Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 706308

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 24 maja 2010 r.
I SA/Wr 1912/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik.

Sędziowie: NSA Halina Betta (sprawozdawca), WSA Katarzyna Radom.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi

I. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia (...) r. nr (...),

II. orzeka, że decyzje wymienione w pkt 1 nie podlegają wykonaniu,

III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego kwotę 2.817.00 zł (dwa tysiące osiemset siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia 9 października 2009 r. o Nr (...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 11 grudnia 2006 r. o Nr (...) ustalającą skarżącemu I.G. wysokość zobowiązania podatkowego w ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r. w kwocie 10.600, 00 zł stanowiące 20 % wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 53.000,00 zł.

Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika, że w latach 1999-2001 podatnik dokonał importu 8 szt. samochodów osobowych ((...) rok produkcji 1995 r., sprowadzony w dniu 6 kwietnia 1999 r. a sprzedany 14 października 1999 r., (...) rok produkcji 1990 sprowadzony w dniu 13 maja 1999 r. a sprzedany w dniu 11 lutego 2000 r., (...) rok produkcji 1996, sprowadzony w dniu 20 maja 1999 r. sprzedany w roku 1999; (...) rok produkcji 1994 r., sprowadzony w dniu 15 lipca 1999 r. a sprzedany w dniu 16 sierpnia 1999 r.; (...) rok produkcji 1995 r. sprowadzony w dniu 7 stycznia 2000 r. a sprzedany w dniu 2 grudnia 2000 r., (...) rok 1991 r., sprowadzony w dniu 23 lutego 2000 r. a sprzedany w dniu 2 września 2000 r., (...) rok produkcji 1997 r. sprzedany w dniu 29 sierpnia 2000 r. a sprzedany w roku 2002 r., (...) rok produkcji 1998 r. sprowadzony w dniu 9 marca 2001 r. a sprzedany w dniu 1 października 2001 r. Po trzy sztuki wyżej wymienionych samochodów skarżący sprzedał w 1999 i 2000 r. oraz po jednym samochodzie w roku 2001 i 2002 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ podatkowy uznał, iż działania polegające na wielokrotnym zakupie przez skarżącego za granicą używanych samochodów, a następnie ich sprzedaż w kraju, ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej. Stąd organ ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w ryczałcie w wysokości 20 % od wartości nie zaewidencjonowanego przychodu.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego tj. art. 15 i 18 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 121-123, 190 ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.)

W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, iż z dniem 5 lipca 2006 r. zmieniła miejsce zamieszkania z zameldowaniem na pobyt stały w P. w dniu 25 lipca 2006 r. wobec tego organ I instancji - Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. nie jest organem podatkowym właściwym do wszczęcia postępowania podatkowego co skutkować winno stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej w tym postępowaniu. Ponadto skarżący zarzucił iż organ podatkowy nieprawidłowo przeprowadził dowód z zeznań świadków: J.C., M.M. oraz K.O., gdyż przesłuchanie ww. odbyło się bez udziału strony.

Zarzucił nadto, iż chybiona jest teza co do prowadzenia przez niego zorganizowanej działalności gospodarczej, ponieważ zakup przedmiotowych samochodów nie był dokonywany w celu zarobkowym, a w chwili zakupu nie planowano ich sprzedaży.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia 12 kwietnia 2007 r. nr (...) utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W wyniku skargi wniesionej przez podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Sąd ten wyrokiem z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/ Wr 1149/07 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. Jako przyczynę uchylenia decyzji wskazał Sąd na naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny właściwości miejscowej organu I instancji. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, gdzie faktycznie znajdował się ośrodek życiowy skarżącego. Wskazał Sąd, iż informacja ta ma znaczenie nie tylko dla określenia właściwości miejscowej organu podatkowego uprawniającego do przeprowadzenia postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok, lecz również dla przeprowadzenia go zgodnie z obowiązującymi w postępowaniu podatkowym zasadami, w tym zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w art. 123 ordynacji podatkowej. Ustalenia w powyższym zakresie jak wskazał Sąd nie są również bez znaczenia ze względu na treść art. 146 ordynacji podatkowej, w myśl którego w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu zamieszkania.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. po ponownym rozpoznaniu sprawy i zarzutów zawartych w odwołaniu decyzją z dnia 9 października 2009 r. Nr (...) utrzymał decyzją organu I instancji w mocy.

