Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 11 grudnia 2006 r.
I SA/Wr 1430/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Katarzyna Radom, Asesor Katarzyna Borońska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2006 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi J. M.- P. i W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r., zaległość podatkową i odsetki za zwłokę od tej zaległości oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Urząd Skarbowy W.- F. decyzją z dnia (...), nr (...), określił J. M.- P. i W. P. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie (...), zaległość podatkową w kwocie (...) oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie (...). W uzasadnieniu decyzji podkreślono m.in., iż podatnicy nie wykazali do opodatkowania dochodu osiągniętego z tytułu sprzedaży (...) akcji Banku A w W. S.A. w kwocie (...), pomimo że dochód ten nie korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 52 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Izba Skarbowa we W. decyzją z dnia (...), nr (...), utrzymała w mocy powyższą decyzję Urzędu Skarbowego W.- F., po czym Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt I SA / Wr 2699 / 00, oddalił skargę podatników.

Podatnicy - J. M.- P. i W. P. pismem z dnia (...) wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- F. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, który to wniosek przekazany został według właściwości Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. Wnioskodawcy jako podstawę wznowienia postępowania podali nowe okoliczności w sprawie, mające nowy charakter w stosunku do poprzednio przeprowadzonego postępowania, wskazując i dołączając do wniosku: zaświadczenie Ministra Skarbu z dnia 9 grudnia 2005 r., komunikat informacyjny Komisji Papierów Wartościowych i Giełd w sprawie podatku od zysków ze sprzedaży pracowniczych akcji Banku A w W. S.A. oraz komunikat Ministerstwa Finansów z dnia 19 grudnia 2005 r. Do kolejnych pism procesowych podatnicy załączyli dalsze odpisy dokumentów takich jak: zaświadczenie Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 3 stycznia 2006 r., zaświadczenia Ministerstwa Skarbu Państwa Departamentu Instytucji Finansowych z 23 i 28 grudnia 2005 r., komunikat po posiedzeniu Rady Ministrów z dnia 25 marca 1997 r., prospekt emisyjny, pismo Ministerstwa Finansów z dnia 27 marca 1997 r., regulamin nabywania akcji przez pracowników Banku A w W. S.A. w ramach oferty publicznej, decyzja Komisji Papierów Wartościowych z dnia 7 maja 1997 r., postanowienie tejże Komisji z dnia 31 marca 2000 r., pismo Przewodniczącego Komisji ds. Kontroli Państwowej Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 20 lutego 2001 r., pismo Najwyższej Izby Kontroli z dnia 1 lutego 2006 r., uchwała Nr 18 rady Ministrów z dnia 25 marca 1997 r. w sprawie udzielenia zgody na prywatyzację i zezwolenia na szczególny tryb zbycia części akcji Banku A w W. S.A. oraz opinii Działu Studiów Budżetowych Biura Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu z dnia 5 lutego 2001 r.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia (...) wznowił postępowanie w sprawie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości, zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej we W. z dnia (...), po czym decyzją z dnia (...), nr (...), odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji w całości. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż skuteczne żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną wymaga wystąpienia łącznie kilku przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdy tymczasem argumenty podniesione przez stronę sprowadziły się jedynie do stwierdzenia, że nowymi dowodami w sprawie są dokumenty urzędowo poświadczone, które potwierdzają wyłącznie okoliczności znane organowi podatkowemu w dniu wydania ostatecznej decyzji. W ocenie organu I instancji również odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną decyzji, orzekającej co do istoty sprawy, nie jest ani nowa okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania.

W odwołaniu od tejże decyzji podatnicy zarzucili organowi I instancji naruszenia art. 121 w zw. z art. 172 § 2 pkt 1 i art. 177 Ordynacji podatkowej, art. 123 § 1 w zw. z art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 199a w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a także zarzucili naruszenie przepisów art. 78 i art. 93 ust. 2 zdanie drugie Konstytucji RP i art. 14 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pomijanie dowodów w sprawie i powoływanie się na wytyczne Ministerstwa Finansów.

