Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1329840

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 19 kwietnia 2013 r.
I SA/Wr 102/13
Termin przedawnienia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Anetta Chołuj, Daria Gawlak-Nowakowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. i styczeń 2006 r.: oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. i styczeń 2006 r.

Powołane rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Skarżąca spółka A Sp. z o.o. w dniu (...) lipca 2012 r. złożyła korekty deklaracji podatku od towarów za czerwiec 2005 r. i styczeń 2006 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za wskazane okresy. W uzasadnieniu żądania wskazała, że w 2005 r. dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, którą opodatkowała 22% podatku od towarów i usług wobec niespełnienia warunków do zastosowania 0% stawki. Obecnie uzyskała od odbiorców wymagane prawem dokumenty potwierdzające wywóz towarów, co uzasadnia korektę deklaracji i wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług. Dostrzegając przedawnienie korygowanych zobowiązań podatkowych skarżąca twierdziła, że odmowa uwzględnienia jej żądania godziłaby w fundamentalne zasady wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w tym w zasadę neutralności.

Naczelnik D. Urzędu Skarbowej we W. rozpoznając wniosek strony, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2012 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. W podstawie prawnej powołał się na art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm. - dalej: O.p.). W uzasadnieniu, opierając się na treści art. 79 § 2 i art. 70 § 1 O.p., uznał, że złożone przez stronę korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 i styczeń 2006 r. nie wywołują skutków prawnych wobec przedawnienia.

Rozpoznając sprawę w ramach postępowania zażaleniowego Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że objęte wnioskiem strony zobowiązania podatkowe przedawniły się odpowiednio z dniem 31 grudnia 2010 r. i 31 grudnia 2011 r. W sprawie nie zaistniały bowiem żadne okoliczności powodujące zawieszenie lub przerwanie biegu przedawnienia. Jednocześnie organ podatkowy wskazał na art. 79 § 2 O.p., który stanowi, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zatem wniosek strony złożony po upływie przedawnienia zobowiązań podatkowych za czerwiec 2005 r. i styczeń 2006 r. nie mógł być merytorycznie rozpoznany. W konsekwencji koniecznym stało się wydanie zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do argumentacji spółki powołującej zasady prawa wspólnotowego organ odwoławczy wskazał na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) artykułujące dopuszczalność ograniczeń czasowych dochodzenia nadpłat oraz funkcję gwarancyjną i stabilizacyjną instytucji przedawnienia. Dodatkowo zauważył, iż wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej nie określają w sposób jednoznaczny ostatecznego terminu do złożenia przez podatnika korekty deklaracji podatkowej, to jednak analiza treści art. 81 w związku z art. 70 § 1 O.p. pozwala wywieść to uprawnienie co do niektórych deklaracji podatkowych w ciągu pięciu lat, a więc w okresie odpowiednim do odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe.

W skardze spółka wnosiła uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 3 akapit 2 Traktatu o Unii Europejskiej z dnia 7 lutego 1992 r. w związku z art. 288 akapit 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, poprzez dokonanie wykładni art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 O.p. w sposób sprzeczny z wykładnią art. 28c część A lit. a akapit pierwszy oraz art. 28c część A zdanie wstępne VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej, dokonaną przez TSUE w orzeczeniach dotyczących zwolnienia z VAT dostaw wewnątrzwspólnotowych. Naruszenie art. 2 I Dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych i wyrażonej w niej zasady neutralności, uznając, iż przedmiotowe korekty nie wywołują skutków prawnych. Wskazywała też na naruszenie art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej przez niezastosowanie zasady proporcjonalności i uzależnienie prawa do zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług od złożenia korekt deklaracji przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p.

