Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 13 czerwca 2007 r.
I SA/Wr 430/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz.

Sędziowie: NSA Lidia Błystak, Asesor WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi L. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia (...) nr (...),

II.

zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz skarżącego kwotę 715 (siedemset piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego w L. określił L. N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości (...) według stawki 63,1%.

Organ podatkowy I instancji ustalił, że w dniu (...) L. N. złożyła w Urzędzie Celnym w L. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U dotyczącą samochodu osobowego marki Seat Ibiza 1,4 KAT, określając stawkę podatku akcyzowego w wysokości 51,1%, właściwą dla samochodów osobowych wyprodukowanych w 2000 r.. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających organ podatkowy powziął wątpliwość, co do prawidłowości wykazanego zobowiązania podatkowego w złożonej deklaracji w związku z określeniem przez podatniczkę niewłaściwego roku produkcji samochodu. Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do firmy A S.A., dealera samochodów marki Seat o ustalenie roku produkcji samochodu na podstawie numeru identyfikacyjnego VIN. Na podstawie dostępnych baz danych firma Iberia Motor poinformowała, że przedmiotowy samochód wyprodukowano w 1999 r. Również powołany przez organ biegły z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego ustalił, że samochód wyprodukowano w 1999 r. W celu ustalenia daty produkcji przedmiotowego pojazdu biegły dokonał rozkodowania jego numeru identyfikacyjnego za pomocą specjalistycznego programu komputerowego AUTO VIN.

Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257), akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są podmioty dokonujące każdej sprzedaży przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju, importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2). Przepis art. 80 ust. 3 pkt 3 stanowi, że obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Natomiast stawka podatku dla samochodu wyprodukowanego w 1999 r. wynosi 63,1% zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.).

W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego L. N. zarzuciła, że w decyzji powołano niewłaściwy numer identyfikacyjny jej samochodu, co doprowadziło do błędnych ustaleń dotyczących roku produkcji samochodu. Ponadto pracownicy organu orzekającego w sprawie nie dokonali oględzin samochodu. Natomiast z francuskich dokumentów, dowodu rejestracyjnego i faktury zakupu samochodu wynika, że samochód pochodzi z 2000 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia (...) nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wyjaśniając że błąd zawarty w decyzji jest błędem pisarskim i pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Zarówno bowiem w zapytaniu do firmy A S.A., jak również w odpowiedzi z tej firmy wymieniony został właściwy numer nadwozia samochodu podatniczki. W sentencji decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i trzykrotnie w uzasadnieniu decyzji podano właściwy numer nadwozia samochodu podatniczki. Ponadto błąd w decyzji został sprostowany postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) nr (...).

