Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 6 września 2006 r.
I SA/Wr 1116/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Ireneusz Dukiel, Asesor Marek Olejnik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej podatek dochodowy od osób fizycznych w formie karty podatkowej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) (nr (...)), powołując się na art. 207 i 258 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia (...) (nr (...)) w sprawie ustalenia S. C. karty podatkowej na 2003 rok.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie karty podatkowej zostało poprzedzone dokonaniem w trakcie kontroli podatkowej ustaleń, wskazujących na przekroczenie warunków opodatkowania zryczałtowanego. Ujawniono bowiem, że S. C. świadczył usługi transportowe przy wykorzystaniu samochodu ciężarowego Volkswagen o ładowności do (...) kg na rzecz, zasadniczo, trzech podmiotów gospodarczych, którym, w oparciu o zawarte umowy, przewoził warzywa i owoce, kosmetyki, pieczywo oraz materiały budowlane. Okazało się przy tym, że strona nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, jak również pojazd przez nią wykorzystywany nie miał odpowiednich oznaczeń, wymaganych dla taksówek. W ten sposób naruszone zostały warunki opodatkowania w formie karty podatkowej, które w zakresie transportu ciężarowego uprawniały jedynie do świadczenia usług taksówkowych dotyczących przewozu ładunków samochodem ciężarowym o ładowności do 2 ton (poz. 2 części V. Tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie kary podatkowej - załącznik nr 3 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne).

Dodatkowo organ I instancji uznał, że S. C. przy wykonywaniu działalności korzystał z pomocy innych osób, niezatrudnionych na umowę o pracę, to jest I. S., który pomagał w sporządzaniu rozliczeń podatkowych oraz dokonywał zakupu paliwa. Wyraził organ także przypuszczenie, że nie jest prawdopodobne, ażeby przy dokonywaniu przewozów strona nie korzystała z pomocy innej osoby, gdyż S. C. równolegle był zatrudniony w stolarni w pełnym wymiarze godzin, zaś wyliczona dobowa średnia długość trasy przejazdu w ramach świadczonych usług transportowych wynosiła (...) k.m., na pokonanie której strona potrzebowała ponad 12 godzin. Stwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego, że przepisy dotyczące opodatkowania w formie karty podatkowej nie przewidują możliwości korzystania z pomocy innych osób, nie zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, chyba że w odniesieniu do usług taksówek bagażowych chodziłoby o zmiennika (art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz objaśnienia do części V. Tabeli miesięcznych stawek podatku).

W konkluzji podniósł organ, że zostały naruszone przepisy w zakresie opodatkowania w formie karty podatkowej i w oparciu o art. 258 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa uzasadnione było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia (...) ustalającej ryczałt na rok 2003. Pomimo, iż w sprawie opodatkowania kartą podatkową wydana została decyzja, podatnik zobowiązany był przestrzegać warunków zryczałtowanego opodatkowania, określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w tym wskazanych w treści załączników do ustawy.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 40 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a także uchybienie przepisom postępowania, to jest art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 oraz przepisom o postępowaniu dowodowym, zawartym w Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu podniesiono, że we wniosku w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej, strona podała dane zgodne z rzeczywistością, w tym przedmiot działalności: towarowy transport drogowy pojazdem o ładowności do 2 ton. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając poprzednio decyzje w sprawie karty podatkowej, nie wyjaśnił należycie, w jaki sposób S.C. świadczyć będzie usługi transportowe, a w tym, czy będą to usługi taksówkowe. Pozbawiając obecnie podatnika prawa do ryczałtu, organ przerzuca na niego konsekwencje własnych zaniedbań.

Odwołujący zakwestionował również wyliczenia organu dotyczące wykonanych kursów, podnosząc, że niejednokrotnie dostawa do kilku odbiorców następowała jednym transportem. Organ I instancji wyolbrzymił rolę I. S. jako usługodawcy, którego nadto w postępowaniu podatkowym nie przesłuchano.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją nr (...) z dnia (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że jednym z warunków opodatkowania w formie karty podatkowej jest, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym..., prowadzenie działalności w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu, w warunkach określonych w części V. Tabeli stawek, czyli w odniesieniu do transportu towarowego - w postaci usług taksówkowych. Przestrzeganie warunków zryczałtowanego opodatkowania pozostaje aktualne pomimo wydania decyzji w sprawie karty podatkowej. W konsekwencji naruszenie tych warunków skutkuje wyłączenie z opodatkowania w formie uproszczonej bez względu na przyczyny tego naruszenia. Stwierdził dalej organ II instancji, że sam fakt złożenia przez podatnika wniosku - deklaracji w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej, jest tożsamy z zadeklarowaniem prowadzenia działalności gospodarczej w warunkach zgodnych z wymogami prawnymi.