W uzasadnieniu strona skupiła się na zasadach wykładni przepisów krajowych po wejściu do Unii Europejskiej, celu przepisów wspólnotowych dotyczących wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz na przepisach statuujących zasadę neutralności i ich wykładni dokonanej w orzecznictwie TSUE. Spółka wskazała, że prawo składania korekty deklaracji w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych nie może zostać ograniczone przez przepisy Ordynacji podatkowej regulujące terminy przedawnienia. Takie działanie jest sprzeczne z wykładnią art. 28c część A lit. a akapit pierwszy oraz art. 38c część A zdanie wstępne VI Dyrektywy, dokonaną przez TSUE w orzeczeniach dotyczących zwolnienia z VAT dostaw wewnątrzwspólnotowych. Strona wywiodła stąd, że pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, wsparty na art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 O.p. narusza zasadę efektywności prawa unijnego, wyrażoną w art. 4 ust. 3 akapit 2 Traktatu o Unii Europejskiej. Zastosowanie powołanych przepisów Ordynacji podatkowej, zdaniem strony, stanowi przejaw nadmiernego formalizmu skutkującego przerzuceniem na spółkę ciężaru zapłacenia podatku należnego w zakresie dokonanych dostaw wewnątrzwspólnotowych. Poza tym godzi w zasadę proporcjonalności-obciążenie spółki jest bowiem nieadekwatne w stosunku do celu, jaki powinien zostać osiągnięty, zgodnie z VI Dyrektywą.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny zasadności podjętego przez organy podatkowe rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącej prawa do stwierdzenia nadpłaty w związku z dokonaną w dniu (...) lipca 2012 r. korektą deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec 2005 r. i styczeń 2006 r.

W opinii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zasadnie organ podatkowy ocenił, że wniosek skarżącej nie może być rozpoznawany merytorycznie z uwagi na przedawnienie objętych nim zobowiązań podatkowych.

Słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ podatkowy odwołał się do przepisu art. 79 § 2 O.p. stanowiącego, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zasadnie także wskazano na regulację art. 70 § 1 O.p. opisującego zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z jego brzmieniem zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przepis ten ma charakter bezwzględny i w zakresie zobowiązań podatkowych nie przewiduje żadnych odstępstw. Po upływie wskazanego terminu zobowiązanie podatkowe wygasa, co sankcjonuje zapis art. 59 § 1 pkt 9 O.p. Jedynymi okolicznościami wpływającymi na bieg ww. terminu są wskazane w dalszych jednostkach redakcyjnych art. 70 O.p. zdarzenia skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.

Jak wynika z opisu niespornego między stronami stanu faktycznego, przedstawionego w treści zaskarżonego aktu, objęte wnioskiem skarżącej zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu. W sprawie nie jest kwestionowane, że zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. i styczeń 2006 r., stosownie do treści art. 70 § 1 O.p., przedawniały się odpowiednio z dniem 31 grudnia 2010 r. i z dniem 31 grudnia 2011 r. Nie jest także sporne, że w sprawie nie zaistniały opisane w treści art. 70 § 2-6 O.p. okoliczności wpływające na zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań za opisane wyżej okresy. Tym samym w dniu składania przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą rozliczeń tj. w dniu (...) lipca 2012 r. obje nimi zobowiązania jako przedawnione wygasły.

Słusznie w tych okolicznościach organ podatkowy wskazał na przepis art. 79 § 2 O.p. stwierdzając, że wygasło także prawo strony do żądania stwierdzenia nadpłaty przedawnionych już zobowiązań podatkowych. Procesowym skutkiem tej konstatacji było zaskarżone postanowienie wydane na podstawie art. 165a O.p. Zgodnie z jego brzmieniem gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Pośród tych przyczyn, w opinii Sądu, mieści się także przedawnienie zobowiązania podatkowego, wykluczone jest bowiem jakiekolwiek procedowanie w przedmiocie nieistniejącego - bo wygasłego - zobowiązania podatkowego.

