Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1606194

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 grudnia 2010 r.
I SA/Wa 798/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.).

Sędziowie WSA: Bogdan Wolski Przemysław Żmich.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skarg P. S.A. z siedzibą w G. na decyzje:

1) Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...),

2) Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...),

3) Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...),

4) Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...),

5) Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...),

6) Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...),

7) Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...),

8) Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...),

9) Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomości

1.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) grudnia 2009 r., Nr (...),

2.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) czerwca 2010 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) lutego 2010 r., Nr (...),

3.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) lutego 2010 r., Nr (...),

4.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...),

5.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...),

6.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...),

7.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...),

8.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...),

9.

stwierdza nieważność decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...);

10.

stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu;

11.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej P. S.A. z siedzibą w G. kwotę 4200 (słownie: cztery tysiące dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

I. Stan faktyczny

1. Decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r. nr (...) Prezydent W.

zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) z obrębu (...). W wyniku zatwierdzenia podziału powstały działki przeznaczone pod ulice:

- działka nr (...) przeznaczona pod ul. (...),

* działka nr (...) przeznaczona pod ul. (...) (obecnie (...)),

* działki (...), (...), (...) przeznaczone pod ul. (...),

* działka nr (...) pod ulice (symbol (...)),

* działka nr (...) przeznaczona pod ulicę (...),

* działka nr (...) przewidziana pod ulicę (...) (obecnie (...)),

* działka nr (...) przeznaczona pod ulice (...) (obecnie ul. (...)),

* działka nr (...) przeznaczona pod ul. (...),

* działka nr (...) przeznaczona pod autostradę lub drogę ekspresową (...),

* działka nr (...) przeznaczona pod ulicę (symbol (...)),

* działka nr (...) przeznaczona pod ul. (...) (obecnie (...)),

* działka nr (...) przeznaczona pod ul. (...) (obecnie (...)),

- działka nr (...) przeznaczona pod ulicę (symbol (...)).

2. Spółka P. SA z siedzibą w G. (dalej zwana jako skarżąca spółka) będąca użytkownikiem wieczystym dzielonej nieruchomości (wg. stanu na dzień zatwierdzenia podziału) wystąpiła o odszkodowanie z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego następujących 9 działek objętych niniejszym postępowaniem sądowym tj: działki nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...).

3. Wnioski te zostały rozpatrzone decyzjami Prezydenta W.

decyzjami: z dnia (...) grudnia 2009 r., Nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) lutego 2010 r., Nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) lutego 2010 r., Nr Sygn. akt I SAAWa 798/10 (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) maja 2010 r. Nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...) (dot. działki (...)) oraz z dnia (...) maja 2010 r., Nr (...) (dot. działki (....]).

W decyzjach tych zawarte zostało analogiczne uzasadnienie, że podział nieruchomości nie został dokonany tylko na wniosek użytkownika wieczystego, lecz na wspólny wniosek zarówno użytkownika wieczystego jak i z urzędu. Podział został dokonany w trybie art. 93 ust. 1, 2, 3, art. 96 i co istotne art. 97 ust. 1 i 3 ugn.

W związku z powyższym, tryb w jakim został dokonany podział - stanowi negatywną przesłankę do prowadzenia negocjacji w trybie art. 98 ust. 3 ugn.

4. Skarżąca spółka wniosła odwołanie od tych decyzji.

5. Wojewoda (...) decyzjami z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) (dot. działki (....]), z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) (dot. działki (...)), z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) (dot. działki (...)) utrzymał w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta W. o odmowie przyznania odszkodowania. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że powołana decyzja podziałowa została wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr (...) z obrębu (...), uregulowana w księdze wieczystej KW Nr (...), które to postępowanie wszczęte zostało, jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, z urzędu na wniosek Urzędu W. z dnia (...) października 2008 r. i na wniosek spółki P. S.A. z dnia (...) listopada 2008 r. Z tego powodu organ jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 97 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) - dalej ugn.

Zdaniem Wojewody na uwagę zasługuje również fakt, iż w decyzji podziałowej Prezydenta W. z dnia (...) grudnia 2008 r. nie powołano art. 98 ugn, co dowodzi, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 98 ust. 1 tej ustawy, który to przepis, tak jak wskazano wcześniej stanowi o przejściu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego własności wydzielonej drogi publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.)

