Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 29 listopada 2005 r.
I SA/Wr 107/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński.

Sędziowie: NSA Lidia Błystak, WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za okres od stycznia 1999 r. do listopada 1999 r.

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. z dnia (...) r. (nr (...));

II.

określa, że wymienione w pkt 1 decyzje nie podlegą wykonaniu;

III.

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego M. T. kwotę 500,00 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. Urząd Skarbowy w Ś. Ś. ustalił M. T., prowadzącemu pod nazwą A w O. działalność gospodarczą w zakresie usług stolarskich, z wyjątkiem wyrobu trumien, stawkę podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 1999 r. w kwocie (...) zł miesięcznie. W okresie od (...) do (...) r. przeprowadzono kontrolę w zakresie spełniania przez podatnika warunków stanowiących podstawę do korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej w 1998 r. i w okresie od stycznia do sierpnia 1999 r., efektem czego była decyzja Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. z dnia (...) r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej podatnikowi wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 1998 r. W trakcie tej kontroli podatkowej M. T. przedłożył kontrolującym rachunki wystawione dla odbiorców z Niemiec odnośnie 1999 r., z których zdaniem urzędu skarbowego wynikało, że sprzedawane przez podatnika wyroby, a w szczególności ich duże ilości, świadczą o przeznaczeniu tych wyrobów do dalszej odsprzedaży, wskutek czego zwrócono się do Ministerstwa Finansów, pismem z dnia (...) r., z prośbą o potwierdzenie tego faktu u odbiorców w Niemczech.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. Ś., po uprzednim przeprowadzeniu w dniach (...),(...) i (...) r. oraz (...) i (...) r. ponownej kontroli podatkowej, postanowieniem z dnia (...) r. wszczął wobec podatnika postępowanie podatkowe w zakresie stwierdzenia zasadności opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej za okres od stycznia do listopada 1999 r. Podstawą wszczęcia postępowania kontrolnego i podatkowego było otrzymane w dniu (...) r. z Ministerstwa Finansów- Departamentu Podatków Bezpośrednich pismo z informacją, iż w trakcie postępowania prowadzonego przez niemieckie organy podatkowe A. R., działający w imieniu firmy "B" sp. cywilnej prawa niemieckiego, oświadczył, że zakupione od M.T. towary zostały odsprzedane osobom trzecim lub wbudowane w ekspozycje.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. decyzją z dnia (...) r., nr (...), na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, stwierdził wygaśnięcie decyzji nr (...)z dnia (...) r. w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za okres od stycznia do listopada 1999 r. W uzasadnieniu swoje decyzji organ podatkowy I instancji podniósł, iż jedynym powodem utraty warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej było to, że podatnik sprzedał wyroby, które służyły zamawiającemu do dalszej odsprzedaży, o czym nie powiadomił urzędu skarbowego w wyznaczonym terminie. Organ wskazał także, iż nie przyjęto wniosku podatnika o ponowne przeprowadzenie dowodu dotyczącego dalszej odsprzedaży osobom trzecim jego wyrobów ze względu na to, iż nie ma potrzeby dowodzić faktów już udowodnionych dokumentem urzędowym, jakim jest otrzymane pismo z Ministerstwa Finansów, z którego jednoznacznie wynika, że wytwarzane przez M. T. wyroby dla firmy B zostały odsprzedane osobom trzecim.

Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. domagając się uchylenia jej w całości i umorzenia postępowania podatkowego twierdząc, iż spełnił wszystkie ustawowe wymagania warunkujące opodatkowanie jego działalności gospodarczej w formie karty podatkowej. W uzasadnieniu odwołania M. T. zarzucił organowi podatkowemu I instancji naruszenie prawa materialnego i proceduralnego poprzez nieuwzględnienie bądź też błędną interpretację przepisów art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 126, art. 139 § 1, art. 172 § 1 i 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192 Ordynacji podatkowej, art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 25 ust. 1 pkt 4 i art. 36 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia (...) r., nr (...), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji stwierdzając, iż bezsprzecznie zostały naruszone przez podatnika przepisy w zakresie opodatkowania w formie karty podatkowej. Organ ten podkreślił przy tym, że podatnik korzystający z opodatkowania w formie karty podatkowej ma określone obowiązki wobec organu podatkowego, które musi bezwzględnie dotrzymać, jeżeli chce korzystać z tej formy opodatkowania swojej działalności gospodarczej, dlatego też naruszenie warunków określonych w ustawie, w tym również i załączników, stanowiących integralną część ustawy, skutkuje wyłączeniem z opodatkowania w formie uproszczonej bez względu na przyczyny tego naruszenia.