I jakkolwiek zastrzeżenia Sądu budzi brak uzasadnienia dla powołania przez organ podatkowy przepisu art. 79 § 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2009 r. zamiast z dnia zdarzenia, którym jest moment złożenia deklaracji podatkowej, to wobec poprawności podjętych działań takie uchybienie nie może mieć znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Wyjaśniając tę kwestię wskazać trzeba, że stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Za dzień powstania nadpłaty zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 O.p. uważa się dzień zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Istnienie wobec tego nadpłaty nierozerwalnie związane jest z dokonaniem jej zapłaty. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług jest wynikiem rozliczenia podatku naliczonego z podatkiem należnym. Jeżeli podatek należny przewyższa kwotę podatku naliczonego, podatnik wykazuje zobowiązanie podatkowe. W razie błędnego wykazania zobowiązania podatkowego i wpłacenia tego podatku zamiast wykazania kwoty podatku do zwrotu dochodzi więc do wykazania zobowiązania w wysokości większej od należnej. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości to, że z podatkiem zapłaconym nienależnie mamy do czynienia wówczas, gdy nie było ustawowego obowiązku zapłacenia uiszczonej przez podatnika kwoty albo obowiązek ten istniał lecz wygasł (por. L. Etel, t. 1 w Komentarz do art. 72 ustawy - Ordynacja podatkowa, publ. LEX 2011, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I FSK 762/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego). Jeżeli zatem tego samego zobowiązania dotyczy zarówno deklaracja pierwotna, jak i późniejsze jej korekty to należy zbadać, której z nich towarzyszyła wpłata nienależnego podatku. W niekwestionowanym zaś stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy była to pierwotna deklaracja rozliczeniowa. Ona zatem będzie wyznaczała moment powstania nadpłaty ale także i wyznaczała zakres czasowy stosowanych przepisów prawa materialnego, pośród których mieści się regulacja dotycząca przedawnienia, w tym prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Niewątpliwe zatem w sprawie winien znaleźć zastosowanie przepis art. 79 § 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania nadpłaty (złożenia deklaracji). Ówczesne brzmienie ww. normy w zakresie odwołujący się do sytuacji skarżącej wskazywało, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b - po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji). Niewątpliwie zatem termin na wystąpienie z żądaniem stwierdzenia nadpłaty był krótszy niż wskazywany przez organy podatkowe w treści zaskarżonego postanowienia - liczony od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. W takiej sytuacji organ podatkowy winien postąpić zgodnie z tezą przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w jednym ze swoich orzeczeń, stanowi ona, że: "w sytuacji gdy ustawodawca z dniem 1 stycznia 2009 r., zmieniając określony w art. 79 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej "O.p.") termin wygaśnięcia prawa do stwierdzenia nadpłaty, nie przewidział regulacji intertemporalnej uwzględniającej uprawnienia podatników do żądania stwierdzenia nadpłaty na podstawie poprzednio regulującej tę instytucję normy art. 79 § 2 pkt 2 lit. a) O.p., zaistniałą kolizję ustaw w czasie należy rozwiązać z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji, w ten sposób, że należy stosować normę nową, chyba że norma poprzednio obowiązująca jest względniejsza (korzystniejsza) dla podatnika."

W rozpoznawanej sprawie, pomimo braku uzasadnienia organ podatkowy zastosował właściwy - bo korzystniejszy dla strony - przepis art. 79 § 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2009 r. Tym samym zaskarżone postanowienie nie narusza powoływanych wyżej przepisów.

Nie zasadne okazały się także zarzuty skargi podnoszące niezgodność przyjętego przez organy podatkowe rozstrzygnięcia z przepisami prawa wspólnotowego, w tym zasadą neutralności, efektywności i proporcjonalności.

Zasadnie bowiem wywodzi organ podatkowy, że wskazywane przez stronę regulacje prawa wspólnotowego nie sprzeciwiają się możliwości wprowadzenia przez państwo członkowskie przepisów ograniczających czas na dochodzenie swych praw w zakresie podatków, w tym także podatku od towarów i usług. Potwierdza to wskazywane przez organ podatkowy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzeczeniu z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. akt C -472/08 Trybunał stwierdził, że "art. 18 ust. 4 szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, wyznaczającym trzyletni termin przedawnienia na wystąpienie z wnioskiem o zwrot nadpłaty podatku od wartości dodanej nienależnie pobranej przez organy administracji skarbowej tego państwa." (orzeczenie dostępne na stronie internetowej www.curia.europa.eu).

Podobną zasadę wyrażono w innym orzeczeniu z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt C-427/10 w tezie 22 Trybunał stwierdził: "w wyroku z dnia 15 marca 2007 r. C-35/05 Reemtsma Cigarettenfabriken, Zb.Orz. s. I-2425, Trybunał orzekł, że wobec braku przepisów wspólnotowych w zakresie żądania zwrotu nienależnie pobranych podatków do państw członkowskich należy ustanowienie w krajowym porządku prawnym warunków występowania z tymi żądaniami, które muszą być zgodne z zasadami równoważności oraz skuteczności, a zatem nie mogą być mniej korzystne niż warunki dotyczące podobnych żądań opartych na przepisach prawa krajowego i nie mogą być ukształtowane w sposób czyniący praktycznie niemożliwym wykonywanie praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny (pkt 37 wskazanego wyroku). Trybunał uznał również za zgodne z prawem Unii ustalenie pod rygorem przedawnienia rozsądnych terminów wniesienia skargi w interesie pewności prawa, która chroni jednocześnie podatnika i zainteresowaną administrację. Terminy takie nie czynią bowiem ze swej natury praktycznie niemożliwym lub zbyt utrudnionym wykonywania uprawnień nadanych w unijnym porządku prawnym (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 listopada 1998 r. w sprawie C-228/96 (...), Rec. s. I-7141, pkt 19; z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie C-262/09 (...), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 56). (Teza 24). Ma to również zastosowanie do dwuletniego terminu przedawnienia, ponieważ termin ten może w zasadzie umożliwić każdemu przeciętnie uważnemu podatnikowi skuteczne dochodzenie uprawnień przysługujących mu w porządku prawnym Unii (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie (...), pkt 20, 21). Stwierdzenie to obowiązuje również w przypadku dwuletniego terminu przedawnienia w ramach prawa do zwrotu podatku VAT nienależnie uiszczonego na rzecz organów podatkowych." (Teza 25). (orzeczenie dostępne na stronie internetowej www.curia.europa.eu)