W związku z powyższym organ uznał, że nie nastąpiło z mocy prawa przejście własności wyżej wymienionych działek ewidencyjnej na rzecz podmiotu publicznoprawnego, zatem odmowa ustalenia przez organ I instancji odszkodowania za sporne nieruchomości w trybie art. 98 ugn była prawidłowa. W ocenie organu, nie w każdym bowiem przypadku w wyniku zatwierdzenia podziału nieruchomości obejmującego wydzielenie jakichkolwiek dróg w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego następuje wydzielenie działek gruntu pod drogi publiczne ze skutkiem przejścia prawa własności i konieczności zapłaty odszkodowania (art. 98 ust. 1 i 3 ugn).

II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu

1. Na powyższe decyzje skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego

* art. 97 ust. 1 i 3 ugn

* art. 98 ust. 1 ugn

* art. 98 ust. 3 ugn

* art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175) oraz naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.

W szczególności skarżąca spółka wskazała, że postępowanie podziałowe zostało zainicjowane wnioskiem jego poprzednika prawnego spółki PX. SA oraz spółki O. Sp. z o.o. Natomiast pismem z dnia 3 stycznia 2008 r. skarżąca spółka wniosła o kontynuowanie postępowania podziałowego. Pismem z dnia 21 października 2008 r. Dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. przystąpił do powyższego postępowania podziałowego. Skarżąca spółka wskazała na brak pośredniego typu postępowania podziałowego oraz fakt, że poniosła całość kosztów postępowania podziałowego. Również mapę z projektem podziału przedstawił wnioskodawca, a nie urząd. Ponadto wskazano, że wymienione w skargach działki zostały wydzielone pod drogi publiczne, a zatem spełniają przesłankę określoną w art. 98 ust. 1 ugn.

Sygn. akt I SA/Wa 798/10

2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

III. Uzasadnienie prawne

Uzasadnienie prawne

Wojewodzie Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonych decyzjach dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Przy tym Sąd postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył sprawy o sygnaturach akt: I SA/Wa 798/10, I SA/Wa 1495/10, 1 SA/Wa 1559/10, I SA/Wa 1890/10, I SA/Wa 1891/10, I SA/Wa 1892/10, I SA/Wa 1894/10, I SA/Wa 1896/10 i I SA/Wa 1932/10 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod jedną sygnaturą akt I SA/Wa 798/10.

2. Materialnoprawną podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 98 ugn. Zgodnie z art. 98 ust. 3 ugn za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne (opisane w ust. 1 tego przepisu), przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

3. Dodatkowo jednak dla ustalenia zakresu sytuacji, w których przysługuje odszkodowanie za działki gruntu wydzielone pod drogi konieczne jest odwołanie do przepisu prawa międzynarodowego - art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który wyznacza granice ingerencji państw w prawo własności. Przepis ten stanowi, że każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego. Powyższe postanowienia nie będą jednak w żaden sposób naruszać prawa państwa do Sygn. akt I SAMa 798/10 stosowania takich ustaw, jakie uzna za konieczne do uregulowania sposobu korzystania z własności zgodnie z interesem powszechnym lub w celu zabezpieczenia uiszczania podatków bądź innych należności lub kar pieniężnych. Z przepisu tego wynikają 3 zasady ochrony praw do nieruchomości: zasada prawa do poszanowania mienia, druga dotyczy zasad pozbawienia mienia i trzecia zawarta w § 2 art. 1 dotyczy zasad korzystania z prywatnej własności w publicznym interesie. Z użytego w Konwencji zwrotu "prawo do poszanowania mienia" wynika zakres ochrony praw do nieruchomości wykraczający daleko poza granice wąsko rozumianego wywłaszczenia (patrz m.in. James and Others przeciw Wielkiej Brytanii, wyrok z dnia 21 lutego 1986, Series A nr. 98, str. 29-30, § 37, oraz Sporrong and Lönnroth v. Sweden, judgment of 23 September 1982, Series A no. 52, p. 24, § 61).

4. Dokonując wykładni powołanego przepisu prawa międzynarodowego w kontekście art. 98 ust. 3 ustawy ugn należy mieć na uwadze prawomocny wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie B. i inni przeciwko Polsce z dnia 6 listopada 2007 r. no. 22531/05 (odrzucenie rewizji wyrokiem z 15 grudnia 2009 r.), w którym Trybunał uznał, że przeznaczenie w decyzji podziałowej prywatnej działki pod drogę ogólnodostępną istotnie ogranicza właściciela w korzystaniu z nieruchomości, a zatem oznacza pozbawienie posiadania w rozumieniu art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji. W dalszej części orzeczenia Trybunał stwierdził, że podział nieruchomości powodujący powstanie wielu nowych działek i wydzielenie drogi niejako automatycznie powoduje, że droga ta będzie dostępna nie tylko dla wszystkich właścicieli ale również dla każdego chcącego z tej drogi skorzystać. Jedyny sposób w jaki działki wydzielone pod drogi mogą być wykorzystywane zgodnie z planem to drogi. Dlatego odmowa przejęcia tych działek i w konsekwencji wypłaty odszkodowania narusza cytowany art. 1 Pierwszego Protokołu.