W skardze na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatnik wnosił o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji, iż została wydana z naruszeniem prawa proceduralnego i materialnego poprzez naruszenie, nieuwzględnienie lub błędną interpretację postanowień Ordynacji podatkowej, art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W uzasadnieniu skarżący podnosił przede wszystkim, iż po zakończeniu kontroli podatkowej w zakresie "karta podatkowa 1998 r. i I- VIII 1999 rok" organ podatkowy I instancji wydał decyzję dotyczącą 1998 r., natomiast nie ustosunkował się do wyników kontroli za okres I- VIII 1999 r., nie wydając żadnych decyzji czy postanowień do dnia rozpoczęcia w dniu (...) r. kolejnej kontroli w tym samym temacie, przez co jego zdaniem, po tak długim okresie prowadzonego postępowania kontrolnego (prawie 5 lat), organ podatkowy I instancji utracił prawo wydania decyzji niekorzystnej dla podatnika. Skarżący zarzucił ponadto, iż bez jego wiedzy skierowano pismo do Ministerstwa Finansów z prośbą o sprawdzenie u odbiorców w Niemczech czy sprzedawane wyroby nie są przeznaczone do dalszej odsprzedaży lub nie służą zamawiającemu do celów wytwórczych lub usługowych jako surowce, materiały lub elementy, a jednocześnie zwraca uwagę, iż w aktach sprawy brak jest pisma Ministerstwa Finansów z dnia (...) r., przez co, nie znając treści zadanych pytań, nie można dać wiary lakonicznej odpowiedzi udzielonej przez niemieckie Ministerstwo Finansów pismem z dnia (...) r. Podatnik podniósł także, iż organy podatkowe odmówiły przeprowadzenia dowodu dotyczącego wiarygodności oświadczenia A. R., pomimo iż miało to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym i ocena dowodu przeprowadzona przez organ I instancji jest wadliwa. Zdaniem skarżącego organy podatkowe nie przeprowadziły w sposób nie budzący wątpliwości właściwego postępowania dowodowego, co wynika m.in. ze sprzecznych informacji dotyczących dostaw do odbiorców w Niemczech, a tym samym "koronny dowód" zaskarżonej decyzji staje się niewiarygodny, lakoniczny i cząstkowy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podnosząc, iż skarżący nie wniósł do sprawy nowych okoliczności. Organ podatkowy II instancji odnosząc się do zarzutu przewlekłości prowadzonego postępowania kontrolnego wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. przeprowadził postępowanie kontrolne w dniach od (...) r. do (...) r. w zakresie zasadności opodatkowania w formie karty podatkowej w okresie I- XI 1999 r., a następnie w dniu (...) r. wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe, które zakończyło się w dniu (...) r. wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie, czyli zakończyło się po upływie jednego miesiąca, przy czym organ ten dodał, iż postępowanie kontrolne prowadzone w 1999 r. dotyczyło tylko okresu I- VIII 1999 r. i nie wszczynano postępowania podatkowego w związku z brakiem kompletnego materiału dowodowego oraz procedurą związaną z jego uzyskaniem za granicą za pośrednictwem Ministerstwa Finansów. W dalszej części odpowiedzi organ podał, że postępowanie w sprawie uzyskania dowodu prowadzone było przez niemieckie organa podatkowe, dlatego też bezzasadne były zarzuty niepowiadomienia i braku czynnego udziału skarżącego w przeprowadzeniu dowodu, podobnie zresztą jak podważanie, powołując się na przepisy Ordynacji podatkowej, wiarygodności ustaleń dokonanych przez Ministerstwo Finansów w oparciu o międzynarodową konwencję w sprawach uzyskania dowodów za granicą. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy I instancji zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający na obiektywną ocenę wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz zapewnił podatnikowi możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia (...) r. oraz wypowiadania się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) r., nr (...), jak też poprzedzającą ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. z dnia (...) r., nr (...), naruszają prawo procesowe.

Podstawą materialną rozstrzygnięcia sprawy przez organy podatkowe, tj. stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej w 1999 r., było ustalenie, w oparciu o informację uzyskaną z niemieckiego Federalnego Ministerstwa Finansów, iż podatnik M. T. sprzedał wyroby stolarskie, które służyły zamawiającej firmie B" sp. cywilnej prawa niemieckiego do dalszej odsprzedaży, o czym nie powiadomił urzędu skarbowego w wyznaczonym terminie.

