I SA/Wr 414/18, Umorzenie postępowania wobec braku możliwości zaspokojenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2543489

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2018 r. I SA/Wr 414/18 Umorzenie postępowania wobec braku możliwości zaspokojenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.).

Sędziowie WSA: Dagmara Dominik-Ogińska, Kamila Paszowska-Wojnar.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp. jawnej z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 21 lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) 2017 r., (...) na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, dalej: u.p.e.a.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (dalej tez: Urząd Skarbowy, organ I instancji) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego "A" sp. z o.o. spółka jawna w L. (dalej: skarżąca, spółka, zobowiązana), albowiem w wyniku przeprowadzonych czynności stwierdził, że spółka nie posiada majątku i źródeł dochodów, do których mógłby skierować skuteczne środki egzekucyjne, co sprawia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W zażaleniu na to postanowienie spółka domagała się jego uchylenia, albowiem nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło przedwcześnie, bowiem organ nie zbadał sytuacji majątkowej spółki kompleksowo jak również, czy środki na pokrycie istniejących zaległości nie zostaną zgromadzone. Ponadto materiał dowodowy nie został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej a organ dokonał oceny materiału z naruszeniem swobodnej oceny dowodów Postanowieniem z dnia (...) 2018 r., nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej też: organ II instancji), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. dalej: k.p.a.) w zw. z art. 17 i art. 18 oraz z art. 59 u.p.e.a. zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zaznaczył, że podjęte przez organ egzekucyjny działania, zmierzające do zebrania informacji o majątku zobowiązanej, okazały się bezskuteczne. Organ egzekucyjny przedsięwziął wszystkie możliwe działania zmierzające do ustalenia składników majątku, pozwalających na zastosowanie środków egzekucyjnych. Zebrane dowody są - zdaniem organu - wystarczające do stwierdzenia, że zobowiązana spółka nie posiada majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego i uzyskanie na drodze egzekucji środków, które przewyższyłyby wydatki egzekucyjne. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie w sposób wyczerpujący i kompleksowy. W drodze korespondencji z właściwymi podmiotami publicznymi ustalono m.in., że zobowiązana nie figuruje jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości oraz pojazdów mechanicznych (informacje uzyskane z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Informacji Pojazdów i Kierowców). Na podstawie informacji uzyskanych z aplikacji Ognivo (prowadzonej przez Krajową Izbę Rozliczeniową) oraz rejestru rachunków bankowych CERBER nie uzyskano informacji o rachunkach bankowych innych, niż zajęty w banku "B" S.A. Podjęte przez organ egzekucyjny próby zajęcia rachunku bankowego w "C" S.A. oraz innej wierzytelności pieniężnej w "D" sp. z o.o. z/s w I. się nieskuteczne. Ustalono ponadto, że w składanych w organie podatkowym deklaracjach VAT-7 za rok 2017 r. spółka nie wykazywała żadnych obrotów z prowadzonej działalności gospodarczej. Również w zasobach Jednolitego Pliku Kontrolnego nie ujawniono żadnych kontrahentów zobowiązanej. Z analizy danych zawartych w bazie Urzędu Skarbowego wynika, że nie zostały odnotowane tam żadne zdarzenia gospodarcze, jak i informacje podatkowe mające wpływ na możliwość zastosowania środków egzekucyjnych. Nie ustalono wobec tego majątku mogącego stanowić przedmiot egzekucji.