Wykonując wytyczne zawarte w przywołanym wyżej wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu organ podjął działania w celu ustalenia miejsca pobytu skarżącego w 2006 r. czy też cytując za wyrokiem Sądu ustalenia gdzie znajdował się "ośrodek życiowy" skarżącego w 2006 r. W tym celu organ przeprowadził dowód z przesłuchania strony. W trakcie przesłuchania podatnik wskazał, że zmienił miejsce zamieszkiwania na (...) w dniu 5 lipca 2007 r., zaś formalności związane z zameldowaniem się na powyższy adres załatwił w dniu 25 lipca 2006 r. Zmianę miejsca zamieszkania uzasadnił pogarszającym się stanem zdrowia, stąd wymagał opieki drugiej osoby.

Organ odwoławczy przeprowadził dowody z przesłuchania świadków U.P. i J.P. (właścicieli nieruchomości w (...)) oraz ich sąsiada I.B. Świadkowie U. P. i J. P. zeznali, iż skarżący zamieszkał u swojego brata w P. od lipca 2006 r. Świadkowie podali, iż z bratem skarżącego łączą ich więzy koleżeńskie. Z kolei świadek I.B. wskazał, iż widywał skarżącego na spacerach w P., lecz był w tym okresie skupiony na remoncie i nie zwracał uwagi na otoczenie. Nie potrafił wyjaśnić czy skarżący przebywał w P. na stałe, czy tylko przyjeżdżał z wizytą do brata.

W celu uzyskania pełniejszego obrazu w kwestii spornej co do miejsca zamieszkania podatnika organ odwoławczy przesłuchał również w charakterze świadków sąsiadów skarżącego ze Ś. a to I.S.- S., W.S., J.B. i J.B. Wyżej wymienieni zeznali, iż widywali skarżącego w Ś. i nie zauważyli oznak które wskazywać mogły na opuszczenie przez podatnika mieszkania położonego w Ś. Świadek B. zeznała, że nie wie czy skarżący mieszkał pod wskazanym adresem w Ś., ale widywała jak przyjeżdżał samochodem pod dom. Podobnie zeznała świadek I.S.- S. - świadek nie potrafiła wskazać w sposób jednoznaczny miejsca zamieszkania skarżącego, ale zeznała iż w 2006 r. widziała go jak spacerował z matką, chodził po chodniku, jadącego samochodem.

Organ odwoławczy zwrócił się do ZUS w L. z prośbą na podanie na jaki adres przekazywano skarżącemu świadczenia rentowe w 2006 r. oraz wskazanie osoby która potwierdziła odbiór tego świadczenia. Z udzielonych odpowiedzi wynika, że świadczenie w 2006 r. było przekazywane skarżącemu na adres w Ś. Na ten adres ZUS również w 2008 r. przekazywał świadczenie rentowe co potwierdza fakt przekazania informacji o wysokości osiągniętych dochodów i pobranych zaliczek na podatek dochodowy PIT- 11 A do Urzędu Skarbowego w L. Do protokołu z dnia 2 września 2009 r. sporządzonego na okoliczność zapoznania się z materiałem dowodowym w trybie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 ordynacji podatkowej pełnomocnik skarżącego R.G. (brat skarżącego) podał, że świadczenie rentowe nie było odbierane pod adresem Ś., lecz po wcześniejszym awizowaniu na poczcie.

Organ odwoławczy wskazał na wielką niekonsekwencję jego zdaniem działania podatnika. Z jednej strony zmienia bowiem skarżący miejsce zamieszkania z uwagi na stan zdrowia i konieczność zapewnienia sobie opieki ze strony brata, z drugiej zaś strony nie zgłasza faktu zmiany miejsca zamieszkania w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w L. co związane jest z utrudnieniami odbioru świadczeń rentowych przesyłanych na nieaktualny adres.

Powołując się na zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 ordynacji podatkowej uznał organ odwoławczy, iż pomimo przemeldowania się podatnika na adres w P. jego ośrodek życiowy nadal pozostawał w Ś., zatem organem właściwym do przeprowadzenia postępowania podatkowego był Naczelnik Urzędu skarbowego w L.

