Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2736001

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 18 października 2018 r.
I SA/Wr 1113/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.).

Sędziowie WSA: Jadwiga Danuta Mróz, Maria Tkacz-Rutkowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r.

I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we W. z dnia (...) r., nr (...);

II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Spółka, podatnik, strona, skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia (...) września 2017 r., (...)), utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego we W. (dalej: organ I instancji, organ pierwszej instancji) z dnia (...) czerwca 2017 r., nr (...) w przedmiocie przedłużenia Spółce terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. do 31 stycznia 2018 r.

W dniu 22 grudnia 2016 r. A Sp. z o.o. złożyła do Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego we W. deklarację VAT-7 za listopad 2016 r., w której wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 68.499,00 zł. Termin dokonania zwrotu upływał w dniu 20 lutego 2017 r.

W dniu 15 lutego 2017 r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego we W. wszczął wobec Spółki kontrolę podatkową w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w okresie od 1 listopada 2016 do 30 listopada 2016 r.

Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego we W. postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r., nr (...) przedłużył termin zwrotu zadeklarowanej przez Spółkę kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. w wysokości 68.499 zł do dnia 30 czerwca 2017 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy ostatecznym postanowieniem organu odwoławczego z dnia 12 maja 2017 r., nr (...).

Następnie Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego we W. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2017 r., nr (...), będącym przedmiotem niniejszego zaskarżenia, działając na podstawie art. 216 i art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej: O.p.) oraz art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT) po raz drugi przedłużył termin deklarowanego zwrotu do dnia 31 stycznia 2018 r.

W postanowieniu tym Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego we W. wskazał, że A Sp. z o.o. prowadzi wymianę gospodarczą poprzez kupno i sprzedaż towarów z podmiotami podejrzanymi o udział w oszustwach podatkowych. Analiza przedłożonych przez Spółkę wyjaśnień oraz zabezpieczonej dokumentacji, jak również zebrane dotychczas informacje o schemacie działania podmiotów uczestniczących w transakcjach łańcuchowych, potwierdza konieczność ustalenia łańcucha dostaw towarów będących przedmiotem obrotu w Spółce. W szczególności chodzi o uzyskanie informacji warunkujących dokonanie oceny prawidłowości i rzetelności transakcji zawartych pomiędzy Spółką a jej kontrahentami, jak również zweryfikowanie dokumentów źródłowych potwierdzających zdarzenia gospodarcze mające wpływ na zadeklarowane przez podatnika kwoty dostaw oraz nabyć i powstały w związku z nimi bezpośredni zwrot podatku VAT.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie wraz z wnioskiem o niezwłoczny zwrot wnioskowanej kwoty na rachunek bankowy, zarzucając naruszenie:

1. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, a to wskutek bezpodstawnego uznania, że, zasadność zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wymaga podjęcia dodatkowych czynności,

2. art. 121 § 1 oraz 125 § 1 O.p. poprzez nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do 31 stycznia 2018 r.,

3. art. 124 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. oraz 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez brak wskazania istotnych wątpliwości powodujących potrzebę dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego ponad kwotę podatku należnego za listopad 2016 r.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 229 O.p., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wystąpił do Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego we W. o uzupełnienie akt sprawy o dokumenty mające wpływ na ocenę kwestii zasadności wydanego postanowienia z dnia 27 czerwca 2017 r., nr (...). Odpowiedź organu I instancji wpłynęła w dniu 30 sierpnia 2017 r.

Wskazanym na wstępie postanowieniem organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji, podzielając w całości zasadność dokonanego wobec strony przedłużenia terminu zwrotu na rachunek bankowy kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającej ze złożonej przez nią deklaracji za miesiąc listopad 2016 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że przepisem istotnym z punktu widzenia analizowanej problematyki jest art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Wskazał, że Spółka prowadzi działalność polegającą na hurtowym handlu śrutą sojową (95% zakupów) oraz sprzedaży drzewa opałowego.