5. Zdaniem Sądu stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Prezydenta W. - jest zaprzeczeniem celu jakiemu ma służyć regulacja zawarta w art. 98 ugn. Przepis ten ze swojego założenia - podobnie jako uprzednio art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; art. 11 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedla (Dz. U. z 1958 r. Nr 31, poz. 138 oraz z 1961 r. Nr 7 poz. 47 i Nr 32, poz. 159); art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli czy wreszcie art. 64-67 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Sygn. akt I SA/Wa 798/10 z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli dotyczy przejęcia z mocy prawa nieruchomości przeznaczonych pod drogi, w sytuacji Kiedy inicjatorem podziału jest właściciel nieruchomości.

Założenie tej regulacji jest prozaicznie proste - wydzielenie nowych działek wiąże się z koniecznością zapewnienia dla nich odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Skoro zatem inicjatorem podziału, a w konsekwencji beneficjentem uzyskującym szczególną korzyść z podziału jest właściciel (użytkownik wieczysty gruntu), to z tytułu ulepszenia dzielonej nieruchomości musi ponieść ciężar w postaci utraty prawa własności do działek przeznaczonych pod ogólnodostępne drogi. Przy tym należy wskazać na różnicę pomiędzy przejęciem części nieruchomości pod infrastrukturę publiczną, a klasycznym wywłaszczeniem. W tym pierwszym przypadku jest to bowiem forma daniny z tytułu działania władzy publicznej uprzywilewującej właściciela nieruchomości w postaci dania mu zezwolenia na podział nieruchomości na mniejsze działki albo na zabudowanie i spowodowania tym samym konieczności określonych działań publicznych. Podział nieruchomości na mniejsze działki rodzi bowiem konieczność urządzenia odpowiednich dróg dojazdowych, stworzenia układu komunikacyjnego. Ciężar tych działań spoczywa bezpośrednio na władzy publicznej. Dlatego ma ona prawo żądać od właściciela nieruchomości poniesienia pewnych szczególnych ciężarów. Jednocześnie w polskim systemie prawnym przejęcie części nieruchomości pod realizację urządzeń infrastruktury drogowej jest dopuszczalne tylko za słusznym odszkodowaniem.

Regulacja zawarta w art. 98 ust. 1 ugn nie znajduje zastosowania tylko w przypadkach, kiedy podział jest dokonywany z urzędu. Ma to takie, znacznie, że w sytuacji podziału z urzędu nieruchomości niezbędnej na cel publiczny - który to podział ma charakter przymusowym - zastosowanie art. 98 ust. 1 ugn wyeliminowałoby w ogóle instytucję wywłaszczenia i konieczności uprzedniego przeprowadzenia rokowań.

Przepis art. 97 ust. 3 pkt 1 - ugn umożliwiający dokonanie podziału prywatnych nieruchomości z urzędu w przypadku, kiedy podział ten jest niezbędny dla realizacji celu publicznego stanowi niejako przedpole postępowania wywłaszczeniowego.

W przedmiotowej sprawie w zaskarżonych decyzjach i poprzedzających je decyzjach organu pierwszej instancji doszło natomiast do kuriozalnego zabiegu interpretacyjnego, a mianowicie przyjęcia, że w sytuacji kiedy użytkownik wieczysty zainicjował postępowanie podziałowe, a Miasto W. przyłączyło się do tego Sygn. akt I SA/Wa 798/10 postępowania wskazując, że podział ten został zarówno na wniosek jak i z urzędu, to przepis art. 98 ust. 3 ugn jest wyłączony.

9. Sąd w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do rozstrzygania o poprawności rozstrzygnięcia podziałowego. Należy tylko zasygnalizować, że zaistnienie skutku z art. 98 ust. 1 ugn następuje z mocy prawa i nie jest to element rozstrzygnięcia decyzji podziałowej. Dlatego samo nie powołanie w decyzji podziałowej art. 98 ust. 1 ugn nie oznacza automatycznie, że skutek określony w tym przepisie nie wystąpił. Natomiast jest dla Sądu oczywiste, że jeżeli podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, to okoliczność, czy był to również podział z urzędu - nie ma żadnego znaczenia dla oceny czy może znaleźć zastosowanie art. 98 ugn. Zdaniem Sądu fakt powołania w decyzji podziałowej art. 97 ust. 1 ugn oznacza automatycznie konieczność rozważenia, czy wystąpiły skutki określone w art. 98 lub art. 129 ust. 5 ugn. Przyjęcie stanowiska, że równoczesne powołanie w podstawie prawnej decyzji podziałowej na art. 97 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ugn wyłącza prawo do odszkodowania za działki wydzielone pod drogi jest oczywiście sprzeczne zarówno z literalną jak i celowościową wykładnią art. 98 ust. 3 ugn.

