Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 18 kwietnia 2007 r.
I SA/Wr 1404/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska.

Sędziowie WSA: Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Asesor Katarzyna Borońska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 rok oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, Wójt Gminy M. decyzją z dnia (...) (nr (...)) określił spółce z o.o. A w Ł., zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2006 r. w wysokości (...).

W uzasadnieniu organ wskazał, że wynikająca z deklaracji kwota podatku od nieruchomości nie była prawidłowa, albowiem zamiast stawek dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, spółka zastosowała niższe stawki, to jest właściwe dla budynków i gruntów pozostałych. Jak wynikało z podanej przez spółkę informacji, zmiana kwalifikacji posiadanych na terenie gminy M. budynków i gruntów, w stosunku do przyjmowanej dla opodatkowania w poprzednich okresach, spowodowana była zaprzestaniem od dnia 11 marca 2004 r. prowadzenia na terenie gminy działalności gospodarczej, o czym świadczy odcięcie dopływu prądu do nieruchomości (pismo spółki z dnia 7 grudnia 2005 r.). Nadto ustalono, że działając na wniosek spółki, Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. (sąd rejestrowy), postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 r. wykreślił z Krajowego Rejestru Sądowego oddział spółki w M. przy ul. W.

Według organu podatkowego zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej na terenie gminy M., wobec kontynuowania tej działalności w innych miejscach uzasadniało przyjęcie, że przedmiotowe budynki i grunty w dalszym ciągu stanowią przedmiot posiadania przedsiębiorcy, co stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych, nakazywało uznać je za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w konsekwencji - opodatkować według stawek właściwych dla tego rodzaju przedmiotów.

W złożonym odwołaniu spółka zarzuciła, że w razie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, grunty znajdujące się w posiadaniu podatnika podlegają opodatkowaniu stawką dla gruntów pozostałych, i że zasada taka wynika z pisma Ministerstwa Finansów z dnia 24 czerwca 2003 r. (znak: LK-882/LP/03/AM). Ponownie wskazała strona, że o zaprzestaniu prowadzenia działalności w M. z dniem

11 marca 2004 r. świadczyło wyłączenie prądu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., decyzją z dnia (...) (nr (...)) utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że spółka A jest przedsiębiorcą ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym i pomimo zlikwidowania oddziału w M. w dalszym ciągu pozostaje wieczystym użytkownikiem gruntów i właścicielem budynków znajdujących się na terenie tej gminy. Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktowane są jako przedmioty opodatkowania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych i gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Według organu drugiej instancji, poza budynkami mieszkalnymi związanymi z gruntami, pozostałe budynki i grunty, należące do spółki, należało opodatkować według stawek podatku jak dla przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą, skoro znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. Brak było także podstaw do stwierdzenia, że zaprzestanie wykorzystywania nieruchomości w M. do celów działalności gospodarczej spowodowane było względami technicznymi, albowiem jak wynikało z podanych przez spółkę informacji, przyczyną likwidacji oddziału były względy ekonomiczne, wynikające z aktualnej koniunktury gospodarczej na rynku. Odnosząc się do powołanego przez spółkę pisma Ministerstwa Finansów Kolegium wskazało, że dotyczyło ono sytuacji przedsiębiorcy, który w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności gospodarczej, wykreślony został z ewidencji tej działalności, a nie - tak jak to występuje w przypadku spółki - gdy doszło jedynie do ograniczenia działalności poprzez likwidację jej oddziału.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Według strony, stanowisko organu odwoławczego jest formalistyczne oraz sprzeczne z pismem Ministerstwa Finansów z dnia 24 czerwca 2003 r. Ponownie wskazała spółka, że od dnia 11 marca 2004 r. nieruchomości w M. nie wykorzystuje na potrzeby działalności produkcyjnej ani usługowej.

Sygn. akt I SA/Wr 1404/06

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie była uzasadniona.

Przedmiotem kontrowersji w niniejszej sprawie była kwestia kryteriów, według których dokonuje się kwalifikacji, dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gruntów i budynków jako związanych z działalnością gospodarczą.

Należy przeto wskazać, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), zwana dalej "ustawą lok." wprost definiuje pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą", stanowiąc w art. 1a ust. 1 pkt 3, iż są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Ustawowe wyjaśnienie omawianego pojęcia powoduje, że "związanie z działalnością gospodarczą", jako kryterium istotne dla opodatkowania (art. 5 ustawy lok.), ustalane jest z uwzględnieniem przytoczonej definicji. Wynika z niej po pierwsze, że do przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą zalicza się te, które pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy, a po drugie, iż pomimo posiadania przez przedsiębiorcę, nie wchodzą tu: budynki mieszkalne i związane z nimi grunty, a także grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy lok.). Po trzecie, do przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą nie zalicza się tych przedmiotów, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Pomijając jako niesporną, kwestię wyłączenia z zakresu przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą, budynków mieszkalnych i związanych z nimi gruntów oraz nieistotne w sprawie wyłączenie gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), przedmiotami opodatkowania związanymi z działalnością

Sygn. akt I SA/Wr 1404/06

gospodarczą są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy z wyjątkiem przedmiotów które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Widać stąd zatem, że zasadniczym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, jest ich posiadanie przez przedsiębiorcę. Jest to zatem związek o charakterze formalnym, albowiem co do zasady nie jest istotne czy przedsiębiorca grunty, budynki i budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej. Wynika to także z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 1 lit. b), który faktyczne wykorzystanie przedmiotów opodatkowania, a w zasadzie jego brak, czyni istotnym tylko w jednym przypadku, a mianowicie w przypadku bieżącej, a przy tym stałej ("nie jest i nie może być") przeszkody spowodowanej względami technicznymi. Jeżeli zatem przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków i budowli, ale z przyczyn innych niż techniczne, to stan ten nie powoduje, że przedmioty te przestały być związane z działalnością gospodarczą.

Zaprezentowane tu stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym. Między innymi w wyroku z dnia 30 maja 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że sam fakt posiadania lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (sygn. akt I SA/Bk 95/06, opubl. LEX nr 192872).

Z przedstawianej przez spółkę w toku postępowania podatkowego argumentacji wynikało, że przyczyną zaprzestania faktycznego wykorzystywania nieruchomości w M. były względy ekonomiczne, a nie przeszkoda o charakterze technicznym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2006 r. wyjaśnił, że sytuacja taka (wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania ze względów technicznych - przypis) będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny (sygn. akt II FSK 301/05, opubl. LEX nr 193364). W niniejszej sprawie należało zatem uznać, że nie zaistniały podstawy

Sygn. akt I SA/Wr 1404/06

do tego, ażeby posiadaną przez skarżącą spółkę, będącą przedsiębiorcą, nieruchomość w M., można było uznać w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy lok., jako nie związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze przedstawione powyżej powody, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.