Odwołujący podnieśli w pierwszej kolejności, iż w toku postępowania wznowieniowego na okoliczność ich wizyt w siedzibie organu podatkowego nie zostały sporządzone protokoły z przesłuchań, a także, pomimo uzyskania informacji, iż organy podatkowe związane są wytycznymi Ministerstwa Finansów, a sprawa dotycząca akcji Banku A to decyzja polityczna, nie znaleźli w udostępnionych im aktach postępowania pisma Ministerstwa Finansów, które zawierałoby negatywne stanowisko w przedmiotowej sprawie. Zdaniem podatników takie działanie nie tylko narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, ale także narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, zaś ukrywanie treści pisma Ministerstwa Finansów stanowi rażące naruszenie prawa, nie mówiąc o tym, że samo powoływanie się na stanowisko Ministerstwa Finansów, które określiło w stosunku do pracowników Banku A obowiązek podatkowy, jest niezgodne z Konstytucją RP.

Odwołujący wskazali dalej, iż organy podatkowe nie wzięły pod uwagę lub też nie poddały ocenie pod kątem znaczenia prawnego informacji zawartych w zaświadczeniu Komisji Papierów Wartościowych i Giełd o tym, że decyzja tej Komisji z dnia 7 maja 1997 r. nie została zmieniona ani uchylona, zarówno w całości, jak i w części, jak również, że żaden organ sądowy i administracyjny nie orzekł jej nieważności. W przekonaniu strony organ podatkowy powinien w stosunku do tego dokumentu zastosować postanowienia art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ ocenie sądu powszechnego powinna podlegać okoliczność stosunku prawnego wynikającego z "niedopuszczenia do obrotu publicznego akcji pracowniczych Banku A i nabycia tych akcji poza ofertą publiczną".

W ocenie podatników także pismo Ministerstwa Skarbu Państwa z dnia 28 grudnia 2005 r. zawiera informację, która jest nową okolicznością w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdyż z treści tego pisma wynika, że uchwała Rady Ministrów Nr 18 nie tylko nie ustanawia żadnego odmiennego trybu zbywania akcji, ale w ogóle nie reguluje tej kwestii odsyłając do Regulaminu nabywania akcji przez pracowników.

Skarżący podatnicy podnieśli również, iż powoływanie się przez organy podatkowe na orzecznictwo sądowe nie stanowi żadnej podstawy dla uzasadnienia stanowiska w sprawie istnienia obowiązku podatkowego dotyczącego dochodu ze sprzedaży akcji Banku A, skoro w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niejednolicie interpretuje się pojęcie "obrót publiczny" i "oferta publiczna".

Ponadto podatnicy zarzucili, że informacja zawarta w zaskarżonej decyzji o treści "nie są to nowe dowody ani okoliczności, których organ podatkowy nie znał przed wydaniem ostatecznej decyzji" zamieszczona przy każdym wymienionym dowodzie jest niezgodna z wymogami określonymi w art. 210 Ordynacji podatkowej.

W toku postępowania odwoławczego odwołujący uzupełnili materiał dowodowy o interpelacje poselską z dnia 20 kwietnia 2006 r. oraz pismo członka zarządu Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych z dnia 29 listopada 2005 r., które to dokumenty w ich ocenie są nowymi dokumentami w sprawie, gdyż jako niepodważalne fakty i ważne decyzje administracyjne świadczą za zwolnieniem z podatku dochodowego akcji pracowniczych Banku A.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając w trybie odwoławczym, decyzją z dnia (...), nr (...), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przywołano pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt III SA 282 / 01 (Biul. Skarb. 2004 / 1 / 22), że "przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej może mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy spełnione są łącznie wszystkie warunki określone w tym przepisie do wznowienia postępowania. Wznowić postępowanie można wtedy, gdy okoliczności lub dowody istniały już w momencie wydania decyzji ostatecznej. (...) Dlatego też, nie wznawia się postępowania w wyniku wystąpienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej."

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł także, iż za podstawę wznowienia postępowania nie można uznać nowej, korzystnej interpretacji przepisów prawa, bowiem jak to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt III SA 275 / 03 (LEX nr 160671), "wykładnia przepisu prawa materialnego nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania".

