I SA/Wr 401/19, Uznanie danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3059755

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2019 r. I SA/Wr 401/19 Uznanie danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek.

Sędziowie WSA: Kamila Paszowska-Wojnar (spr.), Piotr Kieres.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług

I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną;

II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Postępowanie przed organem podatkowym.

1.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej spółka A (dalej jako: Wnioskodawca, Skarżący, Spółka) przedstawiła następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca będąc właścicielem towarów (w tym półproduktów złota, włącznie ze złomem, fragmentami biżuterii) przemieszcza je na teren Niemiec celem przetopu do formy złota inwestycyjnego. Następnie towary te zostają zapisane na rachunku złota (koncie metalowym) prowadzonym przez rafinerię dokonującą przetopu złota. W zależności od sytuacji albo sama spółka zleca wykonanie na nich określonych prac albo też złoto na koncie metalowym sprzedane zostaje innemu podmiotowi na terenie Niemiec (m.in. zdarza się, że sprzedane zostaje podmiotowi polskiemu). W takim przypadku obydwa polskie podmioty (zarówno spółka jak i jej kontrahent) są zarejestrowane jako podatnicy VAT UE na terenie Polski. W momencie wywozu towary każdorazowo wywożone są celem wykonania na nich prac jednak mogą one nie zostać powrotnie przywiezione do kraju, jeżeli po wywozie spółka zdecyduje się na ich sprzedaż na terenie Niemiec. Spółka wskazała, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy sytuacji, w której sprzedaje ona złoto na koncie metalowym spółce polskiej (zarejestrowanej jako podatnik VAT UE na terenie Polski) gdzie złoto wywiezione zostało na teren Niemiec w celu jego przerobu, lecz nie powróciło do Polski.

W uzupełnieniu wniosku wskazano ponadto, że spółka nie posiadała właściwego i ważnego numeru identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadany przez inne państwo członkowskie niż Polska. Spółka posiada wyłącznie właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierający dwuliterowy kod PL. Ponadto skarżąca przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy lub w terminach późniejszych, określonych w art. 42 ust. 12 ustawy o VAT posiadała w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem zapytania, zostały wywiezione z terytorium kraju na terytorium Niemiec. W szczególności spółka posiada każdorazowo wyciąg z rachunku złota (konta metalowego), który zawiera potwierdzenie dotarcia towaru.

1.2. W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy opisaną transakcję należy uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, dalej ustawa o VAT)?

2. W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie, w jaki sposób należy wykazać taką transakcję w informacji podsumowującej?

1.3. Przedstawiając własne stanowisko odnośnie pytania pierwszego strona skarżąca stwierdziła, że stosownie do brzmienia art. 13 ust. 3, 4 i 5 ustawy o VAT opisaną we wniosku transakcję należy zakwalifikować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W odniesieniu do pytania drugiego w ocenie skarżącej powyższe transakcje należałoby wykazywać w ramach złożonej informacji podsumowującej, ze wskazaniem jako podatnika nabywcy, poprzedzonego kodem PL. Jednak z uwagi na fakt, iż sytuacja taka nie została przewidziana przez ustawodawcę na poziomie przepisów rozporządzenia dotyczących informacji podsumowujących brak jest możliwości wskazania Polski, pomimo, że w myśl przepisów ustawy dokonana transakcja winna zostać zakwalifikowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Stąd też w informacji podsumowującej wskazać należy polski NIP poprzedzony DE, ponieważ dokument e-deklaracji nie przyjmuje polskiego przedrostka PL, a bez przedrostka nie pozwala na zapisanie i wysyłanie pliku (deklaracji).

1.4. Wskazaną na wstępie interpretacją indywidualną organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

Organ stwierdził, że art. 13 ust. 3 ustawy o VAT rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności, które nie mają charakteru czynności dwustronnych, polegających na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego państwa członkowskiego, w którym mają posłużyć do działalności gospodarczej podatnika. W przypadku tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów polski dostawca pełni równocześnie rolę nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Organ uznał, że dokonane przemieszczenie z Polski na terytorium Niemiec towarów, które zostały po przemieszczeniu sprzedane, stanowi dla niego wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

Powołując przepis art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, organ wskazał, że transakcję polegającą na przemieszczeniu własnych towarów z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, należy wykazać w informacji podsumowującej, jeżeli zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis ten wprowadza obowiązek dokonania dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca nie posiadał właściwego i ważnego numeru identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadany przez inne państwo członkowskie niż Polska, posiada on wyłącznie właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierający dwuliterowy kod PL. Tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w związku z czym tej czynności nie wykazuje się w informacji podsumowującej.

