Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1653155

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 lutego 2015 r.
I SA/Wa 75/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.).

Sędziowie WSA: Iwona Kosińska Elżbieta Lenart.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) listopada 2013 r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

1.

oddala skargę;

2.

przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego (,...), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych oraz kwotę 10,30 (dziesięć 30/100) złotych tytułem innych udokumentowanych wydatków strony.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia (...) listopada 2013 r. nr (...) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) ustalającej na rzecz K. B. odszkodowanie za nieruchomość położoną w gminie S., obrębie (...), w powiecie (...), oznaczoną jako działka nr (...) o pow. (...) ha.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r. ustalił na rzecz K. B. odszkodowanie w wysokości (...) zł za ww. nieruchomość, która stała się własnością samorządu województwa (...), przeznaczoną pod inwestycję drogową.

K. B. pismem z dnia 11 lipca 2013 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji, że ustalił odszkodowanie na podstawie niewłaściwej wyceny przedmiotowego gruntu.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia (...) listopada 2013 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i wskazał, że jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja doręczona została odwołującemu się - K. B. w dniu 21 czerwca 2013 r., natomiast odwołanie złożone zostało w dniu 11 lipca 2013 r., a zatem z uchybieniem 14-dniowego terminu na jego wniesienie, który upłynął w dniu 5 lipca 2013 r. Skarżący nie złożył również wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. B. wskazując, że organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, mimo że w pouczeniu zawartym w decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. nie określono, czy 14-dniowy termin na wniesienie odwołania obejmuje jedynie dni robocze, czy też wliczają się w niego również weekendy. Wobec tego skarżący posiadając wiedzę, że urzędy nie pracują w weekendy uznał, że określony w pouczeniu termin nie obejmuje dni wolnych, a więc odwołanie napisał przed upływem ostatniego dnia roboczego. Skarżący podniósł również, że ustalone odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość jest znacznie zaniżone, krzywdzące i nie przystaje do cen okolicznych gruntów, które są niemal trzykrotnie wyższe. Skarżący wskazał także, że organ do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał jego odwołań dotyczących działek nr (...) i (...).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Stosownie natomiast do treści art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Organ odwoławczy przed rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym, zobowiązany jest zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. Uchybienie ustawowego terminu powoduje natomiast bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji, co w konsekwencji wyłącza dopuszczalność jej skontrolowania w postępowaniu odwoławczym.

W przypadku, gdy w postępowaniu wstępnym okaże się, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ administracji wydaje, na podstawie art. 134 k.p.a., postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie takie jest ostateczne.

Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. K. B. otrzymał w dniu 21 czerwca 2013 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji (podpisane przez żonę skarżącego). Skuteczności doręczenia nie kwestionował również skarżący. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym odwołaniu oraz o sposobie i terminie jego wniesienia. Tymczasem K. B. odwołanie od powyższej decyzji złożył dopiero w dniu 11 lipca 2013 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie zawierającej odwołanie, jak również data widniejąca w jego nagłówku. Z zestawienia dat otrzymania przez skarżącego decyzji z dnia (...) czerwca 2013 r. i wniesienia przez niego odwołania od tej decyzji bezspornie wynika zatem, że odwołanie to złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu wynikającego z treści art. 129 § 2 k.p.a. Powyższe obligowało organ do wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Wbrew przy tym twierdzeniom skarżącego, decyzja Wojewody (...) zawierała prawidłowe i precyzyjne pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania, bowiem wskazywała na okres 14 dni, przez który należy rozumieć ciąg kolejno następujących po sobie dni. Dni ustawowo wolne od pracy mają o tyle znaczenie, że "przedłużają" termin, jeżeli przypadają na jego koniec, a nie w trakcie jego biegu, o czym wprost stanowi art. 57 § 4 k.p.a. Sytuacja taka w niniejszej sprawie jednakże nie miała miejsca. Ostatni - 14 dzień do wniesienia odwołania wypadał bowiem w dniu 5 lipca 2013 r. (piątek). W takiej sytuacji samo przekonanie skarżącego o możliwości nieuwzględniania weekendów przy obliczaniu terminów, jest niczym nieuzasadnione.

Sąd nie mógł również na tym etapie postępowania odnieść się do merytorycznych zarzutów dotyczących decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., bowiem decyzja ta nie była kontrolowana przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki. Także opieszałość organu w rozpoznaniu odwołań skarżącego dotyczących działek nr (...) i (...) nie mogła być przedmiotem rozpoznania Sadu, bowiem zaskarżone postanowienie z dnia (...) listopada 2013 r. dotyczyło uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odszkodowawczej dotyczącej działki nr (...).

Mając powyższe uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.