Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 8 lutego 2006 r.
I SA/Wr 1398/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca).

Sędziowie: NSA Lidia Błystak, Asesor, WSA Dagmara Dominik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006 r. sprawy ze skargi S. C., E. C. - Hurtownia A w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1999 r.

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia (...)(...),

II.

orzeka, ze decyzja wymieniona w pkt 1 nie podlega wykonaniu,

III.

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 395,00 (trzysta dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi Hurtowni A S. C. i E. C. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia (...) Nr (...) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) Nr (...) określająca podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r.

W wyniku kontroli źródłowej przeprowadzonej u podatnika w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. O/Z w W. uznał, że dokonane przez podatnika rozliczenie podatku VAT za czerwiec 1999 r. należy zweryfikować z uwagi na zawyżenie podatku naliczonego.

Przyjęto, że podatnik naruszył art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług w związku z odliczeniem w rozpatrywanym miesiącu podatku naliczonego w kwocie (...) od zakupu towarów utraconych w wyniku kradzieży. W ocenie organu I instancji wydatki związane z tymi towarami nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa a to art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło poprzez zapłatę części podatku; art. 207, art. 27 § 1 i § 3 ordynacji podatkowej w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy i art. 24 ust. 1 pkt 1, art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54 poz. 572 ze zm.), gdyż wydanie decyzji na podstawie ustawy o kontroli skarbowej wyklucza możliwość wydania decyzji na podstawie art. 207 i art. 21 § 1 i § 3 ordynacji podatkowej; art. 2 i art. 19 ustawy o podatku VAT w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ brak było podstaw prawnych do nie uznania, że towar skradziony na kwotę (...) netto stanowi koszt uzyskania przychodu.

Organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zarzutów odwołania uznał, iż korekta podatku naliczonego z tytułu kradzieży towarów jest prawidłowa. Z zebranego materiału dowodowego tego organu wynika brak prawidłowego udokumentowania wysokości powstałej straty z tytułu skradzionych towarów co uniemożliwia zaliczenie straty w wysokości (...) powstałej z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodu. Podatnik nie sporządził remanentu pokradzieżowego, który wedle zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji stanowiska winien zostać dokonany dla celów dowodowych.

Jednocześnie organ odwoławczy zauważa, że w myśl art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w kosztach uzyskania przychodu powstaje jedynie ta część straty (poparta rzetelnymi dowodami), która nie została pokryta otrzymanym odszkodowaniem. Taka zaś sytuacja w sprawie nie miała miejsca - towar nie był ubezpieczony i nie przedłożono stosownych dowodów w tej kwestii.

W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego a to art. 59 § 1 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa - z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło poprzez zapłatę części podatku; art. 207 i art. 21 § 1 i § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, gdyż wydanie decyzji na podstawie ustawy o kontroli skarbowej wyklucza możliwość wydania decyzji na podstawie przepisów ordynacji podatkowej; art. 2 i art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ brak było podstaw prawnych do nie uznania, ze towar skradziony na kwotę (...) netto stanowi koszt uzyskania przychodu. Nie budziło bowiem wątpliwości, że towary zostały skradzione, a strona udokumentowała wysokość poniesionej z tego tytułu straty.

W odpowiedzi na skargę - Dyrektor Izby Skarbowej we W. zauważył, że zarzuty podniesione w skardze nie przystają do rozstrzygnięcia podjętego zaskarżoną decyzją (z dnia (...) nr (...)). Organ odwoławczy podzielił bowiem zarzuty odwołania, stąd - uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r. Powodem uznania zarzutów strony były następujące okoliczności:

-

księgowania stwierdzonej w wyniku kradzieży straty w wysokości (...) dokonane zostały na podstawie dokumentów pozwalających na wyliczenie wysokości straty w środkach obrotowych, sporządzonych na okoliczność kradzieży towarów;

-

ustawa o podatku od towarów i usług (...) nie zawiera żadnych bezpośrednich regulacji dotyczących obowiązku korygowania podatku naliczonego w przypadku utraty towaru handlowego w wyniku kradzieży;

-

zakup towarów handlowych był związany ze sprzedażą opodatkowaną, a fakt ich kradzieży (czynności nie objętej przepisami ustawy o VAT) nie powodował obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego, odliczonego przy ich zakupie.

Z podanych wyżej powodów, organ II instancji - uwzględniając argumentację pełnomocnika zawartą w odwołaniu - uchylił decyzję Dyrektora UKS we W. i umorzył postępowanie w sprawie. W konsekwencji przyjęto deklarowaną przez podatnika wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r.. W kontekście przyjętego rozstrzygnięcia - zarzuty skargi strona przeciwna uznała za niezrozumiałe.

Wyrokiem z dnia (...) sygn. akt (...) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. orzekając w trybie uproszczonym oddalił skargę. Uznał Sąd ten, że zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia przyjął, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) nr (...), którą uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia (...) Nr (...) w zakresie podatku od towarów i usług i umorzono postępowanie. W związku z tym zaznaczył, że będąca przedmiotem skargi decyzja w pełni podziela stanowiska strony zajęte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Na skutek wniesionej przez podatnika skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt I FSK 132/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W.

Z pisma Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) wynika iż na skutek omyłki podatnikowi została doręczona w dniu (...). decyzja nr (...) z dnia (...) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999 r. W związku z powyższym Sąd II instancji uznał iż błędnie Sąd Wojewódzki rozpoznał skargę na decyzję, która nie była doręczona stronie i nie pozostawała w obrocie prawnym a zaniechał rozpoznania skargi będącej przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania polecił Sądowi I instancji rozpoznać skargę na zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 21 § 2 ordynacji podatkowej w przypadku powstania zobowiązania podatkowego, z mocy prawa (§ 1 pkt 1 powołanego artykułu) podatek wykazany w złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej jest podatkiem do zapłaty, w sytuacji zaś gdy podatnik w sposób błędny wykona ciążące na nim obowiązki w zakresie samoobliczenia i gdy wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego - art. 21 § 3 ordynacji podatkowej.

W przedmiotowej sprawie zgodzić jednakże należy się z zarzutami skargi, iż brak było podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999 r. jakiego dokonał podatnik z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Organy podatkowe nie kwestionują związku zakupionych a następnie skradzionych towarów ze sprzedażą opodatkowaną. Pozbawienie zatem podatnika prawa odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowych towarów narusza powołany wyżej przepis art. 19 ust. 1. Zwrócić należy uwagę, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera regulacji prawnych dotyczących obowiązku korygowania podatku naliczonego w przypadku utraty towaru handlowego w wyniku kradzieży.

Mając zatem powyższe na uwadze należało zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają odpowiednio art. 152 i 200 ustawy powołanej wyżej.