2. Postępowanie przed sądami administracyjnymi.

2.1. Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 585/16, tutejszy Sąd oddalił skargę Spółki na powyższą interpretację indywidualną. W uzasadnieniu wyroku Sąd, powołując art. 13 ust. 3 ustawy o VAT wskazał, że za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika. Sąd stwierdził następnie, że zasadnie organ uznał, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy dokonane przez spółkę przemieszczenie z Polski na terytorium Niemiec towarów, które zostały po przemieszczeniu sprzedane, stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w powołanym art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

Tym samym, w ocenie Sądu, skoro transakcję polegającą na przemieszczeniu własnych towarów z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT należy zakwalifikować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w konsekwencji na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT dostawę tę należy wykazać w informacji podsumowującej, jeżeli zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT.

Dalej Sąd zwrócił uwagę, że analiza art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 14 ustawy o VAT uprawnia do stwierdzenia, iż w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT brak jest zewnętrznego nabywcy, a dostawca w kraju jest równocześnie nabywcą w innym kraju członkowskim, do którego przemieści towary. Warunki jakie winien spełniać nabywca mają tym samym zastosowanie do dostawcy, czyli powinien on posiadać właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo właściwe dla nabywcy. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą uprawniony jest do dokonywania dostawy towarów (świadczenia usług) nie tylko na terytorium swojego kraju, ale także na terenie innych państw członkowskich. W celu zapewnienia jednolitego systemu opodatkowania dokonywanych poza terytorium kraju transakcji, podmioty te zobowiązane są do rejestracji jako podatnicy podatku od wartości dodanej, na terytorium danego państwa członkowskiego. Nie ma bowiem przeszkód, aby jeden podmiot był zarejestrowanym podatnikiem w kilku państwach członkowskich.

Stwierdził dalej Sąd, że przywołany art. 42 ust. 1 ustawy o VAT określa przypadki, w których do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów można zastosować stawkę VAT 0%. W ocenie Sądu konsekwentnie należy przyjąć, że podatnik obowiązany jest składać w urzędzie skarbowym informację podsumowującą dotyczącą wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sytuacji, gdy do przedmiotowej dostawy stosuje się 0% VAT-u. Warunkiem zaś zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% jest między innymi - wynikające z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT - dokonanie dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej.

Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie niezbędne jest ustalenie normatywnego znaczenia zwrotu "właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy". W tym celu konieczne jest odwołanie się do zawartej w art. 13 ust. 1 i 3 ustawy o VAT definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Z definicji tej wynika, że przez państwo członkowskie właściwe do nadania numeru identyfikacji nabywcy rozumieć należy państwo inne niż Rzeczpospolita Polska. W przepisach tych jednoznacznie wskazuje się, że ustawodawca ma na myśli państwo członkowskie inne niż terytorium kraju, za które to zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o VAT uznać należy Rzeczpospolitą Polską.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu aby stosować stawkę "0" przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów nabywca powinien posiadać numer identyfikacji nadany mu przez państwo członkowskie inne niż RP. Sąd podkreślił również, że skoro obowiązek składania informacji podsumowującej dotyczy tylko transakcji ze stawką "0", zatem skoro podmiot gospodarczy nie jest uprawniony do skorzystania z preferencyjnej stawki VAT 0% nie jest on również zobowiązany do złożenia informacji podsumowującej. W związku z powyższym prawidłowo w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie informacji podsumowujących o dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostawach (Dz. U. z 2013 r. poz. 724), wśród dopuszczalnych kodów i nazw krajów nie podaje się nazwy Polska i kodu PL. W ocenie Sądu do tych samych wniosków prowadzi analiza przepisu art. 2 pkt 11 ustawy o VAT.

Sąd podkreślił również, że zaproponowane przez Skarżącego rozwiązanie zmierzające do obejścia obowiązujących przepisów w tym ww. rozporządzenia a polegające na modyfikacji posiadanego przez Spółkę numeru nadanego w RP przez zastąpienie kodu PL przez DE jest niezgodne z prawem i jako takie może rodzić konsekwencje wynikające z art. 81 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego skarbowego.

2.2. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2019 r. w sprawie I FSK 138/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok tutejszego Sądu i przekazał Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA podkreślił w uzasadnieniu powyższego wyroku, że dla rozstrzygnięcia tej sprawy kluczowe znaczenie ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 lutego 2017 r., w sprawie C -21/16, (...), ECLI:EU:C:2017:106. W wyroku tym Trybunał orzekł, że artykuł 131 i art. 138 ust. 1 dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, aby organ podatkowy danego państwa członkowskiego odmawiał zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy z podatku od wartości dodanej z tego tylko względu, że w momencie tej dostawy nabywca, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim przeznaczenia i posiadający numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej ważny do dokonywania transakcji w tym państwie, nie jest ani zarejestrowany w systemie wymiany informacji o podatku od wartości dodanej, ani objęty systemem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia, chociaż nie istnieje żadna konkretna poszlaka wskazująca na popełnienie oszustwa podatkowego oraz ustalono, że przesłanki materialnoprawne zwolnienia z podatku od wartości dodanej zostały spełnione.