Bezzasadny jest zarzut niedokonania oględzin samochodu, ponieważ w sytuacji gdy dokumenty jednoznacznie wskazują na konkretne numery pojazdu, nie ma konieczności osobistego ich potwierdzania przez urzędników. Do odczytania danych i numerów umieszczonych w samochodach uprawnione są odpowiednie osoby i stacje diagnostyczne w trakcie przeglądów technicznych i rejestracyjnych. Natomiast daty na fakturze i we francuskim dowodzie rejestracyjnym określają datę pierwszej rejestracji samochodu, a nie datę produkcji samochodu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. N. wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie art. 90 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 1 i 3, art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym oraz naruszenie art. 7, art. 9, art. 83, art. 87 i art. 91 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej ustalenie roku produkcji samochodu nie powinno być w ogóle przedmiotem postępowania podatkowego, albowiem sam fakt pobierania podatku akcyzowego jest niezgodny z obecnie obowiązującymi przepisami i nie znajduje podstawy prawnej. W przedmiotowej sprawie wystąpiła kolizja przepisów ustawy o podatku akcyzowym z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską. Obowiązek zastosowania przez organy podatkowe art. 90 TWE wynika m.in. z art. 9, art. 87 i art. 91 Konstytucji RP, a także z systemu prawa wspólnotowego, w tym z orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczących bezpośredniego stosowania prawa przez organy administracyjne państw członkowskich. Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym. Ze względu na specyficzny charakter prawa stanowionego przez Traktat, żadne normy prawa wewnętrznego nie mogą mieć przed nim pierwszeństwa, aby nie pozbawiać go charakteru prawa wspólnotowego i nie podważać podstaw prawnych samej Wspólnoty. Obywatele maja prawo powoływać się na prawo wspólnotowe przed sądami i krajowymi organami administracyjnymi oraz wywodzić z nich korzystne dla siebie skutki prawne. Na importowane samochody używane nie wolno nakładać wyższego podatku niż na używane samochody krajowe, natomiast ustawa o podatku akcyzowym zawęża zakres przedmiotowy stosowania jej przepisów tylko do aut, które nie noszą polskich znaków rejestracyjnych. Dlatego organy podatkowe winny zastosować odpowiednie przepisy prawa z uwzględnieniem prawa wspólnotowego i na tej podstawie wydać decyzje.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając że Naczelnik Urzędu Celnego słusznie pobrał podatek akcyzowy należny z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, gdyż zastosował się do obowiązujących przepisów regulujących powyższą kwestię zawartych w ustawie o podatku akcyzowym oraz rozporządzeniu wykonawczym. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257), akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są podmioty dokonujące każdej sprzedaży przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju, importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2). Przepis art. 80 ust. 3 pkt 3 stanowi, że obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Prawo wspólnotowe reguluje kwestie odnoszące się do konstrukcji systemu akcyzowego oraz kwestie mające zastosowanie do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, natomiast państwom członkowskim pozostawiono swobodę w zakresie opodatkowania wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, ustalania stawek podatku akcyzowego w oparciu o stawki minimalne, a także określania szczegółowych warunków obowiązywania części zasad wspólnotowego systemu akcyzowego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, organy podatkowe nie mają kompetencji do ustalania, czy opodatkowanie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych podatkiem akcyzowym niezharmonizowanym narusza wymieniony przez skarżącą art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Przyjęcie, że organ podatkowy może nie stosować jakiegoś przepisu z uwagi na wątpliwości dotyczące jego "legalności", doprowadziłoby do podważenia obowiązującego porządku prawnego w państwie.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zasada nadrzędności prawa wspólnotowego nad prawem krajowym ma zastosowanie tylko wtedy, jeżeli w zakresie interpretacji na tle jakiejś dziedziny prawa objętej prawem wspólnotowym, pojawia się w praktyce polskiej rozbieżność z interpretacją stosowaną w ramach wspólnot europejskich. Tylko wówczas w przypadku braku wyraźnie odmiennej wskazówki interpretacyjnej, rozbieżność ta powinna skutkować przyjęciem interpretacji właściwej w ramach prawa wspólnotowego. Zasada nadrzędności prawa wspólnotowego miałaby zastosowanie w niniejszej sprawie w przypadku, gdyby prawo krajowe nie regulowało danego zagadnienia lub w przypadku, gdyby zaistniała niezgodność prawa krajowego z prawem wspólnotowym.

Przepisy podatkowe dotyczące opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych nie naruszają art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, bowiem stawka podatku akcyzowego nie jest uzależniona od kraju pochodzenia tegoż samochodu, ale jest zależna od wartości, pojemności silnika i wieku samochodu. Oznacza to, że przypadku samochodu osobowego o tej samej wartości, pojemności silnika i wieku stawka podatku będzie taka sama dla samochodu z kraju, jak i dla samochodu pochodzącego z innego kraju. Jednolitość traktowania odnosi się do stosowanej stawki podatku akcyzowego, ponieważ zależy ona wyłącznie od pojemności silnika oraz wieku samochodu. W przypadku samochodów powyżej 2 lat stosuje się stawki uzależnione od wieku samochodu, a nie od miejsca nabycia. Jednolitość odnosi się również do sposobu informowania organów podatkowych o powstaniu obowiązku podatkowego i momentu powstania obowiązku podatkowego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powyższej ustawy.

Przedmiotem postępowania podatkowego było określenie wysokości podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego po dniu 1 maja 2004 r. Organy podatkowe obu instancji, odmiennie niż skarżąca, uznały że zapłacony przez nią podatek jest należny.

Tego rodzaju sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w dniu 21 lutego 2007 r. (sygn. akt I SA/Wr 1827/06) i pogląd wyrażony w uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

W celu przesądzenia spornej kwestii w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy dokonując wymiaru podatku akcyzowego z zastosowaniem prawa krajowego nie doszło do naruszenia przepisów prawa wspólnotowego, które z dniem przystąpienia naszego kraju do grona państw członkowskich Unii Europejskiej jesteśmy jako państwo zobowiązani do przyjęcia i stosowania.

W sytuacji, gdy przepisy prawa wspólnotowego nie określają wprost charakteru prawnego relacji między prawem wspólnotowym a prawem krajowym oraz kompetencji sądów państw członkowskich w zakresie rozpoznawania i rozstrzygania spraw wspólnotowych, lukę tę wypełniają zasady w kształcie nadanym im przez orzecznictwo ETS i Sąd Pierwszej Instancji, w tym: zasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego w państwach członkowskich, zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa państw członkowskich oraz zasada efektywności prawa wspólnotowego (zasada ekwiwalentności).