Organ zaznaczył, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie może polegać na oczekiwaniu zmiany sytuacji majątkowej zobowiązanego, bez określonych szans na realizację roszczeń, gdyż wiązałoby się to z zaniechaniem działań. Nie może ono również stwarzać pozorów działań, bowiem zasadniczym celem postępowania egzekucyjnego nie jest poszukiwanie "w nieskończoność" hipotetycznego majątku zobowiązanej. W tym kontekście nie mogą zatem przynieść oczekiwanego przez skarżącą skutku, zawarte w zażaleniu, sugestie co do możliwości zainicjowania przez wierzyciela postępowania o wyjawienie majątku, na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 71 u.p.e.a. Dalej wskazał organ, iż na dzień umorzenia postępowania egzekucyjnego łączna kwota zadłużenia spółki wynikająca z administracyjnych tytułów wykonawczych objętych zaskarżonym postanowieniem, wynosiła 930. 438,80 zł należności głównej plus odsetki oraz koszty egzekucyjne w wysokości 71.733 zł. Nie ma zatem szans na realizację ww. roszczeń przy egzekucji z rachunku bankowego, z którego dłużnik zajętej wierzytelności w ostatnich 3 miesiącach, poprzedzających wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (IX-XI 2017 r.), przekazał łącznie kwotę 812.36 zł. Nie ma zatem podstaw do uznania, że dalsza egzekucja będzie skuteczna.

Zarzuty zgłoszone w zażaleniu organ uznał zatem za bezzasadne.

W skardze, skarżąca spółka wniosła o o uchylenie postanowień obu instancji zarzucając naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 59 § 2 u.p.e.a. przez uznanie za uzasadnione umorzenie postępowania egzekucyjnego przez organ I instancji w sytuacji gdy organ ten nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego sprawie, który pozwoliłby na stwierdzenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, co zarazem sprawia, iż przedwczesne jest uznanie ze strony organu II instancji, że wystąpiła w sprawie przesłanka wynikająca z art. 59 2 u.p.e.a. uzasadniająca wydanie postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej, zwłaszcza gdy organ II instancji również samodzielnie nie podjął żadnych działań w celu ustalenia stanu majątkowego skarżącej, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, czy nie zachodzą inne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazane w art. 59 § pkt 1-10 u.p.e.a. lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 56 5 pkt 1-5 u.p.e.a, co zarazem sprawia, iż skarżąca nie jest przekonana o słuszności przyjętego rozstrzygnięcia, a zaskarżone postanowienie niewątpliwie zostało wydane z naruszeniem zasady zaufania do działania organów oraz zasady przekonywania;

3. art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności, bowiem:

- organ II instancji nie rozpatrzył powtórnie merytorycznie sprawy, a ograniczył się jedynie rozpatrzenia zarzutów podniesionych w zażaleniu (i to nie wszystkich), co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia,

- organ II instancji samodzielnie nie podjął jakichkolwiek działań w celu ustalenia stanu majątkowego strony, mimo iż wskazywano na taką konieczność, a co pozostaje bez znaczenia w sprawie, zwłaszcza gdy organ II instancji sam stwierdził, iż nie ustalono majątku mającego stanowić przedmiot egzekucji (umorzenie postępowania egzekucyjnego jest zatem przedwczesne),

- organ II instancji nie wykazał jakoby skarżąca nie posiadała środków przewyższających wydatki egzekucyjne, ani że w przyszłości środki te nie zostaną przez nią zgromadzone, mimo iż w jego ocenie stan ten powinien mieć charakter definitywny, co umożliwiłoby zastosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a.

W uzasadnieniu strona podniosła, stan faktyczny sprawy nie został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a rozstrzygnięcie organu nastąpiło w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Umorzenie postępowania nastąpiło przedwcześnie albowiem organ egzekucyjny nie zbadał sytuacji majątkowej spółki w sposób kompleksowy (brak weryfikacji środków trwałych oraz wyposażenia)