W kwestii podniesionego w odwołaniu zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem odwołania organ odwoławczy przywołał regulację prawną z art. 68 § 1 i 2 ordynacji podatkowej, która jego zdaniem winna mieć zastosowanie w sprawie gdyż w myśl art. 21 ust. 2 ustawy art. 21 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnik obowiązany był złożyć w Urzędzie Skarbowym informację wg ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu i wysokości dokonanych odliczeń za I półrocze 2000 r. w terminie do 31 lipca 2000 r. oraz złożyć zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r. w terminie do 31 stycznia 2001 r. Poza sporem w sprawie jest, iż zarówno informacja za I półrocze 2000 r. jak i zeznanie za rok 2000 r. nie zostały przez podatnika złożone. W tej sytuacji skoro podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym o którym mowa wyżej zobowiązanie podatkowe o którym mowa w art. 68 § 1 ordynacji podatkowej nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z chwilą doręczenia decyzji ustalającej podatek i upływu 14 dni mija termin płatności i mamy do czynienia z zaległością podatkową.

Przywołując regulacją prawną z art. 68 § 1 i 2 ordynacji podatkowej wskazał organ odwoławczy iż decyzja organu I instancji, którą ustalił skarżącemu zobowiązane podatkowe w ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 10.600,00 zł stanowiące 20 % wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 53.000, 00 zł na podstawie art. 6 ust. 1, art. 17 i art. 21 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne doręczona została podatnikowi w dniu 27 grudnia 2006 r. Tym samym powstało zobowiązanie podatkowe, które przedawni się zgodnie z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dyrektor Izby Skarbowej nadto podniósł, iż Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 11400/07 wydanym w przedmiotowej sprawie nie stwierdził przedawnienia podatkowego ustalonego decyzję organu I instancji, mimo podniesionego w odwołaniu i skardze zarzutu przedawnienia.

W zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, iż wielokrotne dokonywanie w latach 1999-2001 transakcji kupna - sprzedaży samochodów, krótki okres pomiędzy ich nabyciem a sprzedażą jednoznacznie wskazują, iż zostały one nabyte z zamiarem dalszej ich odsprzedaży a nie na cele prywatne. Dokonane zatem w latach 1999-2001 czynności polegające na wielokrotnym zakupie i sprowadzaniu z zagranicy samochodów a następnie ich sprzedaży stanowiły - ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji - działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101 poz. 1178 ze zm.). Wskazał organ, iż odwołał się do definicji działalności gospodarczej w rozumieniu powołanej wyżej ustawy jedynie pomocniczo, wykorzystując w zakresie rozumienia pojęcia działalności gospodarczej w podatku dochodowym od osób fizycznych w 2000 r. dorobek judykatury i doktryny. Ostatecznie organ uznał iż w sprawie mamy po stronie skarżącego do czynienia z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, którą cechuje fachowość, podporządkowanie regułom opłacalności i zysku, zasadą racjonalnego gospodarowania, działanie na własny rachunek, powtarzalność działań oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Uznał organ odwoławczy podobnie jak organ I instancji, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą zobligowany był do opłacenia w formie ryczałtu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz do prowadzenia ewidencji przychodów.

Wobec niespornego faktu nieprowadzenia przez skarżącego ewidencji w odwołaniu do art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne zdaniem organu II instancji prawidłowo Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. określił wartość niezaewidencjonowanego przychodu w oparciu o zawarte umowy kupna sprzedaży przedmiotowych samochodów osobowych i ustalił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20 %.

W skardze wniesionej przez podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego w szczególności:

-

art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego;

-

art. 6 ust. 1, art. 17, art. 21 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - z uwagi na brak znamion prowadzenia przez stronę skarżąca działalności gospodarczej w zakresie handlu używanymi samochodami,

-

art. 18a w zw. z art. 15 § 1 i 17 ustawy Ordynacja podatkowa - przez przyjęcie iż organ wydający decyzję w I instancji był organem właściwym miejscowo;

-

art. 123 § 1 ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez uniemożliwienie stronie uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodów w szczególności jeśli chodzi o przesłuchanie świadka M.M. (nabywcę samochodu od skarżącego).

W uzasadnieniu skargi podatnik ponowił zarzuty podniesione w postępowaniu odwoławczym. W uzasadnieniu zarzutu o naruszeniu przepisów o właściwości miejscowej organu I instancji wskazał, iż postanowienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało ze skutkiem doręczenia w dniu 27 lipca 2006 r. a więc po zmianie miejsca zamieszkania. Zdarzenie to winno spowodować zastosowanie art. 18a ordynacji podatkowej. Skarżący zakwestionował przyjęcie przez organy, iż jego miejscem zamieszkania była Ś. a nie P., gdzie od 5 lipca 2006 r. zamieszkał, zaś w dniu 27 lipca 2006 r. dokonał formalności meldunkowych. Błędnie zatem organ przyjął za skuteczne doręczenie skarżącemu postanowienia podatkowego na adres w Ścinawie, skoro w dacie doręczenia powyższego postanowienia skarżący już pod tym adresem nie zamieszkiwał. Skarżący podniósł, iż przesłuchani w sprawie świadkowie na okoliczność miejsca zamieszkania skarżącego w lipcu 2006 r. nie wnieśli do sprawy żadnych informacji, gdyż nie byli w stanie dokładnie określić, miejsca zamieszkania skarżącego. Zeznania tych świadków w przekonaniu strony nie mogą dowodzić, że skarżący wyprowadził się w lipcu 2006 r. ze Ś. do P. Uznał również skarżący, iż nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego miejsce pobytu strony w Ś. informacje udzielone przez ZUS, a mianowicie, że odbiór świadczenia rentowego odbywał się na adres w Ś.