Nie podzielił Dyrektor Izby Skarbowej zarzutu obarczenia podatnika konsekwencjami wadliwego działania organu podnosząc, że decyzja w sprawie karty podatkowej wydana została przy uwzględnieniu wszystkich złożonych przez stronę wraz z wnioskiem dokumentów oraz obowiązującego stanu prawnego. Podatnik podał we wniosku między innymi, że w 80% usługi świadczyć będzie dla ludności, zaś określony w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedmiot tej działalności obejmował transport bagażowy. Tymczasem tego rodzaju transport według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług dotyczył wyłącznie usług taksówek bagażowych. Można było zatem uznać, że to strona podała we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie kary podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodując nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania zryczałtowanego. Niezależnie od tego sam fakt świadczenia usług poza zakresem dopuszczonym dla opodatkowania uproszczonego obligował organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie karty podatkowej. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku... oraz art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej był nieuzasadniony.

Jako nieistotną dla ostatecznego wyniku sprawy uznał organ II instancji kwestię korzystania z usług innych osób, podzielając przy tym po części zarzuty odwołania, dotyczące naruszenia w tym zakresie przepisów postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucono naruszenie art. 40 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zdaniem skarżącego fakt złożenia przez niego deklaracji w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej nie jest tożsamy z zadeklarowaniem prowadzenia działalności gospodarczej w warunkach zgodnych z wymogami przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym. Zaakceptowanie odmiennego w tej mierze stanowiska organu podatkowego II instancji czyniło by zbędnym wydawanie decyzji w sprawie karty podatkowej, gdyż wówczas wystarczające byłoby samo oświadczenie podatnika o wyborze opodatkowania w tej formie. Skoro jednak w następstwie wniosku organ wydaje decyzję w sprawie karty podatkowej, to nim ciąży obowiązek weryfikacji wniosku z punktu widzenia spełnienia przesłanek opodatkowania uproszczonego.

Dalej Skarżący wskazał, że nie można mu zarzucić nierzetelności danych zawartych we wniosku, albowiem podał w nim, iż przedmiotem działalności będzie towarowy transport drogowy pojazdem o ładowności do 2 ton. Skoro zatem przedmiot działalności nie uległ zmianie, organ podatkowy nie powinien zmieniać stanowiska względem zajętego wcześniej, a wyrażonego w decyzji przyznającej kartę podatkową. Podniosła też strona, że o statusie firmy decyduje nie jej nazwa (w sprawie - "Transport Bagażowy"), lecz dokumenty źródłowe (wniosek, regon, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej), które zostały przedłożone wraz z wnioskiem organowi podatkowemu i które stanowiły podstawę do przyznania prawa opodatkowania w formie karty podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie była uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było istnienie przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia S. C. zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2003 rok.

Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. jako podstawę prawną stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wskazywała art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), zwanej dalej "ustawą ZPD" oraz art. 258 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej we W.

Według art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD, w przypadku gdy podatnik poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione opodatkowanie w formie karty podatkowej, bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1 (decyzji w sprawie karty podatkowej - przypis).

Z kolei stosownie do art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania ze zryczałtowanych form opodatkowania.

Z ustalonych okoliczności faktycznych wynikało, że S. C. złożył wniosek o zastosowanie karty podatkowej, gdzie jako przedmiot działalności wskazał towarowy transport drogowy samochodem o ładowności do 2 ton na terenie całego kraju, a także że usługi przewozu wykonywał będzie w 80% na rzecz osób fizycznych i w 20% na rzecz ludności. Wraz z wnioskiem przedłożył organowi podatkowemu zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, gdzie przedmiot działalności gospodarczej określony został jako transport bagażowy, wykonywany pod nazwą "Transport bagażowy - S. C.".