NSA zauważył, że Sąd zaakceptował stanowisko organu, zgodnie z którym dokonane przez Wnioskodawcę przemieszczenie z Polski na terytorium Niemiec towarów, które zostały po przemieszczeniu sprzedane, stanowi dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, a zatem, że spełnione są określone w tym przepisie przesłanki (faktyczne przemieszczenie przez podatnika z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego UE towarów, w stosunku do których podatnikowi przysługiwało prawo do dysponowania nimi jak właściciel na terytorium kraju oraz to, że sprowadzone przez podatnika towary na terytorium innego państwa członkowskiego powinny mu posłużyć do działalności gospodarczej na terytorium tego innego państwa członkowskiego). Zaznaczono, że na brak powyższych przesłanek warunkujących uznanie dostawy za wewnątrzwspólnotową nie wskazywał zarówno organ interpretacyjny jak i Sąd, a w szczególności nie kwestionowano, że sprowadzone przez podatnika towary na terytorium innego państwa członkowskiego służą mu do czynności wykonywanych przez niego jako podatnika podatku od wartości dodanej na terytorium tego innego państwa członkowskiego.

NSA uznał natomiast za niezasadne stanowisko Sądu, zgodnie z którym zastosowanie stawki podatku 0% nie było w sprawie możliwe, ponieważ Wnioskodawca nie posiadał właściwego i ważnego numeru identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadany przez inne państwo członkowskie niż Polska, a posiada on wyłącznie właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspótnotowych zawierający dwuliterowy kod PL. Podkreślił NSA, że dokonana przez Sąd wykładnia art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT uzależnia zastosowanie stawki podatku 0% od spełnienia warunku formalnego uzyskania przez nabywcę ważnego numeru identyfikacyjnego VAT niezależnie od tego, że nie budzi wątpliwości spełnienie warunków materialnych, gdy tymczasem prounijna wykładnia powyższego przepisu wskazuje na to, że uzyskanie przez nabywcę ważnego numeru identyfikacyjnego VAT w celu dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowych nie może być bezwzględnym warunkiem uzyskania przez dostawcę prawa do zastosowania stawki podatku 0%, jeżeli nie budzi wątpliwości, że materialne przesłanki w zakresie dostawy wewnątrzwspólnotowej zostały spełnione.

NSA podzielił natomiast stanowisko Sądu, że numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT to numer danego podmiotu, który został nadany przez inne państwo członkowskie niż Polska, ponieważ tylko w innych niż Polska państwach członkowskich występuje podatek od wartości dodanej, zgodnie z treścią art. 2 pkt 11 ustawy o VAT. Wykładnia językowa powołanych wyżej przepisów ustawy o VAT, nie może mieć jednak przesądzającego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ ich wykładnia prounijna nakazuje przyjąć, że brak spełnienia warunku formalnego w postaci braku nadania nabywcy numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nie może stanowić przesłanki do odmowy zastosowania stawki 0% VAT w sytuacji, w której nie ma wątpliwości, że spełnione zostały warunki materialne dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Uzasadnienie prawne

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje.

3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. Na wstępie należało zauważyć, iż dla rozpatrzenia skargi istotne znaczenie ma fakt, że sprawa była przedmiotem oceny przez NSA, który wyrokiem z dnia 21 lutego 2019 r. w sprawie I FSK 138/17 uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 585/16. Oznacza to, że ramy kognicji Sądu rozpoznającego obecnie skargę zostały ograniczone rozstrzygnięciem NSA. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 670/11, opubl. CBOSA). W związku z powyższym tylko zmiana stanu faktycznego, czy prawnego pozwala na odstąpienie od oceny i wskazań zawartych w wyroku NSA. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała.

3.3. Jak pokreślił NSA, w sprawie kluczowe znaczenie ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 lutego 2017 r., w sprawie C -21/16, (...), ECLI:EU:C:2017:106. W wyroku tym Trybunał orzekł, że "artykuł 131 i art. 138 ust. 1 dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, aby organ podatkowy danego państwa członkowskiego odmawiał zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy z podatku od wartości dodanej z tego tylko względu, że w momencie tej dostawy nabywca, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim przeznaczenia i posiadający numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej ważny do dokonywania transakcji w tym państwie, nie jest ani zarejestrowany w systemie wymiany informacji o podatku od wartości dodanej, ani objęty systemem opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia, chociaż nie istnieje żadna konkretna poszlaka wskazująca na popełnienie oszustwa podatkowego oraz ustalono, że przesłanki materialnoprawne zwolnienia z podatku od wartości dodanej zostały spełnione. W tym wypadku art. 138 ust. 1 owej dyrektywy, interpretowany w świetle zasady proporcjonalności, stoi również na przeszkodzie takiej odmowie, jeżeli sprzedawca wiedział o sytuacji nabywcy w zakresie podatku od wartości dodanej i był przekonany, że nabywca zostanie w późniejszym czasie zarejestrowany ze skutkiem wstecznym jako wewnątrzwspólnotowy podmiot gospodarczy".