Strona skarżąca uznała nadto, że jej zdaniem z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób wywieść, iż prowadziła ona działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami osobowymi. Podobnie jak w toku postępowaniu podatkowego skarżący zarzucił, iż nabywał przedmiotowe samochody dla własnych prywatnych potrzeb, a nie w celach zarobkowych.

Z ostrożności procesowej strona odwołała się do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) zgodnie z którym jej zdaniem skoro sprzedaż samochodu nastąpiła po upływie 6 miesięcy od jego nabycia to uzyskany z tej transakcji dochód nie podlega opodatkowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego z dnia 11 lutego 2010 r. ponownie podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania. Strona skarżąca wyraziła stanowisko, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Takie decyzje zdaniem strony mają charakter konstytutywny i do nich mają w zakresie przedawnienia zastosowanie regulacji prawne przewidziane w art. 68 § 2 ordynacji podatkowej. Zatem wedle strony uległo przedawnieniu prawo organu do wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie. Na poparcie swojego stanowiska strona przywołała wyroki zapadłe w sprawach I SA/Wr 830/09 z dnia 19 czerwca 2009 r., I SA/Łd 1260/08 z dnia 8 stycznia 2009 r. I SA/Bk 23/08 z dnia 5 marca 2008 r.

Zdaniem skarżącego w sprawie winien mieć zastosowanie art. 68 § 1 ordynacji podatkowej przewidujący 3 letni termin przedawnienia. Skoro zeznanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym za rok 2000 winno być złożone w 2001 r. zaś organ I instancji wydał decyzję w dniu 11 grudnia 2006 r. a organ II instancji w dniu 9 października 2009 r. to nastąpiło to po upływie 3 letniego okresu przedawnienia przewidzianego w art. 68 § 1 ordynacji podatkowej.

W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał argumentację podniesioną w odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się z kolei do kwestii przedawnienia zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 2000 rok, strona przeciwna ponownie stwierdza co następuje. Artykuł 68 Ordynacji podatkowej reguluje kwestię powstania zobowiązania podatkowego poprzez wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie. Natomiast art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja je ustalająca została doręczona po upływie 3 latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W myśl § 2 art. 68 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli podatnik:

1)

nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2)

w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstaje obowiązek podatkowy.

Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.144, poz. 930 ze zm.) podatnik obowiązany był złożyć w Urzędzie Skarbowym w L.:

-

informację wg ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu i wysokości dokonanych odliczeń za I półrocze 2000 w terminie do 31 lipca 2000 r.

-

zeznanie wg ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2000 - w terminie do 31 stycznia 2001 r.

Zarówno informacja za I półrocze 2000 r., jak i zeznanie za rok 2000 nie zostały przez podatnika złożone.

Z chwilą doręczenia decyzji ustalającej podatek i upływu 14 dni mija termin płatności i mamy już do czynienia z zaległością podatkową.

W przedmiotowej sprawie decyzja z dnia 11 grudnia 2006 r. nr (...), w której Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. ustalił I.G. zobowiązanie podatkowe w ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 10.600,00 zł, stanowiące 20% wartość zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 53.000,00 zł, doręczona została podatnikowi w dniu 27 grudnia 2006 r. Tym samym powstało zobowiązanie podatkowe, które przedawni się, zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przy czym Dyrektor Izby Skarbowej we W. zauważa, iż Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1149/07 wydanym w niniejszej sprawie nie stwierdził przedawnienia zobowiązania podatkowego ustalonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 11/1 nr (...), mimo podniesionego w odwołaniu i skardze zarzutu w tym zakresie.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2010 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2010 r. w dalszym ciągu podtrzymał zarzuty skargi jak i zawarte w piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2010 r. i zawartą w nich argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszenia prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez organ podatkowy właściwości miejscowej. W myśl art. 145 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zobowiązany jest do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny nieważności postępowania.