Organ podatkowy podzielił przedstawione przez stronę dowody na dwie grupy, z których pierwszą ocenił jako nie posiadającą waloru "nowych dowodów w sprawie", gdyż dokumenty te powstały po dacie wydania decyzji ostatecznej, natomiast drugą uznał za potwierdzenie istnienia rozbieżności w interpretacji przepisów dotyczących opodatkowania dochodów uzyskanych przez osoby fizyczne z tytułu sprzedaży "pracowniczych" akcji Banku A, a w szczególności zakresu stosowania zwolnienia od podatku dochodowego, przy czym jednocześnie wskazał, że rozbieżności te istniały zarówno w dniu wydania decyzji ostatecznej, jak też istnieją do dzisiaj, czego potwierdzeniem miały być dołączone przez stronę dokumenty wydane w latach 1997- 2005.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędów proceduralnych popełnionych przez organ I instancji wskutek niesporządzenia stosownego protokołu związanego z wizytą podatników w siedzibie Izby Skarbowej w dniu (...) to Dyrektor Izby Skarbowej przyznał, iż niewątpliwie niewywiązanie się z tego obowiązku należy traktować jako uchybienie natury formalnej, które jednakże nie miało wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż brak tego protokołu nie ograniczył prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwości składania dodatkowych wyjaśnień i powoływania nowych dowodów w sprawie, czego dowodem może być pismo strony z dnia (...) zawierające dodatkowe wyjaśnienia.

Na zakończenie organ odwoławczy podniósł, iż organ podatkowy nie poddawał merytorycznej ocenie poszczególnych dowodów (dokumentów), ale badał czy istniały one w dniu wydania decyzji ostatecznej, o których to dowodach organ nie wiedział, oraz czy dokumenty te zawierają informacje świadczące o nowych okolicznościach istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które organowi nie były znane, dlatego też bezzasadnym jest zarzut ukrywania przez organ I instancji rzekomego "pisma Ministerstwa Finansów, zawierającego negatywne stanowisko w przedmiotowej sprawie", bowiem zakres przedmiotowy postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji pozostaje bez związku z podniesionym zarzutem strony.

W skardze na decyzję organu odwoławczego podatnicy wnieśli o uchylenie tejże decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...), a także domagali się zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podnosząc, iż obie zaskarżone decyzje w sposób rażący naruszyły przepisy prawa procesowego, zarzucili naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie pomimo wskazania przez nich czterech istotnych nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, tj. pisma Ministerstwa Finansów z dnia 27 marca 2007 r., protokołu pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli z dnia 12 lutego 1999 r., uchwały Nr 201 Zarządu Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. z dnia 20 maja 1997 r. oraz pisma Ministra Finansów z dnia 10 marca 1997 r., jak również art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na prowadzeniu postępowania przez organy podatkowe obu instancji w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych poprzez błędne twierdzenie jakoby skarżący nie przedłożyli nowych dowodów, podczas gdy w rzeczywistości skarżący przedstawili co najmniej cztery nowe dowody powyżej wskazane.

Zdaniem skarżących, ponieważ organ podatkowy nie ocenił czy dowody te mogą być istotne dla wznowionego postępowania to jedyną możliwością naprawienia błędów jest uchylenie zaskarżonych decyzji i nakazanie organowi podatkowemu, aby ocenił czy wskazane przez skarżących dowody mogą skutkować zmianą prawomocnej decyzji z 2000 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż powołane przez skarżących dowody i okoliczności nie posiadają wszystkich walorów stanowiących, w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, podstawę wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną. Organ odwoławczy podniósł także, iż w jego ocenie, zarzut strony, jakoby nie dokonano oceny dowodów pod kątem ich "istotności" dla wznowionego postępowania, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, bowiem w uzasadnieniu swojej decyzji odniesiono się nie tylko do okoliczności istnienia przesłanki, dotyczącej "istotności" poszczególnych dowodów dla wznowionego postępowania, ale również istnienia / nieistnienia pozostałych przesłanek uprawniających do wznowienia postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia (...) przedmiotem rozbieżności pomiędzy stroną i organami podatkowymi nie były ustalenia faktyczne sprawy, ale odmienne interpretacje dotyczące zastosowania art. 52 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś skarżący w żadnym stadium wznowionego postępowania nie kwestionowali ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy zakończonego decyzją ostateczną.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...), jak też poprzedzająca ją decyzja tegoż Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...), nie naruszają prawa.

