentu. Jak zatem słusznie podkreślił organ odwoławczy decyduje fizyczne posiadanie przedmiotowego dokumentu.

Podobne stanowisko reprezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak w wyroku z dnia 16 kwietnia 1999 r. sygn. III SA 5293/98 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "dla prawidłowości zmniejszenia podatku należnego nie jest istotne, kiedy dany dokument zostanie wystawiony, ale decyduje otrzymanie tego dokumentu przez podatnika. Nie ulega wątpliwości, że najbardziej przekonywającym dowodem potwierdzającym otrzymanie faktury jest data wpływu widniejąca na prezentacie". "Powoływanie się przez stronę skarżącą na inny obieg dokumentów (przystawienie prezentaty następuje na końcu tego obiegu) nie mogło odnieść pożądanego skutku. Organy podatkowe bowiem w zgodzie z treścią art. 80 kpa oceniły zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy i uznały, że strona obniżyła podatek należny za miesiąc wcześniejszy niż miesiąc, w którym otrzymana została faktura. Wywody strony w tym zakresie są w istocie polemiką z prawidłowymi ustaleniami organów podatkowych". W wyroku zaś z dnia 30 grudnia 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 1736/97 ("Monitor Podatkowy" z 1999 r. nr 9, poz. 35) NSA stwierdził, iż "faktury przekazane za pośrednictwem faksu, mimo że dokumentują faktycznie dokonane operacje gospodarcze, nie mogą stanowić podstawy do dokonania odliczeń wyszczególnionego w nich podatku VAT". Spowodowane jest to tym, że "jedną z cech charakterystycznych uregulowania dotyczącego podatku od towarów i usług w porównaniu z podatkami dochodowymi jest znaczny stopień formalizmu i rygoryzmu". Co prawda, powyższe wyroki odnoszą się do konkretnych spraw i dotyczą zdarzeń dokumentowanych fakturami, jednak podniesiona w nich argumentacja zachowuje swą aktualność również w niniejszej sprawie i należy ją odnosić również do dokumentów odpraw celnych. W szczególności z wyroku z dnia 30 grudnia 1998 r. wynika, iż warunkiem koniecznym dla możności obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest fizyczne otrzymanie stosownego dokumentu, a nie jedynie znajomość jego treści i świadomość jego fizycznego istnienia.

Stanowisko organów podatkowych znajduje również potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 11 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1331/98, zgodnie z którym "niezasadne jest twierdzenie, że doręczenie decyzji zawartej w SAD do rąk osoby upoważnionej przez stronę do załatwienia spraw związanych z importem towaru jest skuteczne tylko w sprawie celnej, a pozbawione jest znaczenia prawnego dla podatku VAT obliczonego przez organ celny". W sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że datą otrzymania dokumentu odprawy celnej przez stronę byt moment doręczenia decyzji zawartej w SAD do rąk osoby upoważnionej przez stronę do załatwienia spraw związanych z importem towaru.

W przedmiotowej sprawie pan W. D. obniżył podatek należny o podatek naliczony w rozliczeniu za lipiec 1997 r. na podstawie Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD z dnia 30 lipca 1997 r., który to dokument został doręczony agentowi celnemu reprezentującemu skarżącego w dniu 1 sierpnia 1997 r. Dopiero więc w tym dniu skarżący fizycznie otrzymał przedmiotowy dokument. Fakt zaś, że pan W. D. lub reprezentujący go agent celny mógł wcześniej znać treść tego dokumentu, nie jest jednak równoznaczny z jego otrzymaniem.

Prawidłowo zatem organy podatkowe obu instancji przyjęły, iż pan W. D. nabył prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z przedmiotowego dokumentu celnego dopiero w dniu 1 sierpnia 1997 r., a więc zgodnie z powołanymi wyżej przepisami mógł to uczynić w sierpniu lub we wrześniu 1997 r.

W tym stanie rzeczy, skoro wskutek wcześniejszego - bo dokonanego za lipiec 1997 r. - obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z przedmiotowego dokumentu odprawy celnej otrzymanego w sierpniu 1997 r. nastąpiło zawyżenie kwoty podatku do zwrotu, co podatnik wykazał w deklaracji VAT-7 za lipiec. 1997 r., organ podatkowy zobligowany był przepisem art. 27 ust. 6 ustawy o VAT do określenia kwoty do zwrotu w prawidłowej wysokości oraz do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości równej 30% kwoty zawyżenia.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby organy podatkowe przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy dopuściły się naruszenia przepisów prawa.

Mając na względzie, iż skoro zarzuty skargi nie okazały się zasadne, to tym samym nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego.

W tej sytuacji - zgodnie z art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o NSA - skarga została oddalona.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.