Stosownie do przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w brzmieniu obowiązującym w 1999 r., zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogli opłacać podatnicy prowadzący działalność usługową lub wytwórczo-usługową, określoną w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy, w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do tejże ustawy, przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli. Zgodnie z objaśnieniami do tabeli miesięcznych stawek części I załącznika nr 3 do ustawy, przy prowadzeniu działalności wymienionej w tej części tabeli dopuszczalne jest poza usługami, o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy, wytwarzanie przedmiotów (wyrobów) z materiału powierzonego przez zamawiającego lub przedmiotów (wyrobów) na indywidualne zamówienie z materiałów własnych wykonawcy, w tym także połączone z czynnościami ich instalowania, uwzględniających indywidualne cechy przedmiotów (wyrobów) lub życzenia zamawiającego, jeżeli przedmioty (wyroby) te nie są przeznaczone przez zamawiającego do dalszej odsprzedaży lub nie służą zamawiającemu do celów wytwórczych lub usługowych jako surowce, materiały, półfabrykaty, elementy, części. Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej, w myśl art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 7 cytowanej ustawy, są obowiązani zawiadomić organ podatkowy, w formie pisemnej najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności, o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, albo mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Organ podatkowy, w przypadku niewywiązania się podatnika z powyższego obowiązku, na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy zobowiązany jest stwierdzić wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.

W niniejszej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, iż przy założeniu, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe i poprzedzające je postępowanie kontrolne zgodnie z zasadami określonymi w ordynacji podatkowej, w tym zwłaszcza respektując w pełni zasady prawdy obiektywnej i czynnego udziału strony, to w przypadku udowodnienia faktu odsprzedaży przez niemieckich kontrahentów M. T. zamówionych wyrobów stolarskich bądź też posłużenia się nimi jako surowcami, materiałami, półfabrykatami, elementami lub częściami przeznaczonymi do dalszego procesu wytwórczego (produkcyjnego), zasadnym byłoby wydanie decyzji w trybie art. 207 i art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Zdaniem orzekającego Sądu powyższa hipoteza poprawności przeprowadzonego postępowania podatkowego nie została spełniona, przeto nie można mówić o naruszeniu przez skarżącego podatnika obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej za 1999 r., które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, albo mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej za okres od stycznia do listopada 1999 r.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę na niekompletność akt podatkowych dołączonych do skargi, co uniemożliwiło dogłębne ustosunkowanie się do zarzutów odnoszących się do przewlekłości postępowania kontrolnego czy też raczej jego dwutorowości, zważywszy na fakt, iż względem podatnika toczyło się również postępowanie podatkowe, zakończone decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w Ś. Ś. z dnia (...) r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji ustalającej podatnikowi wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 1998 r., które to postępowanie poprzedziło postępowanie kontrolne w zakresie spełniania przez podatnika warunków stanowiących podstawę do korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej w 1998 r. i w okresie od stycznia do sierpnia 1999 r. W aktach administracyjnych, pomimo powoływania się na określone dokumenty zarówno przez skarżącego, jak i organ podatkowy II instancji, brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej, trwającego od (...) r. do (...) r., postępowania kontrolnego w zakresie zasadności opodatkowania w formie karty podatkowej w okresie od stycznia do listopada 1999 r., w tym zwłaszcza imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli i protokołu z tej kontroli, nie mówiąc o przeważającej części dokumentacji dotyczącej korespondencji z niemieckim Ministerstwem Finansów, która była podstawą stwierdzenia faktu odsprzedaży wyrobów przez firmę "B" sp. cywilną prawa niemieckiego. Zauważyć można również brak postanowień dowodowych w zakresie dopuszczenia dowodów zebranych poza postępowaniem podatkowym, w tym zwłaszcza w ramach prowadzonych uprzednio postępowań kontrolnych. W tej sytuacji zasadny jest zarzut skarżącego o niezapoznaniu go z materiałami dowodowymi zebranymi w sprawie, gdyż trudno uznać, aby wymóg czynnego udziału strony został zrealizowany jedynie poprzez zapoznanie się podatnika z ustaleniami postępowania podatkowego z dnia (...) r., jeżeli wówczas, jak i na etapie postępowania sądowego, brak było w aktach sprawy wszystkich dowodów, na których oparto decyzję organu podatkowego I instancji z dnia (...).

Zgodzić się należy natomiast ze stanowiskiem organów podatkowych, iż pismo Ministerstwa Finansów z dnia (...) r. jest dokumentem urzędowym, zaś zasada otwartego systemu dowodów w postępowaniu podatkowym nie sprzeciwia się dopuszczeniu dowodów przeprowadzonych przez inne organy (zasada pośredniości), co w naturalny sposób, lecz dopuszczalny ustawowo, może w pewnym stopniu ograniczać prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez np. uniemożliwienie czynnego udziału podatnika w czynnościach dotyczących przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin. Trzeba zwrócić uwagę, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie był przeprowadzany w drodze pomocy prawnej dowód z zeznań A. R., dlatego bezzasadne były w tej części zarzuty dotyczące nieprzedstawienia protokołu z przesłuchania świadka. Na marginesie wskazać trzeba, iż oba organy podatkowe w swoich decyzjach w zbyt ogólny sposób wskazały źródło prawne skorzystania z pomocy niemieckich organów finansowych, co uniemożliwia jego prawidłową identyfikację, tym bardziej, iż w okresie prowadzenia przedmiotowego postępowania podatkowego obowiązywała umowa między Polską Rzeczypospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Warszawie dnia 18 grudnia 1972 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 31, poz. 163), zaś Republika Federalna Niemiec nie była stroną Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, sporządzonej w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 141, poz. 913).