Na początku rozważań wskazać należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w wyniku którego decyzja ta została wydana, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Postępowanie w kwestii wznowienia postępowania przebiega w dwóch bezpośrednio następujących po sobie etapach, przy czym przystąpienie do merytorycznej weryfikacji podstaw wznowieniowych, tj. drugiego pod kątem chronologicznym etapu, wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia co do samej dopuszczalności wznowienia postępowania. Z brzmienia przepisu art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż "w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania", jednoznacznie wynika, że pierwszym etapem postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego jest badanie dopuszczalności wznowienia postępowania. Pierwsze granice badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakreśla art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazując na konieczność wystąpienia przesłanki pozytywnej jaką jest istnienie decyzji ostatecznej w danej sprawie podatkowej. Kolejny natomiast przepis art. 241 § 2 Ordynacji podatkowej dopuszczalność skutecznego żądania przez stronę wszczęcia postępowania przy niektórych zindywidualizowanych przyczynach wznowienia ogranicza terminem, zaś art. 243 § 1a Ordynacji podatkowej generalnie wyłącza dopuszczalność wznowienia postępowania po upływie terminów przewidzianych w art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej

W tej pierwszej fazie postępowania organ podatkowy nie jest uprawniony do badania wystąpienia enumeratywnie wyliczonych podstaw wznowienia, o czym expressis verbis stanowi przepis art. 243 § 2 Ordynacji, który mówi, iż "postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy." Z brzmienia tego przepisu wywieść można, że dopiero w przypadku, gdy organ wyda postanowienie o wznowieniu postępowania, to wówczas możliwym staje się przystąpienie do realizacji drugiego etapu postępowania, w którym bada się wystąpienie przesłanek wznowienia postępowania.

Przypomnieć należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie była kwestia dopuszczalności wznowienia postępowania, lecz kwestia prawidłowości zastosowania przez organy przepisów art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a tym samym zasadności odmowy uchylenia - w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania - decyzji ostatecznej Izby Skarbowej we W. z dnia (...), utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W.- F. z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. wraz z zaległością podatkową i odsetkami za zwłokę od tej zaległości.

Rację należy przyznać organom podatkowym, gdy twierdziły, iż postępowanie wznawia się na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej tylko wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną cztery wymienione w tym przepisie przesłanki, tj.:

1)

ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2)

okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do uprzednio prowadzonego postępowania,

3)

nie były znane organowi w dniu wydania decyzji,

4)

mają one charakter istotny dla sprawy,

co w konsekwencji powoduje, że brak chociażby jednej z wymienionych przesłanek uniemożliwia organowi podatkowemu wznowienie postępowania w tym trybie i ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Warto w tym miejscu przywołać też liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne, które na przestrzeni ostatnich lat ukształtowało jednolite stanowisko, iż:

-

odmienna ocena przez stronę dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji, a był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK / 47 / 05, LEX nr 187631, jak również w wyrokach z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170 / 04, PP 2004 / 11 / 60, z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1831 / 00, LEX nr 51329; podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt III SA 2928 / 03, POP 2005 / 5 / 116 i z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt III SA 134 / 03, POP 2005 / 3 / 61),

-

skoro nowe dowody prawidłowo ocenione nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2470 / 04, LEX nr 187763),

-

zmiana interpretacji konkretnego przepisu prawa nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1970 / 01, LEX nr 146110),

-

nie wznawia się postępowania w wyniku wystąpienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt III SA 282 / 01, Biul. Skarb. 2004 / 1 / 22).

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż złożone przez podatników dokumenty w postaci pisma Ministerstwa Finansów z dnia 27 marca 1997 r. (dot. braku uwag do prospektu emisyjnego), protokołu pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli z dnia 12 lutego 1997 r. (wystąpienie pokontrolne dot. Banku A w W. S.A.), uchwały nr 201 Zarządu Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. z dnia 20 maja 1997 r. (dot. przyjęcia dopuszczonych do obrotu publicznego akcji banku) oraz pisma Ministra Finansów z dnia 10 marca 1997 r. (dot. intencji co do przyjęcia uchwały przez Radę Ministrów w sprawie udzielenia zgody na prywatyzację i szczególny tryb zbycia części akcji banku) potwierdzają jedynie stan faktyczny znany organowi II instancji w dniu wydania decyzji ostatecznej, a zatem nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania tejże decyzji, nawet w sytuacji, gdyby nie były one znane temu organowi w tej dacie.

W tym stanie rzeczy zgodzić się należało ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż powołane przez skarżących dowody i okoliczności nie wypełniają wszystkich obligatoryjnych wymogów składających się na, określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przesłankę wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną jaką jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W żadnym wypadku nie zasługuje na uwzględnienie zgłoszony zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej skoro organy podatkowe w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wznowieniowe, w ramach którego uprawione były do oceny materiału dowodowego pod kątem jego przydatności w tym postępowaniu.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż wydanie zaskarżonej decyzji odbyło się bez naruszenia prawa, w związku z czym skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.