Niezależnie od zasad ogólnych prawa wspólnotowego, gwarancję prawidłowego zastosowania prawa wspólnotowego, stanowią orzeczenia ETS odpowiadające na pytania prawne sądów krajowych w przedmiocie interpretacji pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego oraz ważności prawa wtórnego. Co do zasady, wykładnia prawa wspólnotowego dokonana przez ETS na podstawie art. 234 TWE wiąże tylko sąd krajowy, który skierował dane pytanie prawne i to tylko w konkretnej sprawie, bowiem brak jest wyraźnego przepisu nadającego tym orzeczeniom moc powszechnie obowiązującą. Faktycznie jednak orzeczenia prejudycjalne mają taką moc chociażby przez fakt powoływania się ETS na wcześniejsze swoje orzeczenia i dosłowne cytaty, na odmowę udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne rozpatrzone we wcześniejszym orzeczeniu. Również pominięcie orzeczeń ETS przez sąd krajowy może być potraktowane jako poważne i oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego, co z kolei może stanowić jedną z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej państwa.

Związanie sądu krajowego orzeczeniem zależy od sposobu udzielenia przez ETS odpowiedzi. Niekiedy ma ona charakter wskazówek, co sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę, z pozostawieniem temu sądowi możliwości dokonania własnych ustaleń i ocen; niekiedy dokonuje rozróżnienia wykładni prawa i jego stosowania - nota informacyjna, a niekiedy jest jednoznaczna lub dokładna na tyle, że w praktyce determinuje treść orzeczenia sądu krajowego.

Odnosząc się do mocy wiążącej orzeczeń ETS w czasie należy stwierdzić, że orzeczenia te, zasadniczo wiążą wstecz od dnia wejścia przepisu prawa wspólnotowego w życie.

W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygania brak jest orzeczenia ETS, niemniej jednak należy stwierdzić, że ETS w dniu 18 stycznia 2007 r. wydał orzeczenie wstępne w sprawie C-313/05, rozstrzygające tożsamą kwestię, a więc zgodność przepisów ustawy o podatku akcyzowym z przepisami TWE.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 25 TWE, 28 TWE i 90 TWE oraz art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. L 76, str. 1). Pytania te zostały przedłożone w ramach sporu zawisłego między M. Brzezińskim a Dyrektorem Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie podatku akcyzowego, który został nałożony na skarżącego w związku z nabyciem w Niemczech używanego pojazdu samochodowego celem jego przywiezienia do Polski.

We wspomnianym orzeczeniu ETS nie stwierdził, aby przepisy krajowe naruszyły art. 25 i art. 28 TWE, natomiast udzielając odpowiedzi na pytanie związane z interpretacją art. 90 TWE, powołując się na wcześniejsze swoje orzecznictwo, Trybunał wskazał, iż stanowi on w systemie traktatu uzupełnienie postanowień odnoszących się do zniesienia ceł oraz opłat o skutku równoważnym. Celem tego postanowienia jest zapewnienie swobodnego przepływu towarów między państwami członkowskimi w normalnych warunkach konkurencji poprzez wyeliminowanie wszelkich form ochrony mogącej wynikać z nakładania dyskryminujących podatków wewnętrznych na towary pochodzące z innych państw członkowskich. W dziedzinie opodatkowania używanych samochodów przywożonych z zagranicy art. 90 TWE służy zagwarantowaniu całkowitej neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy produktami znajdującymi się już na rynku krajowym a produktami przywożonymi z zagranicy. Art. 90 akapit pierwszy TWE zostaje naruszony, gdy podatek nakładany na produkty przywożone z zagranicy i podatek nakładany na podobne produkty krajowe są obliczane w różny sposób i zgodnie z innymi zasadami, co prowadzi - choćby tylko w niektórych przypadkach - do wyższego opodatkowania towaru przywiezionego z zagranicy. Zatem zgodnie z tym postanowieniem podatek akcyzowy nie powinien obciążać produktów pochodzących z innych państw członkowskich bardziej niż obciąża on podobne produkty krajowe. W celu zagwarantowania neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy używanymi samochodami osobowymi znajdującymi się już na rynku krajowym a podobnymi samochodami przywożonymi z państwa członkowskiego innego niż Rzeczypospolita Polska należy więc porównać, zdaniem Trybunału, skutki podatku akcyzowego obciążającego te ostatnie pojazdy ze skutkami rezydualnego podatku akcyzowego obciążającego te pierwsze pojazdy, które zostały już opodatkowane tym podatkiem przy pierwszej ich rejestracji.

Zatem z powyższych rozważań wynika, iż art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. W istocie dane opodatkowanie można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych, oraz że w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków.