Ponadto zarzucono naruszenie dwuinstancyjności postępowania, gdyż organ II instancji nie dokonał jakichkolwiek własnych ustaleń w zakresie stanu majątkowego spółki (brak protokołu o stanie majątkowym w aktach sprawy), ograniczył się do ustosunkowania do zarzutów postawionych przez stronę skarżącą i to nie wszystkich a postępowanie zażaleniowe ukierunkowane było na obronę stanowiska organu I instancji. Organ egzekucyjny nie wykazał ponadto, iż stan braku możliwości wyegzekwowania kwot przewyższających wydatki egzekucyjne ma charakter definitywny, tj. nie zbadał, czy środki na pokrycie istniejącej zaległości podatkowych nie zostaną przez spółkę zgromadzone.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Powołana regulacja prawna wskazuje, że zaskarżone akty mogą być uchylone tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić skuteczny zarzut naruszenia prawa w oznaczonym wyżej zakresie. Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym w sprawie zastosowania). Równocześnie na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zatem zakresem rozpoznania sądu objęte są wszystkie rozstrzygnięcia wydane w ramach danej sprawy administracyjnej. Działania takie służyć mają zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy organy prawidłowo umorzyły postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej spółki na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.

Zdaniem organów, w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dokonano w stosunku do zobowiązanej szeregu czynności w celu ustalenia posiadanych przez nią składników majątkowych i źródeł dochodów, wykorzystując w tym zakresie wszelkie dostępne możliwości, adekwatne do złożoności sprawy oraz rodzaju i wysokości egzekwowanej należności, w wyniku, których ustalono, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne i to skutkowało umorzeniem tego postępowania na zasadzie art. 59 § 2 u.p.e.a.

Według strony zaś, postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przedwcześnie, albowiem działania organów były niewystarczające do uznania, że w toku postępowania nie uzyska się środków przewyższających wydatki.

Analiza prawna Sądu ograniczona jest do kwestii istnienia bądź nieistnienia przesłanki dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.

Zgodnie z treścią art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny nie prowadzi zatem egzekucji należności pieniężnej, gdy z góry wiadomo, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, a więc jeżeli w toku postępowania okaże się, iż zobowiązany nie posiada żadnego majątku ruchomego, wierzytelności pieniężnych, czy też praw majątkowych, w stosunku do których możliwa byłaby egzekucja przy zastosowaniu określonych w ustawie środków egzekucyjnych. Założeniem powyższej regulacji jest również ochrona wierzyciela przed dalszym ponoszeniem (generowaniem) kosztów egzekucyjnych. Stosownie do art. 64c § 4 u.p.e.a. wierzyciel pokrywa bowiem koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Warunkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. jest dokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn braku możliwości zaspokojenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W rozpoznawanej sprawie, w postępowaniu egzekucyjnym przeprowadzono szereg czynności, zmierzających do ustalenia majątku zobowiązanej spółki, do którego można by skierować skuteczną egzekucję. W wyniku poszukiwania majątku nie ustalono jednak żadnego, który podlegałby egzekucji. I tak organ egzekucyjny:

a) w drodze korespondencji z właściwymi podmiotami publicznymi dokonał ustaleń m.in., że zobowiązana nie figuruje jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości oraz pojazdów mechanicznych (informacje uzyskane z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Informacji Pojazdów i Kierowców),

b) na podstawie informacji uzyskanych z aplikacji Ognivo (prowadzonej przez Krajową Izbę Rozliczeniową) oraz rejestru rachunków bankowych CERBER nie uzyskał informacji o rachunkach bankowych innych, niż zajęty w banku "B" S.A.,

c) p odjęte przez organ egzekucyjny próby zajęcia rachunku bankowego w "C" S.A. oraz innej wierzytelności pieniężnej w "D" sp. z o.o. z/s w I. okazały się nieskuteczne,

d) ustalił, że w składanych w organie podatkowym deklaracjach VAT-7 za rok 2017 r. spółka nie wykazywała żadnych obrotów z prowadzonej działalności gospodarczej, jak również w zasobach Jednolitego Pliku Kontrolnego nie ujawniono żadnych kontrahentów zobowiązanej,

e) przeanalizował dane zawarte w bazie Urzędu Skarbowego, z których wynika, że nie zostały odnotowane tam żadne zdarzenia gospodarcze, jak i informacje podatkowe mające wpływ na możliwość zastosowania środków egzekucyjnych,

f) podjęto próby kontaktu z osobą reprezentującą spółkę, która w okresie trwającego od września 2016 r. postępowania egzekucyjnego nie wykazała woli współpracy z organem egzekucyjnym, a kontakt nastąpił dopiero po otrzymaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego,

g) w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązana nie wskazała środków egzekucyjnych, z których można byłoby prowadzić egzekucję.