W wyniku podjętych przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego we W. kontroli podatkowych i czynności sprawdzających w Spółce oraz u jej kontrahentów za listopad 2016 r. organ podatkowy podjął wątpliwość czy faktury dokumentują rzeczywiste transakcje gospodarcze. Uznano, że dla ustalenia stanu faktycznego konieczne jest zbadanie źródła pochodzenia towaru, kolejnych etapów dalszej odsprzedaży towaru oraz sprawdzenie, czy dokonywany był transport śruty sojowej. Jednocześnie niezbędnym jest dokonanie ustaleń odnośnie obrotu drewnem kominkowym, w tym sprawdzenie kontrahentów unijnych. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego we W. prowadzi kontrole podatkowe wobec Spółki za następujące okresy: 1 lipca 2013 r. - 30 listopada 2013 r., 1 maja 2014 r. - 31 grudnia 2014 r., 1 stycznia 2015 r. - 31 grudnia 2015 r., 1 października 2016 r. - 31 października 2016 r., 1 stycznia 2017 r. - 31 stycznia 2017 r. oraz 1 marca 2017 r. - 30 kwietnia 2017 r., natomiast Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego we W. prowadzi wobec Spółki postępowanie podatkowe za okres od lipca 2012 r. do czerwca 2013 r. Jednocześnie prowadzone są kontrole w innych podmiotach uczestniczących w obrocie m.in. śrutą sojową.

Ustalenia dokonane w trakcie kontroli za lata 2013-2015 wskazują na taki sam schemat działania oraz udział tych samych spółek w łańcuchach transakcji. Ustalenia te pozwalają na stwierdzenie, że proceder polegający na wyłącznie fakturowym obrocie śrutą sojową funkcjonuje co najmniej od 2012 r. Zgromadzony dotychczas w toku prowadzonych kontroli podatkowych materiał dowodowy wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia wyłudzenia podatku VAT w ramach tzw. przestępstw karuzelowych.

Tym samym, z uwagi na wskazane okoliczności powodem przedłużenia weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. jest - jak wskazał organ - konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, tj. zbadanie czy także i w związku z tym okresem rozliczeniowym nie występują okoliczności uzasadniające podejrzenie o udział w transakcjach prowadzących do nadużycia prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie:

- art. 87 ust. 2 oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT skutkujące bezzasadnym przedłużeniem terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku, wynikającej ze złożonej deklaracji VAT-7 za listopad 2016 r. pomimo niestwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, które byłyby możliwe do wyartykułowania na piśmie w sposób umożliwiający zbadanie zasadności przedłużenia terminu zwrotu przez Sąd, pomimo długotrwale prowadzonego, przez okres wielu miesięcy, postępowania przez organ podatkowy,

- art. 121 § 1 oraz art. 125 § 1 O.p. poprzez nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu nadwyżko podatku naliczonego nad należnym do 31 stycznia 2018 r.,

- art. 124 i art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. oraz art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez brak wskazania istotnych i dających się zweryfikować wątpliwości powodujących potrzebę dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego ponad kwotę podatku należnego za listopad 2016 r.

W uzasadnieniu skargi podkreślając, że stanowisko organu nie jest trafne i nie odpowiada przepisom prawa, zarzuciła, że w trakcie kontroli podatkowej organ podatkowy I instancji, przy całkowitej akceptacji tego stanu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., działając opieszale, przez okres wielu miesięcy, naruszył podstawowe zasady postępowania podatkowego, takie jak szybkość i wnikliwość postępowania oraz działanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przewlekłość postępowania w przedmiotowej sprawie narusza także fundamentalną zasadę neutralności podatku od towarów i usług poprzez brak zwrotu podatku VAT w rozsądnym terminie. Z treści zaskarżonego postanowienia, zawierającego jedynie hasła o kontrahentach podejrzanych o popełnianie przestępstw oraz o innych długotrwale toczących się wobec skarżącej postępowaniach, nie wynika dlaczego stan faktyczny nie został ustalony w stopniu umożliwiającym dokonanie oceny prawnej sprawy. Nie zostało także wskazane dlaczego przedmiotowa sprawa jest szczególnie skomplikowana, co uzasadnia przekroczenie terminu z art. 139 § 1 O.p. Skarżąca podkreśliła, że przedłużanie terminu zwrotu wnioskowanej kwoty wpływa na pogarszanie jej sytuacji ekonomicznej i spowodowało konieczność sfinansowania, zapłaconego przy nabyciu towarów handlowych, podatku własnymi środkami (kredyt obrotowy w bankach komercyjnych). Ponadto wskazała, że wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 637/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za październik 2016 r.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie, wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji z dnia (...) czerwca 2017 r. o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r., naruszają prawo w stopniu obligującym Sąd do ich uchylenia.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Według art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym w tej sprawie zastosowania). Równocześnie na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zatem zakresem rozpoznania sądu objęte są wszystkie rozstrzygnięcia wydane w ramach danej sprawy administracyjnej. Działania takie służyć mają zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, którym po raz kolejny przedłużono termin na dokonanie zwrotu zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r.

Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności niezbędnym jest dokonane oceny zaskarżonych rozstrzygnięć w aspekcie, czy w ogóle miało miejsce prawidłowe, a co więcej skuteczne prawnie przedłużenie Spółce, terminu do zwrotu na jej rzecz wykazanej w korekcie deklaracji nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sporny okres rozliczeniowy.

Zauważyć należy, że moment upływu okresu, do którego naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć termin do zwrotu różnicy podatku z uwagi na potrzebę dodatkowego zweryfikowania jej zasadności, był w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych określany niejednolicie.

Na tle powyższego zagadnienia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyłoniły się rozbieżne kierunki odnoszące się do kwestii skutecznego przedłużenia terminu, o jakim mowa w art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 6 ustawy o VAT, tj. czy warunkiem jego przedłużenia jest dokonanie przed jego upływem, doręczenia podatnikowi postanowienia przedłużającego zwrot różnicy podatku, data przekazania go operatorowi pocztowemu (nadania) czy też data jego wydania.

To właśnie te rozbieżne stanowiska zajmowane, w tym względzie przez poszczególne składy orzekające, spowodowały w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konieczność ujednolicenia w tym względzie orzecznictwa i usunięcia powstałych na gruncie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT wątpliwości, który z tych momentów, a mianowicie, wydanie, wysłanie czy doręczenie postanowienia o przedłużeniu zwrotu różnicy podatku, ma znaczenie dla oceny zachowania przez organ podatkowy terminu dla skutecznego dokonania tej czynności.

Przedstawione w tej kwestii postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2017 r. o sygn. akt I FSK 255/17 zagadnienia prawne budzące poważne wątpliwości, przejęte do rozpoznania, na podstawie art. 187 § 3 p.p.s.a., w składzie siedmiu sędziów, zostało rozpoznane w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2018 r. w ramach którego zajęto stanowisko, iż określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o VAT termin do zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznając słuszność stanowiska prezentowanego w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w całości je podziela i przyjmuje jako własne.

Ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT terminy są terminami prawa materialnoprawnego, a zatem ich upływ wywołuje skutek materialnoprawny w postaci nabycia prawa przez podatnika do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT). Zatem po upływie terminu zwrotu różnicy podatku organ podatkowy z oczywistych powodów traci uprawnienie do jego przedłużenia, skoro termin ten już uległ zakończeniu, a tym samym nie ma już samego przedmiotu do dokonywania takiej czynności.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku kwestia przedłużenia terminu zwrotu podatku była już wcześniej przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 13 października 2008 r., sygn. akt K 16/07 podkreślił, że " (...) chwilą przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli odpowiednio data jego doręczenia lub ogłoszenia. Nie jest zatem wystarczające samo tylko sporządzenie (napisanie) i podpisanie postanowienia przedłużającego termin. Musi ono zostać skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego, tak aby było wiążące zarówno dla organu, jak i jego adresata". W wyroku tym Trybunał orzekając, że art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest zgodny z Konstytucją RP oraz z regulacjami unijnymi, w szczególności z Dyrektywą 2006/112/WE, jednocześnie podkreślił również, że przepis ten powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa.