Z zapisów przywołanych tez wynika, że jakkolwiek prawo wspólnotowe nie zawiera regulacji dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych, to zakłada i słusznie, że takie okresy mogą i winny być wprowadzone dla przejrzystości i pewności prawa. Leży to zarówno w interesie administracji podatkowej jak i samych podatników. W tych okolicznościach wprowadzone przez ustawodawcę krajowego regulacje dotyczące przedawnienia - przewidujące 5 letni (w zasadzie nawet dłuższy) okres na dochodzenie swych praw wynikających z przepisów prawa podatkowego nie naruszają powołanych przez stronę zasad prawa wspólnotowego. Na realizację uprawnienia do skorzystania z obniżonej stawki w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów skarżąca miała ponad 5 lat, nie dochodząc swych uprawnień w tym okresie naraziła się na utratę tej możliwości.

W tych okolicznościach podnoszone przez nią zarzuty naruszenia prawa wspólnotowego ocenić trzeba jako nieuzasadnione. W szczególności zastosowane w niniejszej sprawie przepisy art. 70 i art. 79 O.p. nie stoją w żadnej sprzeczności z regulacjami art. 28C część A zdanie wstępne Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L1977.145.1 - powoływana dalej jako VI Dyrektywa), w związku z art. 4 ust. 3 akapit 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. 2004.90.864/30 z późn. zm.) oraz art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. 2004.90.864/2). Powoływane przez stronę przepisy Traktatów stanowią o związaniu państw członkowskich wspólnotowym dorobkiem prawnym, zaś art. 28C cześć A VI Dyrektywy dotyczy zwolnienia od podatku opisanych w nim czynności. Polski ustawodawca dokonał bowiem implementacji powoływanego zapisu VI Dyrektywy na grunt krajowy, co znalazło wyraz w przepisie art. 42 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2005 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). W opinii Sądu instytucja przedawnienia w żaden sposób nie uchyla możliwości skorzystania przez podatnika z ww. regulacji i nie uchybia zasadom neutralności, efektywności i pewności prawa. Co więcej przedawnienie w zasady te się wręcz wpisuje, zapewniając stabilność i porządek prawny. Warto w tym miejscu przywołać tezę wypowiedzianą przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2010 sygn. akt I FSK 1953/08 (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego): "termin przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej - z uwagi na zasadę pewności prawa - odnosi się do wszelkich form wyników rozliczeń podatkowych w podatku od towarów i usług - w tym również formy zwrotu pośredniego podatku. Przy braku terminu przedawnienia dla podatników w zakresie ich uprawnienia do dochodzenia zwrotu pośredniego podatku VAT odpowiadającego terminowi, w jakim organ podatkowy ma prawo do wydania decyzji podatkowej w sprawie skorygowania należnej kwoty na skutek kontroli, organ ten musiałby rozpatrywać te wnioski w każdym przypadku. W takiej sytuacji podatnicy mogliby domagać się zwrotu nadpłaty VAT w takim czasie, że organ podatkowy nie mógłby już faktycznie przeprowadzić kontroli z uwagi na brak obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych i związanych z nimi dokumentów po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej - "Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego"). Możliwość zakwestionowania sytuacji podatnika w zakresie jego praw i obowiązków względem organów podatkowych nie może istnieć w nieskończoność (por. wyroki ETS z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07 Ecotrade, Zb.Orz. s. I-3457, pkt 44 oraz z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie C-472/08 (...)."

Z tych właśnie przyczyn również dalsze zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 2 I Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U.UE.L1967.71.1301) oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. 2004.90.864/30) nie mogły znaleźć uzasadnienia.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.