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. Ś., uwzględniając złożony wniosek, ustalił S. C. na rok 2003 podatek dochodowy w formie karty podatkowej w wysokości (...) za pierwszy miesiąc działalności oraz - (...)

za każdy kolejny miesiąc roku podatkowego, na podstawie pozycji 2, części V. Tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej, stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy ZPD, to jest tak jak dla usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków w miejscowości powyżej 500.000 mieszkańców i w warunkach wykonywania usług bez zmiennika.

Ustalono dalej, że w roku 2003 S. C. świadczył usługi transportowe (na podstawie zawartych umów z trzema podmiotami gospodarczymi) w zakresie przewozu ładunków (warzywa, owoce, kosmetyki, pieczywo) przy wykorzystaniu pojazdu samochodowego nie będącego taksówką, gdyż pojazd którego używał (samochód ciężarowy Volkswagen o ładowności do (...) kg) nie był wyposażony w taksometr, a także nie został oznaczony dodatkowym światłem z napisem "TAXI".

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawiony stan faktyczny znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Na jego postawie w postępowaniu podatkowym wywiedziono (w wersji ostatecznie przyjętej przez organ odwoławczy), że S. C. w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, a to w zakresie, w jakim zadeklarował świadczenie usług przewozu w 80% na rzecz ludności oraz tylko w 20% na rzecz pozostałych podmiotów. Argumentowano przy tym, że dane te, w zestawieniu z pozostałymi informacjami wynikającymi z dołączonych do wniosku dokumentów, a zwłaszcza z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynikało, że wnioskodawca prowadzi transport bagażowy (nadto pod nazwą "Transport bagażowy - S. C."), z uwzględnieniem wskazań Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, identyfikującej transport bagażowy z usługami taksówek bagażowych, posłużyły za podstawę uznania prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej i podjęcia w tym zakresie decyzji. Podnoszono przy tym, że nabywając prawo do opodatkowania zryczałtowanego, S. C. miał obowiązek przestrzegania prawnie określonych warunków tego opodatkowania. Dokonywanie przewozów przy użyciu samochodu nie będącego taksówką stanowiło tych warunków naruszenie.

Z kolei skarżący, koncentrując się na określeniu we wniosku przedmiotu działalności - towarowy transport drogowy, utrzymywał, że informacja ta była zgodna ze stanem faktycznym. Twierdził, że wraz z wnioskiem przedłożył wszystkie potrzebne dokumenty określającego jego status jako przedsiębiorcy, i że nazwa "Transport bagażowy" nie mogła przesądzać uznania, że wykonuje usługi taksówkowe, albowiem o rodzaju prowadzonej działalności decyduje nie "pieczątka" lecz dokumenty źródłowe. Stan faktyczny jaki istniał w momencie ubiegania się o prawo do karty podatkowej nie uległ zmianie, a zatem nie mógł stanowić podstawy stwierdzenia wygaśnięci a decyzji.

Przede wszystkim należy podzielić wnioski organów skarbowych, że S. C. świadczył usługi transportu przy wykorzystaniu pojazdu samochodowego nie będącego taksówką bagażową. Prawidłowe bowiem było ich stanowisko, że taksówką bagażową jest pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą ładunków o masie nie przekraczającej 2,5 t. (art. 2 pkt 43 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Wyposażenie taksówki określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262). Stosownie do jego § 24, taksówkę wyposaża się (między innymi - przypis) w taksometr z ważnym dowodem legalizacji (ust. 1 pkt 1) oraz dodatkowe światło z napisem "TAXI" (ust. 1 pkt 8), umieszczone na dachu i odpowiadające innym jeszcze warunkom określonym we wskazanym przepisie. Tymczasem Skarżący do wykonywania usług transportu rzeczy wykorzystywał samochód ciężarowy Volkswagen o ładowności do (...) kg, który nie był wyposażony w taksometr, a także nie posiadał dodatkowego światła z napisem "TAXI".

