Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1097892

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 1 sierpnia 2011 r.
I SA/Wr 295/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Barbara Koźlik (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi adw. J. B. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 294 (słownie: sto dziewięćdziesiąt cztery) złote, w tym VAT w stawce 22% od wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej oraz w stawce 23% od wynagrodzenia za udział w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Od powyższego orzeczenia w pełnomocnik skarżącego, działający przed Sądem I instancji, w dniu 20 maja 2011 r. wniósł skargę kasacyjną, która została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie I SA/Wr 963/08 ustanowiony został dla R. K. adwokat z urzędu, J. B. Powyższa sprawa dotyczyła skargi na postanowienie organu podatkowego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. NSA stwierdził, że każde z postępowań - to jest w niniejszej sprawie ora w wyżej wymienionej - zmierzało do podważenia tej samej decyzji. Wobec tego ustanowienie adwokata z urzędu rozciąga się na oba postępowania sądowe, a co za tym idzie należało przyjąć, że adw. J. B. działał w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy.

Pełnomocnik z urzędu, w rezultacie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wniósł w dniu 26 maja 2011 r. zażalenie na postanowienie w tym przedmiocie, wnosząc jednocześnie o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczając, że nie zostały one w części ani w całości zapłacone.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ i d/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, adwokatowi prowadzącemu sprawę w I instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1, jednak nie mniej niż 120 zł, a w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawie określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i wynosi ona 240 zł.

W związku z powyższym wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie w łącznej kwocie 240 zł, to jest po 120 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w postępowaniu zażaleniowym.

Kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia.

Wskazać należy, że stawka podatku VAT uległa zmianie z początkiem 2011 r. Na podstawie art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Natomiast, zgodnie z art. 41 ust. 14a powołanej ustawy, w przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, która została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta podlega opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności w momencie jej wykonania.

W związku z powyższym, wynagrodzenie w zakresie skargi kasacyjnej, która została wniesiona w maju 2010 r., winno zostać podniesione o podatek VAT wg stawki 22%, czyli o kwotę 26,40 zł, natomiast wynagrodzenie za udział w postępowaniu zażaleniowym - o stawkę podatku 23%, to jest o 27,60 zł.

W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.