W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, uprawnione było stwierdzenie, że brak jest majątku, z którego można było prowadzić dalszą skuteczną egzekucję. Słusznie zatem organy doszły do wniosku, że zasadne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w myśl art. 59 § 2 u.p.e.a. Wskazać także należy, że strona podważając umorzenie postępowania egzekucyjnego, nie wskazała ani w trakcie postępowania egzekucyjnego ani w zażaleniu, ani też w skardze - żadnego majątku, z którego organ egzekucyjny, miałby możliwość zaspokojenia należności jakie obejmują wydane w sprawie tytuły wykonawcze, ale także dawałby możliwość uzyskania w toku postępowania egzekucyjnego kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Za organem odwoławczym należy wskazać, że poza ogólnymi twierdzeniami o możliwości zweryfikowania przez organ środków trwałych spółki, kontynuowania egzekucji z rachunku bankowego lub przeprowadzenia postępowania o wyjawienie majątku, spółka nie wskazała ani jednego konkretnego substratu majątkowego, który mógłby stanowić skuteczne źródło zaspokojenia zaległości, oczekując tym samym od organu egzekucyjnego przewlekania postępowania w poszukiwaniu hipotetycznego majątku. Zobowiązany powinien przyczyniać się do gromadzenia dowodów i nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem egzekucyjnym.

Istotne jest również i to, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o aktualną sytuację majątkową zobowiązanej spółki a umorzenie postępowania egzekucyjnego obecnie nie zamyka drogi do ponownego wszczęcia egzekucji w sytuacji, gdy stan majątkowy zobowiązanego ulegnie zmianie. Stosownie bowiem do treści art. 61 u.p.e.a., wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródło dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu wad, które prowadziłyby do konieczności jego wyeliminowania z obrotu prawnego, w szczególności nie został naruszony żaden ze wskazanych w skardze przepisów k.p.a.

Nie jest bowiem zasadny zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ten przepis określa więc niezbędne elementy uzasadnienia postanowienia, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę sądową. Strona wnosząca skargę w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie postanowienia nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub ze sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową. Zarzut ten zmierza bowiem w gruncie rzeczy do podjęcia polemiki z rozstrzygnięciem organu.

Sąd nie dopatrzył się również uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz przedstawiono w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom k.p.a. Natomiast okoliczność, że za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podatkowego przyjęto fakty nie odpowiadające oczekiwaniom strony, nie świadczy o wadliwości poczynionych ustaleń. Dlatego też Sąd uznał, że zarzuty skarżącej są nieuzasadnione. Organ II instancji rozpatrzył sprawę w warunkach postępowania zażaleniowego i swoje ustalenia prawidłowo ujął w formę uzasadnienia postanowienia, nie naruszając w żaden sposób zasady dwuinstancyjności. Ewentualne nie odniesienie się do któregoś z zarzutów zażalenia nie może być uznane za uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem którykolwiek z argumentów zażalenia organ uznał za zasadny, to nie wydałby postanowienia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd nie podziela także i pozostałych zarzutów skargi, a dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego. Skarżąca zarzuca organowi niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, że nałożenie na organ określonych obowiązków dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.) nie oznacza, że organ ponosi całkowicie ciężar udowodnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona nie może być bowiem zwolniona z wskazania faktów, na których opiera swoje żądania. Sąd nie naruszył również innych powołanych w skardze przepisów k.p.a. (art. 8, art. 11, art. 124 § 2 k.p.a.) ani u.p.e.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd po myśli art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.