10. W tym miejscu należy rozważyć jaki charakter miało przyjęcie przez organy zaprezentowanej powyżej interpretacji. W praktyce orzeczniczej ukształtował się jako dominujący pogląd, w świetle którego "rażące naruszenie prawa" zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., V

S.A. 2998/99, Lex nr 51249).

11. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Przyjęte w zaskarżonych decyzjach rozstrzygnięcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z fundamentalną zasada publicznego prawa nieruchomości gwarantującego słuszne odszkodowanie za pozbawienie lub ograniczenie prawa do nieruchomości wskutek dokonania podziału nieruchomości. Wyłączenie prawa do słusznego odszkodowania - pomimo ewidentnej ingerencji w prawo użytkowania wieczystego powoduje, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje pozostają w oczywistej sprzeczności z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. W ocenie Sądu w sprawie doszło również do rażącego naruszenia art. 1 Pierwszego Protokołu do Europejskiej Konwencji Praw i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie właściwej równowagi pomiędzy interesem publicznym, a interesem użytkownika wieczystego. Skoro wydzielenie działek pod Sygn. akt I SA/Wa 798/10 ogólnodostępne drogi stanowi ingerencję w korzystanie z mienia przez użytkownika wieczystego - to przyjęcie stanowiska, iż przyłączenie się miasta W. do postępowania podziałowego wyłączyło prawo do odszkodowania - stanowi ewidentne zignorowanie interesu użytkownika wieczystego, pomimo ingerencji w jego prawa. Ponadto zastosowanie takiej interpretacji doprowadziło w konsekwencji do nieuzasadnionej zwłoki w wypłacie odszkodowania, co również stanowi naruszenie "właściwej równowagi", o której mowa w art. 1 Pierwszego Protokołu (por. Almeida Garrett, Mascarenhas Falcao I inni przeciwko Portugali, no. 29813/96 and 30229/96, § 54, ECHR 2000-1). Zbyt długi opóźnienie w wypłacie należnego odszkodowania może prowadzić do zwiększenia się finansowe szkody dla osoby, która została pozbawiona mienia albo ograniczona w korzystaniu z niego, przez postawienie jej w pozycji niepewności co do tego kiedy i czy w ogóle otrzyma odszkodowanie (por. Akkus przeciwko Turcji, 9 lipca 1997, § 29, Reports 1997-V, C. przeciwko Polsce 13 lutego 2010 r. no. 16651/05).

Omówione naruszenie stanowi tym samym rażące naruszenie art. 98 ust. 3 ugn. Uznanie, że dokonanie podziału - łącznie na wniosek i z urzędu wyłącza zastosowanie art. 98 ust. 1 ugn prowadziłoby bowiem do faktycznego wywłaszczenia skarżącej spółki poprzez wydzielenie działek pod drogi publiczne i ogólnodostępne bez odszkodowania. Skoro doszło do pozbawienia prawa użytkowania wieczystego, to konieczne jest ustalenie odszkodowania.

12. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy muszą uwzględnić, iż tryb wydania powołanej decyzji podziałowej nie pozbawia skarżącej spółki prawa do dochodzenia odszkodowania. Sąd nie przesądza, czy podstawą ustalenia odszkodowania powinien być art. 98 ust. 3 czy też art. 129 ust. 5 pkt 3 ugn w odniesieniu do poszczególnych dróg, co będzie zależało od oceny charakteru poszczególnych dróg. Na obecnym etapie rozpoznawania sprawy wypowiedzenie się przez Sąd w tej kwestii byłoby przedwczesne i zaprzeczałoby roli do jakiej jest powołany sąd administracyjny tj. oceny legalności decyzji, a nie załatwiania sprawy administracyjnej. Dlatego wszelkie zarzuty na temat charakteru drogi, jak również naruszenia przepisów procedury nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie - z uwagi na wydanie jej z rażący naruszeniem prawa.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami Sygn. akt I SAMa 798/10 administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.