W art. 247 ordynacji podatkowej zostały wymienione przesłanki nieważności decyzji, w tym wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (§ 1 pkt 1).

Właściwość miejscowa organów podatkowych została uregulowana w art. 17-20 ordynacji podatkowej oraz wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. Zgodnie z przywołanymi regulacjami właściwość miejscową w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wyznacza miejsce zamieszkania skarżącego (art. 17 § 1 ordynacji podatkowej), z uwzględnieniem art. 18, 18a oraz art. 18b ordynacji podatkowej.

I tak zgodnie z art. 18a ordynacji podatkowej jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zamianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b, zgodnie z którym organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości.

W świetle przywołanej regulacji prawnej organ odwoławczy zobligowany został zgodnie ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1149/07 zapadłym w przedmiotowej sprawie do ustalenia gdzie mieścił się "ośrodek życiowy" skarżącego w dacie kiedy organ I instancji wszczynał postępowanie podatkowego a mianowicie czy w Przyborowie czy nadal w Ścinawie. W tym celu realizując wytyczne zawarte w wyżej powołanym wyroku organ przesłuchał sąsiadów skarżącego ze "starego" miejsca pobytu jak i "nowego", przesłuchał skarżącego w charakterze strony. Dążąc do uzyskania pełnej wiedzy na temat miejsca zamieszkania skarżącego w dacie doręczenia skarżącemu postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego uzyskał organ informacje z ZUS odnośnie sposobu i adresu na jaki ZUS przekazywał skarżącemu świadczenia rentowe.

Ostatecznie uznał organ odwoławczy, iż centrum życiowe skarżącego w momencie wszczęcia postępowania podatkowego znajdowało się nadal w Ś. a więc właściwym miejscowo organem dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy był Urząd Skarbowy w L. Wskazać należy, iż Ordynacja podatkowa nie reguluje określenia zamieszkania. Regulacje w tym zakresie zawiera art. 25 k.c., który stanowi, że " miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu". Zameldowanie osoby fizycznej w danej miejscowości, samo w sobie nie może przesądzać iż rzeczywiście miejsce zameldowania jest miejscem stałego pobytu osoby fizycznej. Okoliczność powyższa jak każdy inny dowód w sprawie podlegała ocenie organów podatkowych. Dowody jakie zostały zebrane w sprawie to zeznania świadków (sąsiadów skarżącego) przesłuchanie podatnika w charakterze strony, korespondencje kierowane do skarżącego na adres ścinawski i to ze strony organu podatkowego jak i zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 191 ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. W przedmiotowej sprawie organ ustalając gdzie mieściło się centrum życiowe skarżącego w dacie wszczęcia postępowania podatkowego dokonał oceny zebranych dowodów we wzajemnej łączności. Z uwagi na łączące świadków U. i J.P. więzy koleżeńskie z bratem skarżącego organ zasadnie dokonał oceny wiarygodności ich zeznań w kontekście zeznań pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków. Z zeznań zaś tych wynika, iż nie zauważyli oni zmian w swoim sąsiedztwie tzn. czy skarżący wyprowadził się ze Ś. względnie, że przebywał w P. uznając to miejsce jak swoje centrum życiowe. Wedle zeznań świadków (sąsiadów) skarżący widziany był wówczas w Ś. jak i P. Organ odwoławczy uznając, iż skarżący pomimo formalnego zameldowania się w miejscowości P., nie zmienił swojego miejsca zamieszkiwania,trafnie odniósł się do uzyskanych informacji z ZUS z których wynika, że w 2006 r. świadczenie rentowe ZUS przekazywał skarżącemu na adres w Ś. co więcej na ten adres świadczenia przekazywał w 2008 r.. Gdyby przyjąć, iż rzeczywiście skarżący zmienił miejsce zamieszkania ze Ś. na P. to logicznym wydaje się, że nowy adres pobytu wskazałby organowi rentowemu, chociażby po to, aby uniknąć trudności jakie pociąga za sobą odbiór przesyłki awizowanej. Wskazał organ na niekonsekwencje w zachowaniu skarżącego który odbierał na poczcie awizowane przesyłki pieniężne z ZUS, a nie dokonywał odbioru awizowanej korespondencji od organów podatkowych a ściślej odbierał ją wybiorczo. Oceniając zatem wyjaśnienia skarżącego jako strony, oceniając zeznania przesłuchanych w sprawie świadków zasadnie zdaniem Sądu organu odwoławczy dokonał oceny tych dowodów we wzajemnej łączności z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami jakimi były informacje ZUS o miejscu przekazywania podatnikowi świadczeń rentowych czy też wybiorczego odbioru korespondencji z Urzędu Skarbowego.