To stanowisko Trybunału Konstytucyjnego znajduje też pełne uzasadnienie w przepisach samej Ordynacji podatkowej regulujących problematykę skutków prawnych aktów wydawanych przez organy podatkowe. Wskazując zatem na odesłania przyjęte w art. 280 i art. 219 O.p., jak również nawiązując do uchwały składu 7 sędziów z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2018 r. podkreślił, że decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie, a zatem dopóki nie nastąpi jej skuteczne doręczenie stronie, dopóty jest ona aktem nie wywierającym żadnych skutków prawnych.

W tym kontekście w omawianym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując także na tożsamy pogląd wyrażony w wyroku w dniu 15 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3336/16 gdzie uznano, że samo wydanie decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia) nie wystarcza, aby weszła ona do obrotu prawnego. Tak długo jak nie zostanie ona doręczona stronie, nie wywiera żadnych skutków materialnych i procesowych, jak również nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.

Stosowany odpowiednio do postanowień przepis art. 212 O.p. przesądza zatem, że organ podatkowy, który wydał postanowienie, jest nim związany od chwili jego doręczenia. Samo zatem wydanie postanowienia, nie wywołuje jeszcze żadnych skutków prawnych, a tym samym, jak ma to w ramach niniejszej sprawy, nie powoduje w tej dacie skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy.

Z tych samych powodów, dla zachowania terminów z art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT, bez znaczenia pozostaje okoliczność nadania przesyłki zawierającej wydane postanowienie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jeszcze przed upływem przedłużanego terminu zwrotu, skoro uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej musi nastąpić tylko w przewidzianym w prawie trybie, a jest nim, wyłącznie wynikające z art. 212 O.p. doręczenie decyzji (postanowienia). Nie ma więc znaczenia brak zamieszczenia w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT (czy też w innych przepisach tej ustawy) wyraźnej normy wskazującej na obowiązek doręczenia postanowienia dla wywołania określonego w tym przepisie skutku materialnoprawnego.

Zasadę przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjnym w wyroku o sygn. akt I FSK 255/17 należy i można wyprowadzić z przepisów Ordynacji podatkowej, w tym dotyczących skutków doręczenia aktów wydanych przez organy podatkowe i mających przecież - co wątpliwości organu nie budzi - zastosowanie w procedurze przedłużeniu terminu zwrotu podatku.

Odnosząc przedstawioną powyżej wykładnię art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT w związku z art. 212 i art. 219 O.p. do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że postanowieniem Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego we W. z dnia (...) lutego 2017 r. doszło do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. Tym samym ewentualne kolejne przedłużenie określonego tym postanowieniem terminu przedłużenia zwrotu, mogłoby nastąpić, jedynie w sytuacji, gdyby stosowne postanowienie o dalszym przedłużeniu tego terminu, zostało skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego (doręczone stronie/pełnomocnikowi) przed dniem 30 czerwca 2017 r.

Skoro zatem wydane w tym względzie objęte skargą postanowienie z dnia 26 czerwca 2017 r. o przedłużeniu zwrotu różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2017 r. zostało, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 10 lipca 2017 r. (k:39 akt administracyjnych), a zatem już po terminie wynikającym z poprzedniego postanowienia przedłużającego termin dokonania zwrotu do dnia 30 czerwca 2017 r., to oznacza, że nie wywołało ono skutku w postaci kolejnego przedłużenia terminu, naruszając art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 212 O.p. czyniąc jednocześnie niecelowym odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze To zaś obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Równocześnie Sąd mając na uwadze, iż stwierdzoną w niniejszej sprawie wadliwością obarczone jest także postanowienie organu I instancji, na podstawie art. 135 p.p.s.a. orzekł także o wyeliminowaniu z obiegu prawnego również tego rozstrzygnięcia.

O kosztach postępowania w sprawie orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów w pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153). Na zasądzoną kwotę składa się zwrot uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika oraz kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.