Z drugiej natomiast strony trafny był zarzut skarżącego co do bezpodstawnego nieuwzględnienia jego wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów (rachunków, faktur) dotyczących dalszej odsprzedaży osobom trzecim wyrobów nabytych przez A. R. i R. M., wspólników firmy B" sp. cywilnej prawa niemieckiego (z tą jednakże uwagą, iż skarżący błędnie wskazywał tutaj tylko nazwisko pierwszego ze wspólników), albowiem w myśl art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej możliwym jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, pomimo że stanowią one dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ podatkowy I instancji, pomijając fakt, iż nie wydał odrębnego postanowienia w przedmiocie wniosku dowodowego, stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia (...)., że "nie przyjęto wniosku o ponowne przeprowadzenie dowodu ze względu na to, iż nie ma potrzeby dowodzić faktów już udowodnionych". W ocenie Sądu, opartej na udostępnionym w sprawie materiale dowodowym, takie ustosunkowanie się do wniosku strony jest nieuzasadnione, gdyż istnieją poważne wątpliwości co do adekwatności i zupełności odpowiedzi udzielonej przez niemieckie organy podatkowe w sprawie dalszej odsprzedaży towarów nabytych od M. T. przez jego niemieckich kontrahentów. Po pierwsze-w aktach sprawy brak jest odpisu pisma kierowanego do niemieckiego odpowiednika Ministerstwa Finansów, co uniemożliwia zweryfikowanie zakresu i treści zapytania, a tym samym pełnej analizy udzielonej odpowiedzi, w sytuacji podnoszenia przez podatnika faktu współpracy z firmą "B sp. cywilną prawa niemieckiego od 1996 r., a nie zaś tylko w okresie objętym postępowaniem podatkowym. Konsekwentnie po drugie-z uwagi na lakoniczną treść odpowiedzi nie jest możliwe ustalenie jakich wyrobów dotyczyła dalsza odsprzedaż, a zwłaszcza czy były to schody i drzwi drewniane, których pierwotne nabycie zostało potwierdzone rachunkami wystawionymi w okresie od (...) r. do (...) r. Po trzecie-tłumaczenie odpowiedzi dokonane przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego odbiega od tłumaczenia tego pisma przyjętego przez organy podatkowe, gdyż mowa jest w nim wyłącznie o tym, że towary nabyte od M. T. zostały "dalej odsprzedane i częściowo zamontowane", nie zaś o tym, że zostały "odsprzedane osobom trzecim lub wbudowane w ekspozycje", co jeszcze bardziej potwierdza ogólnikowość niemieckiej odpowiedzi. Po czwarte wreszcie-udzielona przez Federalne Ministerstwo Finansów wcześniejsza odpowiedź dotycząca F. B. o tym, że nie nabył on żadnych towarów z Polski w 1998 r. pozostaje w sprzeczności z niekwestionowanymi przez organy podatkowe rachunkami wystawionymi dla tego zamawiającego w lutym i marcu 1998 r., co dodatkowo może podważać wiarygodność dowodu opartego na informacji niemieckiego organu podatkowego.

Zdaniem Sądu organy podatkowe nie przeprowadziły w tym zakresie wyczerpującego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby jednoznacznie stwierdzić czy doszło w istocie do odsprzedaży, zamówionych przez wspólników firmy "B" sp. cywilną prawa niemieckiego, schodów i drzwi drewnianych, a tym samym niewykonania przez skarżącego podatnika ustawowego obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej za 1999 r.

Wydaje się zatem konieczne uporządkowanie postępowania dowodowego poprzez wydanie stosownych postanowień dowodowych i skompletowanie akt podatkowych oraz uzupełnienie materiału dowodowego o ponowne zwrócenie się do niemieckiego Federalnego Ministerstwa Finansów o udzielenie w ramach pomocy prawnej wyczerpującej informacji jakie wyroby nabyte przez A. R. i R. M., wspólników firmy B" sp. cywilnej prawa niemieckiego, od M. T. zostały dalej odsprzedane albo posłużyły tym zamawiającym do celów wytwórczych lub usługowych jako surowce, materiały, półfabrykaty, elementy i części. Dopiero tak zebrany i uporządkowany materiał dowodowy będzie mógł stanowić podstawę do wszechstronnej oceny czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej za okres od stycznia do listopada 1999 r.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo odnośnie przepisów art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i 191 Ordynacji podatkowej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oraz zwrotu kosztów postępowania uzasadnia odpowiednio art. 152 i art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.