Na organach podatkowych spoczywa więc obowiązek zbadania, czy taki wzrost stawki dotyczy wyłącznie pojazdów używanych pochodzących z innego państwa członkowskiego niż Rzeczpospolita Polska oraz czy z kolei w przypadku pojazdów używanych zarejestrowanych w Polsce jako nowe, stawka rezydualnego podatku akcyzowego zawartego w wartości takiego pojazdu pozostaje niezmienna. W ramach tego postępowania organy muszą uwzględnić, po pierwsze, jednokrotność podatku akcyzowego dla wszystkich pojazdów, które są przeznaczone do zarejestrowania w Polsce, zarówno nowych, jak i używanych, niezależnie od tego, czy zostały wyprodukowane na terytorium kraju, czy przywiezione z innych państw członkowskich. Po drugie, dokonać rozróżnienia na dwie kategorie pojazdów, a mianowicie na te, które są sprzedawane jako używane w okresie dwóch lat kalendarzowych od daty ich produkcji, przy czym rok ich produkcji uważa się za pierwszy rok kalendarzowy i z drugiej strony, na pozostałe. Jest to o tyle istotne, ponieważ stawka podatku akcyzowego, która obciąża pojazdy używane sprzedawane po więcej niż dwóch latach od daty ich produkcji, jest obliczana zgodnie z wzorem przewidzianym w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2006 r. zmieniającego powyższe rozporządzenie - Dz. U. Nr 210, poz. 1551). Stosowanie tego wzoru wprost prowadzi do wzrostu stawki wraz z wiekiem pojazdu.

W świetle powyższych wywodów, a zwłaszcza z uwagi na fakt nie przeprowadzenia analizy porównawczej przez organy podatkowe, o jakiej mowa w wyroku ETS, decyzje obu instancji jako naruszające prawo podlegają wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, mimo wyraźnego w tej kwestii stanowiska Trybunału, brak jest jednak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania przez sąd w zakresie, czy taki wzrost stawki dotyczy wyłącznie pojazdów używanych pochodzących z innego państwa członkowskiego niż Polska oraz czy z kolei w przypadku pojazdów używanych zarejestrowanych w Polsce jako nowe, stawka rezydualna podatku akcyzowego zawartego w wartości takiego pojazdu pozostaje niezmienna. Sąd administracyjny, na mocy przepisu art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) a także art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jest bowiem kompetentny jedynie do kontroli zaskarżonych orzeczeń z punktu widzenia zgodności z prawem, a nie podejmowania rozstrzygnięć merytorycznych o charakterze kształtującym. Podkreślenia wymaga także fakt, iż przyjęte przez ustawodawcę krajowego rozwiązanie mieści się w granicach autonomii proceduralnej państw członkowskich przyznanej przez prawo wspólnotowe i w tzw. "minimalnym standardzie ochrony" określonym przez ETS w orzecznictwie.

Tym samym oznacza to brak podstaw prawnych do merytorycznego załatwienia sprawy. Jednocześnie organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę będzie zobowiązany do ustosunkowania się w kwestii nadpłaty.

Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem prawa. Organy obu instancji wprawdzie przeprowadziły postępowanie w granicach swoich kompetencji, także z zastosowaniem wskazanych procedur postępowania podatkowego, to jednak zastosowanie przepisów krajowego prawa materialnego nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa wspólnotowego. Wskazane przepisy ustawy o podatku akcyzowym są bowiem niezgodne z art. 90 akapit pierwszy TWE, w zakresie, w jakim stawka podatku akcyzowego, według której jest on nakładany na używane samochody, sprowadzone z innych państw członkowskich, przewyższa ułamek odpowiadający rezydualnemu podatkowi zawartemu w wartości porównywalnego samochodu używanego, na który podatek został nałożony w Polsce, kiedy był on nowy.

Tak więc przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy obu instancji zobowiązane są do przeprowadzenia postępowania z zastosowaniem prowspólnotowej wykładni prawa krajowego. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wbrew zarzutom skargi istotne dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania jest ustalenie roku produkcji samochodu nabytego przez skarżącą. Organy podatkowe zasadnie ustaliły na podstawie informacji zasięgniętej u dealera samochodów marki Seat w firmie A S.A oraz na podstawie opinii biegłego, że samochód nabyty przez skarżącą został wyprodukowany w roku 1999. Natomiast w dowodzie rejestracyjnym oraz w fakturze zakupu podano rok oddania samochodu do eksploatacji, który nie zawsze jest tożsamy z rokiem produkcji samochodu.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i orzekł na podstawie art. 200 zwrot kosztów postępowania. Wyliczając koszty postępowania sądowego, Sąd wziął pod uwagę wpis w kwocie 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie (...) stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).