W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał stwierdził, że ani uzyskanie przez nabywcę ważnego numeru identyfikacyjnego VAT w celu dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowych, ani rejestracja nabywcy w systemie VIES nie stanowią materialnych przesłanek zwolnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej z VAT. Są to wyłącznie wymogi formalne, które nie mogą podważać prawa sprzedawcy do zwolnienia z VAT, ponieważ materialne przesłanki w zakresie dostawy wewnątrzwspólnotowej zostały spełnione (pkt 32 uzasadnienia i powołane tam orzecznictwo). Trybunał przypomniał, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem przepis krajowy wykracza poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku, jeśli uzależnia w istocie prawo do zwolnienia z VAT dostawy wewnątrzwspólnotowej od spełnienia obowiązków formalnych, nie uwzględniając wymogów materialnych, a w szczególności nie biorąc pod uwagę kwestii, czy zostały one spełnione. Transakcje powinny być bowiem opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech (pkt 34 i powołane tam orzecznictwo). Dlatego w ocenie Trybunału, jeśli dostawa towarów spełnia przesłanki przewidziane w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT, to jest ona zwolniona z VAT (pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).

3.4. Podążając za wiążącym w sprawie stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku w sprawie I FSK 138/17, Sąd stwierdza, że prounijna wykładnia art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wyklucza uzależnianie zastosowania stawki podatku 0% od posiadania przez Wnioskodawcę właściwego i ważnego numeru identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadanego przez inne państwo członkowskie niż Polska, w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości spełnienie przez Wnioskodawcę warunków materialnych w zakresie dostawy wewnątrzwspólnotowej, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

W sprawie nie kwestionowano bowiem, że spełnione zostały przesłanki warunkujące uznanie przedmiotowej dostawy za wewnątrzwspólnotową, w szczególności zaś tego, że sprowadzone przez podatnika towary na terytorium innego państwa członkowskiego służą mu do czynności wykonywanych przez niego jako podatnika podatku od wartości dodanej na terytorium tego innego państwa członkowskiego. Stanowisko to zostało również zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku.

Trzeba też wskazać, że numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT to niewątpliwie numer danego podmiotu, który został nadany przez inne państwo członkowskie niż Polska, ponieważ tylko w innych niż Polska państwach członkowskich występuje podatek od wartości dodanej, zgodnie z treścią art. 2 pkt 11 ustawy o VAT. Jak wskazał NSA, wykładnia językowa powołanych wyżej przepisów ustawy o VAT, nie może mieć jednak przesądzającego znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ ich wykładnia prounijna nakazuje przyjąć, że w sytuacji, w której nie ma wątpliwości, że spełnione zostały warunki materialne dostawy wewnątrzwspólnotowej, brak wypełnienia warunku formalnego w postaci braku nadania nabywcy numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nie może stanowić przesłanki do odmowy zastosowania stawki 0% VAT.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że okoliczność, iż Wnioskodawca nie posiadał właściwego i ważnego numeru identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadany przez inne państwo członkowskie niż Polska, a posiada on wyłącznie właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierający dwuliterowy kod PL, nie oznacza, że zastosowanie stawki podatku 0% nie było w sprawie możliwe.

W ocenie Sądu konsekwentnie należy zatem przyjąć, że skoro podatnik obowiązany jest składać w urzędzie skarbowym informację podsumowującą dotyczącą wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sytuacji, gdy do przedmiotowej dostawy stosuje się stawkę 0% VAT i skoro warunek formalny zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% wynikający z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT (dokonanie dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej) w drodze wykładni prounijnej powinien zostać pominięty z uwagi na spełnienie warunków materialnych w zakresie dostawy wewnątrzwspólnotowej, to podmiot gospodarczy, jako uprawniony do zastosowania stawki 0% podatku w zakresie tej czynności, zobowiązany jest do jej wykazania w informacji podsumowującej.

3.5. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię jako nieuwzględniającą wykładni prounijnej. W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

3.6. Ponownie rozpoznając wniosek o udzielenie interpretacji, organ powinien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym wyroku, w szczególności zaś dokonać oceny stanowiska strony przedstawionego we wniosku w pytaniu nr 2, z uwzględnieniem tej oceny prawnej. Pytanie to dotyczy bowiem kwestii sposobu wykazania opisanej przez Skarżącego transakcji w informacji podsumowującej, która to kwestia nie była do tej pory przez organ analizowana.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.