Stosunek karty podatkowej nawiązuje się na skutek wydania decyzji organu podatkowego, poprzedzonej wnioskiem podatnika. Według art. 30 ust. 1 ustawy ZPD, naczelnik urzędu skarbowego uwzględniając wniosek o zastosowanie karty podatkowej, wydaje decyzję ustalającą wysokość podatku w formie karty podatkowej, odrębnie na każdy rok podatkowy.

Przyznanie uprawnienia do opodatkowania w formie karty podatkowej następuje pod warunkiem przestrzegania przez podatnika wymogów prawnych determinujących prawo korzystania z uproszczonej formy opodatkowania.

W postępowaniu podatkowym uruchomionym wnioskiem podatnika o zastosowanie karty podatkowej, organ podatkowy dokonuje jedynie formalnego badania spełnienia przesłanek opodatkowania zryczałtowanego oraz tych, które rzutować mogą na wysokość podatku. Badanie to dokonywa się na podstawie treści wniosku oraz dołączonych do wniosku dokumentów. Stosownie bowiem do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei według art. 191 tej ustawy, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Tak więc w omawianym tu postępowaniu organ nie weryfikuje rzeczywistych warunków wykonywania działalności, w tym także - w odniesieniu do usług transportowych - czy pojazd samochodowy, który będzie wykorzystywany do świadczenia usług jest odpowiednio oznaczony, zaś jego ładowność nie przekracza określonej prawem wielkości. Należy wskazać, że opodatkowanie kartą podatkową następuje przy uwzględnieniu znamion zewnętrznych, jak rodzaj wykonywanej działalności gospodarczej, stan zatrudnienia i miejscowość, w której wykonywana będzie działalność (w ogólności) i nie jest uzależnione od faktycznego jej wykonywania. Przy tym zauważyć bowiem trzeba, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy ZPD, podatnicy rozpoczynający działalność w trakcie roku podatkowego, wniosek w sprawie karty podatkowej składają przed rozpoczęciem działalności, a zatem w okresie, gdy nie można jeszcze mówić o faktycznych warunkach jej wykonywania.

Stwierdzenie w trakcie faktycznego wykonywania działalności, naruszenia warunków uprawniających do opodatkowania w formie karty podatkowej, stanowi przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Jak już powyżej zaznaczono, organy podatkowe powoływały się w tym zakresie na art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD oraz art. 258 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z przytoczonej wcześniej treści art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD wynika, że skutek w postaci stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie karty podatkowej, dotyczy sytuacji, gdy podatnik podał we wniosku dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione opodatkowanie w formie karty podatkowej, bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej. Tym zatem, co stanowić może podstawę wygaśnięcia decyzji, jest istnienie sprzeczności pomiędzy stanem rzeczywistym a treścią wniosku, przy czym chodzi o taką sprzeczność, która dotyczy danych powodujących nieuzasadnione opodatkowanie zryczałtowane bądź niższy od należnego wymiar podatku, nie zaś o jakąkolwiek niezgodność danych z rzeczywistością.

Organy podatkowe dopatrywały się niezgodności wniosku wobec stanu faktycznego w zakresie, w jakim S. C. zawarł (we wniosku) informację, iż w 80% usługi przewozu wykonywał będzie na rzecz ludności, a w 20% na rzecz innych podmiotów. Trzeba zatem stwierdzić, że zarzucana przez organy sprzeczność nie mogła stanowić podstawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w oparciu o art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD, albowiem charakter odbiorców usług transportowych (w tym wykonywanych przy użyciu taksówki bagażowej) - w świetle przepisów ustawy ZPD - nie determinuje ani samego opodatkowania w formie karty podatkowej, ani też wysokości podatku. Tak więc zarzut skargi - naruszenia art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD był uzasadniony.

Jednakże stwierdzenie powyższe nie wystarczało do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji, albowiem w ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów podatkowych miały umocowanie w drugiej, z powołanych przez nie podstaw prawnych, a mianowicie w treści art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Stosownie do przytoczonego już wyżej brzmienia tego przepisu organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania ze zryczałtowanych form opodatkowania.

Nie ulega wątpliwości, że warunki opodatkowania w formie karty podatkowej określone są w przepisach ustawy ZPD, co oznacza, że podatnik zobowiązany jest do ich przestrzegania.

Według art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy ZPD, zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu - w warunkach określonych w części V tabeli, stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy.