W tej sytuacji przyjęcie przez organ II instancji, iż Urząd Skarbowy w L. był organem właściwym miejscowo do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty skargi usiłujące podważyć powyższe stanowisko zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności fakt, iż dokonana przez organ odwoławczy ocena zebranych dowodów w kwestii ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego nie spełnia oczekiwań strony nie może być uznana za dowolną przy braku podważenia trafności tejże oceny. Końcowo należy wskazać, iż faktu formalnego zameldowania się skarżącego w P. nie sposób podważyć. Okoliczność zaś dla której skarżący zdecydował się na formalną zmianę zameldowania pozostaje poza rozważaniami w przedmiotowej sprawie.

Kolejną sporną kwestią było rozstrzygnięcie ustalenia charakteru decyzji wydanej na podstawie art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku od przychodów ewidencjonowanych ustalającej 20% zryczałtowany podatek od przychodów ewidencjonowanych, a więc czy wydana w przedmiotowej sprawie decyzja ma charakter decyzji deklaratoryjnej czy też decyzji o charakterze konstytutywnym.

Zauważyć należy, iż w polskim systemie prawnym można wyróżniać dwa rodzaje zobowiązań podatkowych, biorąc pod uwagę moment ich powstania, a mianowicie takie, które powstają z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej) oraz takie, które uzyskują byt prawny z chwilą doręczenia adresatowi decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej). Dla powstania pierwszego z nich nie jest konieczne podjęcie żadnej formy władczego działania organu administracji publicznej, w tym w szczególności wydania decyzji administracyjnej, w drugim przypadku natomiast niezbędne jest skonstruowanie i doręczenie decyzji. Powstanie zobowiązania podatkowego poprzez samo zaistnienie zdarzenia prawnie relewantnego nie oznacza, że jego konkretyzacja nie może nastąpić w formie decyzji, o ile zajdą przesłanki do wydania takiego aktu. W sytuacji bowiem gdy podatnik nie zapłacił w całości lub w części podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, nie złożył deklaracji, albo gdy wysokość zobowiązania lub kwota zwrotu lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest inna, niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy zobowiązany jest do wydania decyzji, w której określi wysokość zobowiązania podatkowego, kwotę zwrotu lub nadwyżki (art. 21 § 3, § 3a i § 4 ordynacji podatkowej). Wydanie tego rodzaju decyzji nie przekształca jednak zobowiązania podatkowego w taki sposób, że zmianie ulega sposób jego powstania. Nadal jest to zobowiązanie, które zrodziło się wskutek prawem opisanego zdarzenia, a wydana decyzja określa lub koryguje jego prawidłową zgodną z przepisami prawa wysokość.

Z uwagi na wskazane różnice co do sposobu powstania zobowiązania podatkowego w orzecznictwie i doktrynie dokonano co wskazano wcześniej rozróżnienie decyzji wymiarowych na deklaratoryjne oraz konstytutywne (por. R. Mastalski (w:) Ordynacja podatkowa komentarz Kraków 2003 str. 133, wyrok NSA z 21 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 163/04 POP 2005/2/31 uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FP 3/04. Pierwsze z nich dotyczą zobowiązań już pozostałych wskutek zdarzenia wynikającego z właściwej normy prawa podatkowego, natomiast drugie kształtują zobowiązania podatkowe, prowadzą do jego powstania.

Zakwalifikowanie zaskarżonej decyzji do pierwszej lub drugiej kategorii ma istotne implikacje w zakresie praw i obowiązków zarówno podatnika jak też organu podatkowego, w szczególności w spornej kwestii przedawnienia uprawnienia organu do wydania decyzji na podstawie art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku.

Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, które powstaje wskutek zaistnienia określonego przepisami prawa zdarzenia wynosi 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Op.). Termin ten biegnie i wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, niezależnie od tego czy i jakiej treści decyzja zostanie wydana. Konsekwencją deklaratoryjnego charakteru decyzji jest to, iż stwierdza jedynie okoliczności podatkowo istotne i nie modyfikuje kształtu materialnych praw i obowiązków podatnika. Co więcej, upływ terminu przedawnienia może skutkować także na etapie postępowania egzekucyjnego - wówczas zachodzi konieczność umorzenia tego postępowania. W przypadku zobowiązania, które powstaje w drodze decyzji (konstytutywnej), instytucja przedawnienia ma inny charakter. Dotyczy bowiem samego powstania zobowiązania podatkowego i związana jest z momentem doręczenia decyzji (art. 68 § 1 Op.). W tym przypadku ustawodawca wyróżnia dwa terminy przedawnienia powstania zobowiązania podatkowego, a mianowicie zasadniczy - trzyletni, liczony od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy oraz pięcioletni - liczony od tego samego momentu, ale w sytuacjach, w których podatnik dopuścił się zaniechania w złożeniu deklaracji, czy też ujawnieniu wszystkich danych, niezbędnych dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jeżeli zatem zobowiązanie powstaje z mocy prawa, a decyzja ma charakter deklaratoryjny, to przedawnienie zobowiązania podatkowego biegnie przez pięć lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Upływ terminu przedawnienia oznacza, że podatnik jest wolny od odpowiedzialności podatkowej; nie tylko nie może zostać wydana decyzja wymiarowa, ale też zobowiązanie nie może podlegać egzekucji. Jeśli zaś źródłem powstania zobowiązania podatkowego jest decyzja administracyjna o charakterze konstytutywnym, trzeba przedawnienie odnosić do powstania tego zobowiązania i uwzględniać moment doręczenia decyzji, który musi mieć miejsce przed upływem trzech lub pięciu lat od końca roku podatkowego, w którym powstało zobowiązanie podatkowe. Nie doręczenie decyzji w terminie dla tej czynności otwartym powoduje, że zobowiązanie nie może skutecznie powstać i nie powstanie w przyszłości.

Rozważając kwestię przedawnienia należy wskazać, że ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osobę fizyczne w art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 11, art. 13 i art. 14 określa elementy konstrukcyjne zobowiązania jakie powstaje w zryczałtowanym podatku od przychodów ewidencjonowanych czyli przedmiot opodatkowania, stawki podatku zróżnicowane ze względu na rodzaj wykonywanej działalności i odliczenia.

Podatnicy zgodnie z art. art. 21 ust. 1 ustawy o ryczałtach, zobowiązani są do obliczenia ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za każdy miesiąc i wpłacenia podatku w terminie do 20 miesięca następnego, za grudzień w terminie złożenia zeznania podatkowego tj. do 31 stycznia następnego roku na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Ryczałt wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy chyba, że organ podatkowy wyda decyzję, którą określi inną wysokości podatku (art. 21 ust. 4 ww. ustawy). W przypadku niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego przychodu, dokonanych odliczeniach i kwocie należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, urząd skarbowy z zastrzeżeniem art. 17, wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (art. 21 ust. 5 ustawy).

Przywołane przepisy jednoznacznie wskazują, że zobowiązanie w ryczałcie ewidencjonowanym powstaje z mocy prawa.

W ocenie Sądu wyjątkiem od tej zasady jest zobowiązanie jakie kształtuje organ podatkowy na podstawie art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, który stanowił podstawę wydania decyzji przez organ zarówno I i II instancji. I tak zgodnie z treścią art. 17 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. w przypadku stwierdzenia, że podatnik nie prowadzi lub prowadzi ewidencję przychodu w sposób uniemożliwiający uznanie jej za dowód w postępowaniu podatkowym organ podatkowy określa wartość niezaewidencjonwanego przychodu, także w drodze oszacowania i ustala od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowany w wysokości 20%. Ustawodawca niezaewidencjonowanie przychodu, który podlega opodatkowaniu, wiąże z unikaniem opodatkowania i ustala inną, wyższą stawkę podatku od stawek wykazanych w art. 12 ustawy. Jednocześnie przepis ten wyraźnie stwierdza, że to organ podatkowy, a nie podatnik określa podstawę opodatkowania i ustala to zobowiązania.