W części V wskazanego załącznika (tabeli), w odniesieniu do przewozu towarów, wymieniono usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków (poz. 2)

oraz usługi transportu wodnego śródlądowego (poz. 4). Z kolei w objaśnieniach do omawianej tu części tabeli zaznaczono, iż stawki podatku określone pod poz. 2 dotyczą działalności z użyciem samochodu ciężarowego o ładowności do 2 t.

Wynika z powyższego, że w odniesieniu do transportu towarów (pomijając nieistotny w sprawie transport wodny śródlądowy) rodzajem działalności, mogącej stanowić przedmiot opodatkowania w formie karty podatkowej, były usługi taksówkowe (w zakresie przewozu ładunków), wykonywane z wykorzystaniem jednego samochodu ciężarowego o ładowności do 2 ton. Oczywiste jest przy tym, że za usługi taksówkowe można uznać jedynie takie usługi, które wykonywane są przy użyciu taksówki, zaś brak tego wymogu względem usług wykonywanych przez S. C. został powyżej oceniony.

Zdaniem Sądu brak podstaw do zastosowania art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD, nie wyklucza możliwości stosowania art. 258 § 1 pkt Ordynacji podatkowej. Pierwszy z nich, jak już wyjaśniano, odnosi się do przypadku stwierdzenia nierzetelności danych zawartych we wniosku, rzutujących na zasadność opodatkowania uproszczonego bądź wysokość podatku. Jednakże tam, gdzie w wykonaniu obowiązku oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej) organ nie tylko na podstawie treści wniosku, ale i pozostałych zebranych dowodów uznaje spełnienie warunków zryczałtowanego opodatkowania, ich naruszenie w toku faktycznego wykonywania działalności przez podatnika stanowić może przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji tylko na podstawie przepisu Ordynacji (art. 258 § 1 pkt 4).

We wniosku o zastosowanie karty podatkowej S. C. jako przedmiot działalności wskazał wykonywanie towarowego transportu drogowego. Tak określony przedmiot działalności mógł ale nie musiał obejmować usługi wskazane w pozycji 2 części V tabeli, stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy ZPD, co - jak argumentowały organy - uzasadniało potrzebę uwzględnienia przy ocenie spełnienia przez podatnika warunków zryczałtowanego opodatkowania, także pozostałych dowodów, w tym zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, gdzie przedmiot działalności określony został jako transport bagażowy, który zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług identyfikowany jest jako usługi taksówek bagażowych oraz to, że podatnik wskazał we wniosku, że w 80% usługi wykonywał będzie na rzecz ludności. O ile ta ostatnia informacja, a w zasadzie jej niezgodność ze stanem faktycznym nie uzasadniała zastosowania art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD, to podlegała ocenie wespół z pozostałymi dowodami w zakresie uznania spełnienia warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.

Jeżeli zatem ustalono w postępowaniu podatkowym, że S. C. nie spełniał ustawowych warunków zryczałtowanego opodatkowania, to organy znajdowały podstawę w przepisie art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji do tego, ażeby stwierdzić wygaśnięcie decyzji w sprawie karty podatkowej.

Odnosząc się jeszcze do zarzutów skargi należy wskazać, że obowiązku przestrzegania przez podatnika przepisów dotyczących warunków opodatkowania w formie karty podatkowej, nie znosi okoliczność, iż oceny spełnienia wymogów w tym zakresie dokonuje organ podatkowy, wydając decyzję w sprawie karty podatkowej. Decyzja w sprawie karty podatkowej ma charakter w pewnym sensie warunkowy, na co wskazuje treść art. 258 § 1 pkt 2-4 Ordynacji podatkowej, odnoszącego się do różnych przypadków warunków. Warunkiem zachowania prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej jest właśnie spełnienie przez podatnika przez cały czas wykonywania działalności wymogów prawnych determinujących opodatkowanie w tej formie.

Mając na uwadze przedstawione powody Sąd uznał, że zaskarżone decyzje miały oparcie w treści art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zaś stwierdzona powyżej nieprawidłowość w postaci powołania się przez organy na art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy ZPD, nie miała wpływu na wynik sprawy, co na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powodowało oddalenie skargi.