Decyzja wydana przez organ podatkowy na podstawie art. 17 ustawy o ryczałtach jest zatem decyzję konstytutywną tj. zobowiązanie podatkowe powstaje w tej części z dniem doręczenia decyzji (art. 21 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej). Podnieść wszak należy, że przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w żadnym przypadku nie dawały podatnikowi podatku zryczałtowanego podstawy do zastosowania 20% stawki w sposób samoistny. Przyjęcie stawki 20% nie wynikało więc z mocy samego prawa i uwarunkowane było wydaniem stosownego rozstrzygnięcia przez organ podatkowy. Podatnik samodzielnie rozliczający się w formie opodatkowania zryczałtowanego obowiązany był stosować stawki podstawowe, określone w art. 12 ustawy ww., zaś zastosowana przez organ podatkowy stawka jest stawką wyższą określoną w art. 17 ustawy. Gdyby skarżący rozliczał się zgodnie z przepisami prawa podatkowego ze świadczenia ryczałtowego bez ingerencji organu podatkowego wtedy kształt zobowiązania podatkowego byłby inny. Z drugiej strony, jeżeli decyzja w przedmiocie zobowiązania podatkowego w ryczałcie nie zostałaby wydana, skarżący nie byłby zobowiązany a co więcej nawet uprawniony do obliczenia podatku wg stawki 20%. Warto podkreślić, że przedmiot opodatkowania, podmiot opodatkowania jak i stawka to istotne elementy konstrukcji podatkowej.

Reasumując zdaniem Sądu zobowiązanie według stawki sankcyjnej podlega ukształtowaniu w drodze decyzji i ze skutkiem od dnia jej doręczenia.Podobne stanowisko do zaprezentowanego w przedmiotowej sprawie zostało wyrażone w wyrokach z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 289/08 I SA/Wr 830/09 z dnia 2009 r., I SA/Po 656/09 z dnia 30 listopada 2009 r. I SA/Bk 116/08 z dnia 28 maja 2008 r. Skoro decyzja wydana przez organ podatkowy na podstawie art. 17 ustawy o ryczałtach rodzi zobowiązanie podatkowe z dniem doręczenia decyzji należy odpowiedzieć na pytanie w jakim czasie organ podatkowy uprawniony jest do wydania takiej decyzji. W ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazano w jakim czasie decyzję taką organ może wydać. Z tych przyczyn zatem należy odwołać się do art. 68 § 1 i § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 68 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja je ustalająca została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W myśl zaś art. 68 § 2 ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik

1)

nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego;

2)

w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1 nie powstaje pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie co sam organ odwoławczy potwierdza i taki pogląd reprezentuje. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnik obowiązany był złożyć w Urzędzie Skarbowym w L. 1) informacje wg ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu i wysokości dokonanych odliczeń za I półrocze 2000- w terminie do 31 lipca 2000 r.; 2) zeznanie wg ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r. w terminie do 31 stycznia 2001 r. Poza sporem w sprawie jest, iż z powyższego obowiązku skarżący nie wywiązał się co skutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji następne przez organ II instancji utrzymaniem jej w mocy.

W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji mając na uwadze regulację zawartą w art. 68 § 2 ordynacji podatkowej winna zostać wydana w terminie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy. Ustawodawca wyraźnie wskazuje na koniec roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy w przeciwieństwie do regulacji zawartej w art. 68 § 4 ordynacji wskazując ich wydanie decyzji w sytuacji przewidzianej w tym przepisie winno nastąpić w terminie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upływał termin płatności podatku.

Skoro zatem zobowiązanie podatkowe w formie zryczałtowanego podatku powstało w 2000 r. bowiem w tym roku podatkowym wystąpiły zdarzenia powodujące powstanie po stronie skarżącego obowiązku zapłaty ryczałtu ewidencjonowanego - osiągnięcie przychodu z tytułu sprzedaży samochodów osobowych., (płatność zaś ryczałtu za miesiąc grudzień upływa z dniem 31 stycznia 2002 r.) to mając na uwadze regulację prawną przewidzianą w art. 68 § 2 ordynacji podatkowej organ I instancji był uprawniony do wymiaru zobowiązania podatkowego skarżącemu z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej do 31 grudnia 2005 r. Ustalając zatem zobowiązanie na podstawie art. 17 ustawy o ryczałtach wg stawki 20% decyzją z dnia 11 grudnia 2006 r. doszło do wydania tej decyzji w warunkach przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego.

Podkreślić należy iż w wyroku tut. Sądu z dnia 23 lipca 2008 r.zapadłym w przedmiotowej sprawie sąd nie ustosunkował się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego obciążającego skarżącego tym samym nie sposób uznać tak jak to sugeruje organ odwoławczy, iż sąd ten nie uznał iż doszło w sprawie do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Reasumując skoro podnoszony w skardze zarzut przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego okazał się skuteczny Sąd odstąpił od ustosunkowania się do pozostałych podnoszonych w skardze zarzutów. Trafność zaś zarzutu przedawnienia prawa do wymiaru skarżącemu zobowiązania podatkowego za 2000 r. musiało skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 152 i 200 ustawy powołanej wyżej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.